İnsan gerçekten kendi kaderini mi yaşar, yoksa çok daha büyük bir hikâyenin içinde yalnızca bir an mı parıldar?

 

 

 


İnsan gerçekten kendi kaderini mi yaşar, yoksa çok daha büyük bir hikâyenin içinde yalnızca bir an mı parıldar?

Before the Rain, zamanın doğrusal bir çizgiden ziyade kendi kuyruğunu ısıran bir yılan gibi dairesel olduğunu fısıldayan, coğrafyanın kaderle, nefretin ise sessizlikle harmanlandığı sarsıcı bir ağıttır.

Yağmurdan önce dünya garip bir sessizliğe bürünür. Hava ağırlaşır, rüzgâr bile nefesini tutmuş gibidir. Sanki doğa yaklaşan bir şeyin farkındadır; henüz gerçekleşmemiş ama çoktan kaderin içine yazılmış bir olayın. İnsan hayatı da bazen böyledir. Küçük bir bakış, yarım kalmış bir söz, tesadüfen kesişen iki yol… Hepsi görünmez bir zincirin halkaları gibi birbirine bağlanır. Bir yerde başlayan hikâye, başka bir yerde yankı bulur. Birinin korkusu başka birinin kaderine dönüşür, birinin seçimi başka birinin trajedisini hazırlar. Birbirine uzak görünen hayatların görünmez bağlarla nasıl birbirine dolandığını anlatan bir hikâyedir.

Hikâye, üç ayrı parçadan oluşsa da tek bir nefes gibi akar. İlk bölümde, sessizlik yeminini bozmak zorunda kalan genç bir rahip ve sığındığı manastırın kutsallığını parçalayan bir nefretle karşılaşırız. İkinci bölümde, Londra’nın modern sığlığında yaşayan bir kadının, konforlu hayatının ortasında patlayan bir şiddetle medeniyet maskesinin düşüşüne şahit oluruz. Üçüncü bölümde ise, her şeyi geride bıraktığını sanan ünlü bir fotoğrafçının, köklerine döndüğünde "taraf tutmamanın" imkânsızlığıyla yüzleşmesini izleriz.

Film aynı zamanda insanın içindeki şiddetin metafiziğini düşünmeye çağırır. Şiddet yalnızca silahlarda ya da savaşlarda ortaya çıkmaz; çoğu zaman kimlik dediğimiz şeyin içinde büyür. İnsan “biz” dediği anda “öteki”ni yaratır. Ve o öteki var olduğu sürece korku, korku var olduğu sürece de şiddet mümkün kalır. Bu yüzden trajediler çoğu zaman bir anda patlayan olaylar değildir; uzun bir sessizlikte, insanların zihninde yavaş yavaş oluşurlar.

Ve zaman… Başlangıçla sonun birbirine dokunduğu bir döngü. İnsan o çemberin içinde yürürken, yaptığı her seçimle hem geçmişi hem de geleceği yeniden yazar.

@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA


 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü