Şeker Kaplamalı Bir Kâbus: Yetenekli Genç Kadın
Carey Mulligan’ın canlandırdığı Cassie’nin hayatını altüst eden, geçmişte en yakın arkadaşı Nina’nın yaşadığı cinsel saldırı ve herkesin bunu üç maymunu oynayarak geçiştirmesi. Nina’nın dünyası darmadağın olurken suçlunun ve onu koruyanların hayatlarına hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi, Cassie’nin adalet terazisini şirazesinden çıkarıyor. Bütün derdi sadece cezasızlık değil; asıl mesele, insanların bu pisliği bu kadar kolay sindirebilmesi. Geceleri barlarda sarhoş taklidi yapıp kendisinden faydalanmaya çalışan "düzgün" tiplerin karşısına dikilmesi de bu yüzden. O erkeklerin, ortalıkta savunmasız kimse yokken ne kadar kibar, sıkışınca ise ne kadar küçülebildiklerini yüzlerine vurmak istiyor.
Emerald
Fennell, böylesine karanlık bir hikâyeyi geleneksel bir intikam geriliminin
kasvetli atmosferine hapsetmek yerine, pastel renkler, özenle kurulmuş
kadrajlar ve neşeli pop şarkılarıyla anlatıyor. Gördüğümüz dünya ile anlatılan
hikâye arasında sürekli bir uyumsuzluk var. Şeker kaplamalı bu görsel dünyanın
altında çürüyen bir ahlaki düzen yatıyor; bu tezat, anlatılanların vahşetini
hafifletmek yerine daha da görünür kılıyor. Cassie'nin yüzündeki sakinlik ve
gündelik hayatın sıradanlığına uyum sağlayan hâli, içindeki öfkenin
büyüklüğüyle sürekli çatışıyor. Mulligan karakterini yalnızca öfkeli bir figür
olarak oynamıyor; kırılganlığını, soğukkanlılığını ve zaman zaman ürkütücü hale
gelen kararlılığını aynı anda hissettiriyor. Bu sayede Cassie, kolayca
yüceltebileceğimiz tek boyutlu bir intikam kahramanına dönüşmüyor.
Başlangıçta
Cassie'nin geceleri kurduğu tuzakları izlerken kendimizi bir tür intikam
fantezisinin içinde buluyoruz. Ancak hikâye ilerledikçe mesele tek tek
erkeklerin davranışlarından çıkıp çok daha geniş bir toplumsal ağın içine
yerleşiyor. Film, kötülüğü sadece o suçu işleyen tekil bir "canide"
aramadığı için kıymetli. Nina’nın başına gelenleri hafife alanlar,
"kollayacağız" bahçesiyle susanlar, hatta mağdurun adını
lekeleyenler... Hepsi bu suç ortaklığının birer parçası. Ve işin en sinir
bozucu yanı, bu insanlardan tek bir tanesinin bile çıkıp "Ben kötüyüm"
dememesi. İnsan zihni o kadar bencil bir mekanizma ki; arkadaşını yarı yolda
bırakmayı "sadakat", birinin kariyerini karartmayı
"akılcılık" diye yutturabiliyor kendine. Vicdan dediğimiz o iç ses, insanı
sorgulatan bir alarm olmaktan çıkıp bildiğin aklanma aracına dönüşüyor. Açıkça
kötü olanı parmakla göstermek kolay; zor olan, kendi rahatımız bozulmasın diye
adaletsizliğe göz yumduğumuz o gri alanları, hatta bizzat kendi
ikiyüzlülüğümüzü yakalayabilmek.
Cassie ise
bütün varlığını Nina’nın anısına hapsetmiş durumda. Bu intikam takıntısı onun
da bugünden tamamen vazgeçmesine yol açıyor. Ryan’la tanıştığında insan gibi
yaşamayı deniyor aslında; fakat geçmişin o pis bağı ortaya çıkınca yine
darmadağın oluyor. Güvendiğimiz ilişkilerin arkasında bile örtbas edilmiş bir
suç yatabileceğini görmek insanın inancını sarsıyor. Toplumun en iyi yaptığı
şey de bu zaten: Korkunç gerçekleri kökünden yok etmek değil, onları günlük
hayatın içine, o pürüzsüz cila altındaki sıradanlığa tıkıştırmak.
Yetenekli
Genç Kadın kusursuz
bir film olduğu için değil, o üzerine düşünmekten kaçtığımız pislikleri halının
altına süpürmeden önümüze koyduğu için aklımda kaldı. Bir haksızlığa bizzat el
kaldırmamak, ona karşı durduğumuz anlamına gelmiyor. Birini koruyacağız diye
gerçeği sakladığımızda aslında sadece kendi konforumuzu koruyoruz. Kendi
hakkımızda kurduğumuz "ben iyi bir insanım" masalı, işler sıkışınca
sorumluluk almamızı engelliyorsa o iyiliğin de bir kıymeti kalmıyor. Kötülük
her zaman büyük bir vahşetle gelmiyor; bazen sadece susmakla, görmezden
gelmekle ve başkasının adaletini kendi rahatımızdan daha az önemsemekle
palazlanıyor. Film de tam olarak bunu hatırlatıyor insana.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder