Olmak Yettiğinde
Biri sordu: “Hiçbir şey yapmıyorsun. Peki ne işe yarıyorsun?” Adam gülümsedi. “Yapmak yetmediğinde,” dedi, “orada duruyorum.” Soruların aceleyle sorulmasını engelliyorum sadece. O gün, kimse bunun farkında olmasa da, gün biraz daha ağır yürümeye başladı. Dükkânlar yavaş yavaş ışık aldı. K epengler açıldı, fırıncı ekmeği tezgâha koymadan önce bir an durdu. Elindeki sıcaklığı fark etti. Postacı, mektupları dağıtırken kapıları daha yavaş çaldı. Açılmayan kapılara kızmadı. Omuz silkti, Belki sonra, diye düşündü. Belki de hiç. Berber dükkânı doldu. Makas çalışıyordu ama aynaya bakılmıyordu bu kez. Berber, saç kestiği adamın yüzüne baktı. Adam da bir şey anlatmadı. İkisi de buna ihtiyaç duymadı. Bir çocuk topunu kaçırdı meydanda. Koşmadı. Topun yuvarlanışını izledi. Durdu, bekledi. Top bir duvara çarpıp geri geldi. Çocuk güldü. Kimse onu çağırmadı. Y aşlı adam her zamanki bankına oturdu. Elini bastonuna koydu. Eve dönmek için bir sebep aramadı. G...