Saplantı: İki Saatlik Bir Tahammül Deneyi

 




Sinema salonunda filmin ortasında kalkıp gitmek, izleyici için radikal bir karardır. Ancak bazen bir filmin ilk kırk beş dakikası, kalan sürede size ucuz irkilmeler dışında hiçbir şey sunamayacağını o kadar açık ilan eder ki, koltukta oturmaya devam etmek kendi zekânıza karşı işlenmiş küçük bir suç gibi hissettirir. Vizyondaki Saplantı (Obsession), tam da böyle bir deneyim.

Film, daha ilk sahnelerinden itibaren izleyiciyi ne özgün bir gerilime ne de en temel mantık örgüsüne davet ediyor. Hikâyenin üzerine inşa edildiği temel, yazın kurumuş bir su birikintisinden daha sığ. Bütün gizem ve gerilim ise tekinsiz bir dükkândan satın alınan uyduruk bir dilek kutusuna emanet edilmiş. Evet, filmin bütün dramatik ağırlığını sırtlaması beklenen şey bu. Gıcırdayan kapılar, ansızın patlayan bas sesleri ve karanlık koridorlar da cabası. "Takıntı" gibi psikolojik açıdan zenginleştirilmeye son derece müsait bir başlık, sonunda sıradan bir lunapark korku tüneline dönüşüyor.

Karakterimiz yaşadığı tuhaflıkları önce yorgunluğa bağlar, ardından gizemi çözmek için beş saniyelik komik bir internet araması yapıp komşudan kehanet toplamaya başlar. Tehlike anında ışığı açmak yerine zifiri karanlık bodruma tek başına inmek, açık kapıya "Kim var orada?" diye seslenmek gibi biyolojik hayatta kalma içgüdüsüne aykırı ne varsa eksiksiz yerine getirilir. Filmin büyük sürprizleri ise zekice kurgulanmış dönüşler olmaktan çok, senaristin "Artık buna da inanırlar herhalde." diyerek masadan kalktığı anlara benziyor. Psikolojik gerilim vaadiyle yola çıkan hikâye, ilk virajda devrilen bir senaryo kazasına dönüşüyor.

Bu senaryo zaafını oyunculuklar da kurtaramıyor. Karakterlerin korktuğunu anlamamız için mutlaka ciğerlerini sökercesine bağırmaları ya da gözlerini fal taşı gibi açmaları gerekiyor; çünkü mimik yönetimi neredeyse vitrin mankeni düzeyinde. Görüntü yönetimi de farklı değil. Yönetmen atmosfer kurmak yerine ışıkları kapatmayı tercih etmiş. Sanki "Karanlıksa korkutucudur." önermesi tek sinema bilgisiymiş gibi hareket ediyor. Ortaya çıkan sonuç estetik bir atmosfer değil; elektrik faturası düşük gelsin diye çekilmiş hissi veren, seri üretim bir korku ürünü.

Asıl ürkütücü olan ise filmin kendisi değil, ardından gelen övgüler. Birkaç ucuz jump-scare ile koltuğundan sıçramayı büyük bir sinema deneyimi sananların bu yapımı "harika" ilan etmesi, filmin değil seyirci çıtasının nerede durduğunu gösteriyor. Sinemayı yalnızca yüksek ses ve ani irkilmelerden ibaret gören bir bakış açısından elbette daha fazlasını beklemek haksızlık olur.  Buna da "kişisel beğeni" demek mümkün elbette; tıpkı hazır çorbayı gastronomi, lunapark korku tünelini de psikolojik gerilim sanmanın mümkün olduğu gibi.

Sonuç olarak Saplantı'nın yarısında salondan çıkmak bir kayıp değil; zamanı, akıl sağlığını ve sinema sevgisini koruma refleksidir. İçerikten, yaratıcılıktan ve en temel sinema dilinden yoksun bu yapımı sonuna kadar izlemektense fuayeye çıkıp bir şey içmek çok daha doyurucu bir deneyim sunuyor. 

Not: Neresinden tutsanız elinizde kalan bu filmin yapısına "harika senaryo" diyen izleyicinin günlük hayatta nasıl iletişim kurduğunu düşünmek ise filmin kendisinden çok daha korkunç.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

  1. Kalemine sağlık...👏👏👏 Haklısın klişelerle doluydu...👍

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü