İnsan gerçekten kendi kaderini mi yaşar, yoksa çok daha büyük bir hikâyenin içinde yalnızca bir an mı parıldar?
İnsan gerçekten kendi kaderini mi yaşar, yoksa çok daha
büyük bir hikâyenin içinde yalnızca bir an mı parıldar?
Before the Rain, zamanın doğrusal bir çizgiden ziyade kendi
kuyruğunu ısıran bir yılan gibi dairesel olduğunu fısıldayan, coğrafyanın
kaderle, nefretin ise sessizlikle harmanlandığı sarsıcı bir ağıttır.
Yağmurdan önce dünya garip bir sessizliğe bürünür. Hava
ağırlaşır, rüzgâr bile nefesini tutmuş gibidir. Sanki doğa yaklaşan bir şeyin
farkındadır; henüz gerçekleşmemiş ama çoktan kaderin içine yazılmış bir olayın.
İnsan hayatı da bazen böyledir. Küçük bir bakış, yarım kalmış bir söz,
tesadüfen kesişen iki yol… Hepsi görünmez bir zincirin halkaları gibi birbirine
bağlanır. Bir yerde başlayan hikâye, başka bir yerde yankı bulur. Birinin
korkusu başka birinin kaderine dönüşür, birinin seçimi başka birinin
trajedisini hazırlar. Birbirine uzak görünen hayatların görünmez bağlarla nasıl
birbirine dolandığını anlatan bir hikâyedir.
Hikâye, üç ayrı parçadan oluşsa da tek bir nefes gibi akar.
İlk bölümde, sessizlik yeminini bozmak zorunda kalan genç bir rahip ve
sığındığı manastırın kutsallığını parçalayan bir nefretle karşılaşırız. İkinci
bölümde, Londra’nın modern sığlığında yaşayan bir kadının, konforlu hayatının
ortasında patlayan bir şiddetle medeniyet maskesinin düşüşüne şahit oluruz.
Üçüncü bölümde ise, her şeyi geride bıraktığını sanan ünlü bir fotoğrafçının,
köklerine döndüğünde "taraf tutmamanın" imkânsızlığıyla yüzleşmesini
izleriz.
Film aynı zamanda insanın içindeki şiddetin metafiziğini
düşünmeye çağırır. Şiddet yalnızca silahlarda ya da savaşlarda ortaya çıkmaz;
çoğu zaman kimlik dediğimiz şeyin içinde büyür. İnsan “biz” dediği anda
“öteki”ni yaratır. Ve o öteki var olduğu sürece korku, korku var olduğu sürece
de şiddet mümkün kalır. Bu yüzden trajediler çoğu zaman bir anda patlayan
olaylar değildir; uzun bir sessizlikte, insanların zihninde yavaş yavaş
oluşurlar.
Ve zaman… Başlangıçla sonun birbirine dokunduğu bir döngü.
İnsan o çemberin içinde yürürken, yaptığı her seçimle hem geçmişi hem de
geleceği yeniden yazar.
@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

Yorumlar
Yorum Gönder