Yorulmuş Bir Dünyada Kalmak
About
Endless bir film değildir. Daha çok içine düşülmüş bir durum, terk edilemeyen
bir hâl, adını koymadan yaşanan uzun bir varoluş aralığıdır. Sonsuzluğa Dair,
izlenen bir şey olmaktan çok, farkına varıldığında insanın zaten içinde
olduğunu anladığı bir atmosferdir. Burada olay yoktur. İnsanlar gelir, yüzler
farklılaşır, mekânlar dönüşür gibi olur ama asıl yapı sabittir: Dünya
yorulmuştur. Yorgunluk bireysel değil, tarihsel de değildir; ontolojiktir.
Varlık, kendisini taşımaktan bitkin düşmüştür. Bu noktada yorgunluk, bir eksilme değil; bir ağırlık
birikimidir. Dünya artık sadece vardır; ama bu varlık, kendi üstüne
yığılmıştır. Geçmiş geçmez, gelecek gelmez; her şey şimdiye çöker. Zaman
ilerlemediği için, varlık kendisini taşıyamaz hâle gelir. Bitkinlik, hareket
edememekten değil; hareket etmenin anlamını yitirmesinden doğar. Bu yorgunlukta trajedi yoktur. Ne
büyük felaketler ne küçük sevinçler bu zemini kırabilir. Her şey aynı ağırlıkta
hissedilir. Bombalar da, kahkahalar da aynı yorgunluğun içinden geçer. Bu yüzden dünya inlemez, bağırmaz,
çökmez. Sessizdir. Yorgunluk, gürültülü bir tükeniş değil; sürdürülen bir
bitkinliktir. Devam eder, çünkü durmak da bir anlam gerektirir. Devam eder,
çünkü başka bir kip yoktur.
Mekânlar
gerçek değildir ama hayal de değildir. Daha çok, uzun süre yaşanmışlığın
ardından ruhu çekilmiş yerler gibidir. Duvarlar konuşmaz, ama hatırlatır.
Renkler soluktur, çünkü arzular yıpranmıştır. Bu bir dekor değil; insanın
dünyayı fazla kullanmasının sonucudur.
Bu durumun içinde mizah vardır, ama gülmek bir çıkış değildir. Gülme, kabullenmenin son evresidir. Artık şaşırmadığımız için güleriz. Trajedi olağanlaştığında, tepki de tuhaflaşır. Kahkaha, burada sevinç değil; duyarsızlaşmanın yankısıdır. Bazen küçük kırılmalar olur. Bir dokunuş, bir dans, söylenen basit bir sevgi cümlesi. Bunlar bir şey başlatmaz. Bir umut yaratmaz ama şunu gösterir: İnsan tamamen silinmemiştir. Sadece çok geriye çekilmiştir. Hayatta kalmak, artık dünyayı değiştirmek değil; daha fazla bozmamaktır.
Bu durum ne
nihilizmdir ne de umuttur. Daha çok, umuttan sonra kalan şeydir. Büyük
anlatılar çöktükten, kurtuluş fikri tükendikten sonra geriye kalan çıplak hâl.
İnsanlığın kendisiyle baş başa kaldığı, ama ne yapacağını artık bilmediği bir
eşik. Bu durumda insan bir özne değildir. Karar vermez, yönelmez, seçmez. Daha
çok, dünyanın ağırlığını omuzlarında taşıyan bir yüzey gibidir. Üzerinden savaş
geçer, utanç geçer, sevgi geçer, alışkanlık geçer. Hiçbiri tam olarak
yerleşmez; ama hiçbiri de tamamen kaybolmaz. Her şey yarım kalır. Tamlık artık
mümkün değildir.
@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA
s.tuna@live.com



Yorumlar
Yorum Gönder