Kayıtlar

Bir yetişkinin yüzü, sadece bir çocuğun iyileşmiş yarasıdır.

Bir yetişkinin yüzü, sadece bir çocuğun iyileşmiş yarasıdır. Ve bazı anlar… yaşanıp bitmez, sadece terk edilir. Hikmet, bu cümleyi yıpranmış defterine karalarken kalemin kağıda sürten sesi, dışarıdaki dünyanın devasa uğultusuna karışıyordu.  Elli beşinci yaş gününe uyandığı o puslu sabah, zamanın dokusu değişmişti. Sanki gece, görünmeyen bir el tarafından sökülmüş, yeniden dokunmuştu. Sabah ışığı bile farklıydı; nesnelerin üzerine düşmüyor, içlerine sızıyordu. Gözlerini açtığında, sadece uyanmamıştı bir eşikten geçmişti. İçinde, adını koyamadığı bir şey kıpırdıyordu. Sanki gece boyunca bir şey olmuştu da, zihni onu hatırlamayı reddediyordu. Ayaklarını soğuk zemine bastığında, adımları ağır, zihni ise bir sisin içinde yönünü bulmaya çalışan bir yabancı gibiydi. Odanın ortasında duran o çocuk silueti, o an sadece bir ışık oyunu ya da uykusuzluğun bir şakası gibi görünmüştü; ancak çocuk elini duvara sürterek banyoya doğru süzüldüğünde, Hikmet’in gerçekliği bir kağıt gibi yırtıld...

Kumdan Kaleler ve Gece Gelen Rüzgâr

Resim
  Elya, o ilk taşı tutan adamın soyundandı; ancak onun elinde taş bir sığınak değil, bir silaha dönüşmüştü. Kimsenin ona dokunmasına, sınırlarını çizmesine ya da onu bir biçime zorlamasına izin vermezdi. Çünkü ona göre bir isim verilmek, tanımlanmak; hapsedilmek demekti. Bağlanmak, Elya için bir başkasının bakışları altında katılaşmak demekti. Biri ona gerçekten "baktığında", o bakışın keskinliğiyle şeffaflığını kaybettiğini, bir "biçime" zorlandığını hissederdi. Bu yüzden Alaz ya da bir başkası ona her yaklaştığında, Elya bir tepki olarak daha da belirsizleşirdi. Sevgi, onun için iyileştirici bir sıcaklık değil, üzerine döküldüğünde onu donduracak sıcak bir balmumuydu. Heykelleşmekten, yani bir başkasının arzularına göre şekillenmiş sabit bir forma dönüşmekten ölümüne korkuyordu. Elya, birine ait olmanın konforunu, kendi yalnızlığının mutlak egemenliğine kurban etmişti. Onun dünyasında "biz" kelimesi, her iki tarafın da kenarlarından kırpılıp bir kalıba ...

Makyajı Silinen Şehir

Resim
Parmak uçlarındaki o kaba hisle uyandı; sanki gece boyunca rüyasında zımpara kâğıdıyla ruhunun çapaklarını temizlemiş gibiydi. İşini bırakmış bir adamın ilk günüydü bu. Yıllardır avuçlarına yapışan o görünmez evrak tozları, klavye tıkırtılarının nasırlaştırdığı zihin uçları ve her sabah taktığı o "faydalı personel" maskesi sanki gece yarısı yastığının altına dökülüp gitmişti. Gözlerini tavana diktiğinde, yıllardır alarmın o tiz sesiyle kurulan mekanik saati susturmuştu; şimdi sessizlik, üzerine sürülmüş binlerce kat boyayı usul usul söken bir asit gibi odayı dolduruyordu. Yataktan kalkarken attığı o ilk adımda, yerdeki parkenin soğukluğunu ilk kez "başarılı bir günün başlangıcı" olarak değil, sadece bir zemin olarak hissetti.  Mutfağa yürüdü. Çay suyunun kaynamasını beklerken ellerine baktı; o eller artık bir şirketin bilançosuna, bir müdürün onayına ya da bir takvimin acımasız karelerine ait değildi. O eller, hayatın o en dipteki, o en dürüst ve isimsiz gri tabakas...

Amor Fati’nin Reddi: Yazgısıyla Savaşan İnsanın Anatomisi

Resim
  Son Evlat, klasik western anlatısının tozlu yüzeyini kazıyıp altından daha ilkel, daha kadim bir korkuyu ortaya çıkarır: insanın kendi kaderiyle olan savaşı.   Kehanet burada sadece bir bilgi değildir, bir virüs gibi zihne sızan ve gerçekliği yeniden şekillendiren bir güçtür. Isaac, oğullarını öldürmeye başladığı anda aslında kaderden kaçmaya değil, onun en sadık uygulayıcısına dönüşür; kehaneti engelleme çabası, kehanetin gerçekleşmesi için gerekli zemini hazırlar. Oedipus’un kaderinden kaçarken ona doğru ilerlemesi gibi, Isaac da kaçtığını sandığı yazgının içine doğru yürür. Filmdeki o sağır edici sessizlik ve çorak topraklar, tüm ahlaki değerlerin buharlaştığı bir boşluğun temsilidir. Tanrı ölmüştür ya da en azından bu vahşi coğrafyadan elini eteğini çekmiştir. Isaac için ne "babalık" kutsaldır ne de "yaşamın dokunulmazlığı". Değerlerin bu topyekûn çöküşü içinde Isaac, kendi anlamını sadece yıkım üzerinden kurmaya çalışır. Boşlukta yürürken, vurduğu her darbe a...

