Saplantı: İki Saatlik Bir Tahammül Deneyi
Sinema salonunda filmin ortasında kalkıp gitmek, izleyici
için radikal bir karardır. Ancak bazen bir filmin ilk kırk beş dakikası, kalan
sürede size ucuz irkilmeler dışında hiçbir şey sunamayacağını o kadar açık ilan
eder ki, koltukta oturmaya devam etmek kendi zekânıza karşı işlenmiş küçük bir
suç gibi hissettirir. Vizyondaki Saplantı (Obsession), tam da böyle bir
deneyim.
Film, daha ilk sahnelerinden itibaren izleyiciyi ne özgün
bir gerilime ne de en temel mantık örgüsüne davet ediyor. Hikâyenin üzerine
inşa edildiği temel, yazın kurumuş bir su birikintisinden daha sığ. Bütün gizem
ve gerilim ise tekinsiz bir dükkândan satın alınan uyduruk bir dilek kutusuna
emanet edilmiş. Evet, filmin bütün dramatik ağırlığını sırtlaması beklenen şey
bu. Gıcırdayan kapılar, ansızın patlayan bas sesleri ve karanlık koridorlar da
cabası. "Takıntı" gibi psikolojik açıdan zenginleştirilmeye son
derece müsait bir başlık, sonunda sıradan bir lunapark korku tüneline
dönüşüyor.
Karakterimiz yaşadığı tuhaflıkları önce yorgunluğa bağlar,
ardından gizemi çözmek için beş saniyelik komik bir internet araması yapıp
komşudan kehanet toplamaya başlar. Tehlike anında ışığı açmak yerine zifiri
karanlık bodruma tek başına inmek, açık kapıya "Kim var orada?" diye
seslenmek gibi biyolojik hayatta kalma içgüdüsüne aykırı ne varsa eksiksiz
yerine getirilir. Filmin büyük sürprizleri ise zekice kurgulanmış dönüşler
olmaktan çok, senaristin "Artık buna da inanırlar herhalde." diyerek
masadan kalktığı anlara benziyor. Psikolojik gerilim vaadiyle yola çıkan
hikâye, ilk virajda devrilen bir senaryo kazasına dönüşüyor.
Bu senaryo zaafını oyunculuklar da kurtaramıyor.
Karakterlerin korktuğunu anlamamız için mutlaka ciğerlerini sökercesine
bağırmaları ya da gözlerini fal taşı gibi açmaları gerekiyor; çünkü mimik
yönetimi neredeyse vitrin mankeni düzeyinde. Görüntü yönetimi de farklı değil.
Yönetmen atmosfer kurmak yerine ışıkları kapatmayı tercih etmiş. Sanki
"Karanlıksa korkutucudur." önermesi tek sinema bilgisiymiş gibi
hareket ediyor. Ortaya çıkan sonuç estetik bir atmosfer değil; elektrik
faturası düşük gelsin diye çekilmiş hissi veren, seri üretim bir korku ürünü.
Asıl ürkütücü olan ise filmin kendisi değil, ardından gelen
övgüler. Birkaç ucuz jump-scare ile koltuğundan sıçramayı büyük bir sinema
deneyimi sananların bu yapımı "harika" ilan etmesi, filmin değil
seyirci çıtasının nerede durduğunu gösteriyor. Sinemayı yalnızca yüksek ses ve
ani irkilmelerden ibaret gören bir bakış açısından elbette daha fazlasını
beklemek haksızlık olur. Buna
da "kişisel beğeni" demek mümkün elbette; tıpkı hazır çorbayı
gastronomi, lunapark korku tünelini de psikolojik gerilim sanmanın mümkün
olduğu gibi.
Sonuç olarak Saplantı'nın yarısında salondan çıkmak bir
kayıp değil; zamanı, akıl sağlığını ve sinema sevgisini koruma refleksidir.
İçerikten, yaratıcılıktan ve en temel sinema dilinden yoksun bu yapımı sonuna
kadar izlemektense fuayeye çıkıp bir şey içmek çok daha doyurucu bir deneyim
sunuyor.
Not: Neresinden tutsanız elinizde kalan bu filmin yapısına "harika senaryo" diyen izleyicinin günlük hayatta nasıl iletişim kurduğunu düşünmek ise filmin kendisinden çok daha korkunç.

Kalemine sağlık...👏👏👏 Haklısın klişelerle doluydu...👍
YanıtlaSil