Ben (Aşk Asi Bir Kuştur)

Resim
YO (LOVE IS A REBELLIOUS BIRD) Gök ile yerin hiç birleşmediği o puslu ufuk çizgisi gibiydiler; aralarında ölçülemeyen, haritalara sığmayan bir tenhalık uzanıyordu. Bu ne bir cetvelle sağlama yapılacak kadar somut, ne de tek bir veda sözüyle koparılıp atılabilecek kadar keskindi. Hikâye, genç bir kadının hayatına; daha deneyimli, daha kapalı ve neredeyse çözülemez görünen bir diğerinin girmesiyle, o sessiz kırılma anında başladı. İlk karşılaşma, beklenmedik bir çekimle filizlendi: birlikte devrilen saatler, küçük jestler, bilerek yarım bırakılmış cümleler… Tüm bunlar, aralarında hızla yoğunlaşan ama bir türlü net bir biçime kavuşmayan o tanımsız yakınlığı besledi. Ne tam bir aşk ilan edildi ne de sınırların yeri belliydi; ilişki, bu isimsizlikten güç alarak büyüdü. O ilk zamanlarda, kelimeler ağızdan aynı anda dökülüyor, sessizlikler bile bir melodinin parçası gibi birbirini tamamlıyordu. Bu büyüye "yakınlık" adını verdiler; Genç kadın, diğerinin dünyasına doğru çekildikçe, bu...

Dünden Gelen Ses

Resim
  Bir kadın telefonda ağlıyordu. “Hayır, o yaşıyor, dün konuştuk!” Hemen yanında duran Mahir, kadına bakarak mırıldandı: “Ölüler konuşmaz.” Kadın onu duymadı bile. Mahir bir süre daha kadını izledi. Gözyaşları gerçekti; sesi titriyor, cümleleri dağılıyordu. Ama bu gerçeklik, onun içinde hiçbir şeye karşılık gelmiyordu. Sanki kadının yaşadığı şey, başka bir katmanda gerçekleşiyordu. Dokunulmaz, geçirimsiz bir yerde. Cebinden küçük bir defter çıkardı. Sayfaları doluydu; her biri kısa notlarla, isimlerle ve tarihlerle kaplıydı. Kadına bir kez daha baktı, sonra deftere şunları yazdı: Kadın. Siyah mont. Israrla yaşayan bir ölüye inanıyor. Defteri kapattı. Bu, son zamanlarda edindiği bir alışkanlıktı. İnsanları kaydediyordu; onların gerçekliklerini. Çünkü artık hiçbir şey ortak değildi. O ise en azından bir harita çıkarmaya çalışıyordu—parçalanmış bir dünyanın haritasını. Bu haritada sokaklar yoktu, yönler yoktu, mesafeler ölçülemiyordu. Burada “yakınlık”, aynı yerde durmakla değil, aynı...

Bahçıvan ve Çiçekleri

Resim
Loş Odaların Mimarı: Defne Defne, masanın tam merkezinde oturuyordu. Üstünde, ışığı ne emen ne de yansıtan, sadece üzerinde tutan o uçucu elbiselerinden biri vardı. Bir mekâna girdiğinde ortamın havasını değil, insanların bakışlarını düzenleyen gizli bir el gibiydi. İnsanların kalbinde büyük bir yer kaplamazdı aslında; o sadece her birinin içinde küçük bir oda açardı. Işığı loş, kapısı yarı aralık b u oda hiçbir zaman tam aydınlanmazdı. İçinde kesinlik yoktu; daha çok ihtimaller dolaşırdı. Defne o odanın duvarlarını kendi elleriyle inşa etmez, sadece bir başlangıç verirdi: küçük bir ilgi, hafif bir yakınlık, doğru anda fısıldanmış bir cümle, beklenmedik bir mesaj… O yarı açık kapı, insanların içindeki arzuların içeri sızmasına izin verirdi. Yarattığı şey kesin bir bağ değil, kopmayan bir ihtimaldi. İlişkilerinde görünmez ama sarsılmaz tek bir kural hüküm sürerdi: Duygusal egemenlik. Onun dünyasında sınırlar, iki insanı birleştiren köprüler değil; kendi kırılgan çekirdeğini koruyan ...

Arzunun Yarım Kalan Şarkısı

Resim
  İşte o anda öldürüldüğümü hissettim. Bir silah sesi yoktu. Hiç kimse bağırmamıştı. O ise hiçbir şey olmamış gibi tekrar bana baktı. Ama ben artık aynı yerde değildim. Sandalyede oturuyordum, evet, ama içimdeki biri kalkıp gitmişti. O bakışın yöneldiği yerde kalmıştı. Belki de yere düşmüştü. Garip olan şuydu: kimse fark etmemişti. Çok sessiz öldüm. Bir bakışın içinde, bir cümlenin ortasında, bir gülüşün gölgesinde. Sanki içimdeki bir oda boşaltılmış, eşyalar apar topar çıkarılmış ve kapı kilitlenmişti. Kendi içimdeki taşıdığım odaları ancak birileri onları terk ettiğinde keşfettim. O zamana kadar her şey doğal görünürdü: nefes almak, konuşmak, birine bakarken içinin hafifçe genişlemesi… Zihnin labirentlerinde inşa edilen o parıltılı sığınak, aslında hakikatin yıkıcı darbelerine karşı örülmüş ince bir koza gibidir. Şehrin neon ışıkları altında bir başkasına can simidi olmaya çalışan bilinç, gerçekte kendi parçalanmış ruhunu yamamaya uğraşır. Bu yüzden insan, olamadığı her şeyin top...