Şeker Kaplamalı Bir Kâbus: Yetenekli Genç Kadın

 


Carey Mulligan’ın canlandırdığı Cassie’nin hayatını altüst eden, geçmişte en yakın arkadaşı Nina’nın yaşadığı cinsel saldırı ve herkesin bunu üç maymunu oynayarak geçiştirmesi. Nina’nın dünyası darmadağın olurken suçlunun ve onu koruyanların hayatlarına hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi, Cassie’nin adalet terazisini şirazesinden çıkarıyor. Bütün derdi sadece cezasızlık değil; asıl mesele, insanların bu pisliği bu kadar kolay sindirebilmesi. Geceleri barlarda sarhoş taklidi yapıp kendisinden faydalanmaya çalışan "düzgün" tiplerin karşısına dikilmesi de bu yüzden. O erkeklerin, ortalıkta savunmasız kimse yokken ne kadar kibar, sıkışınca ise ne kadar küçülebildiklerini yüzlerine vurmak istiyor.

Emerald Fennell, böylesine karanlık bir hikâyeyi geleneksel bir intikam geriliminin kasvetli atmosferine hapsetmek yerine, pastel renkler, özenle kurulmuş kadrajlar ve neşeli pop şarkılarıyla anlatıyor. Gördüğümüz dünya ile anlatılan hikâye arasında sürekli bir uyumsuzluk var. Şeker kaplamalı bu görsel dünyanın altında çürüyen bir ahlaki düzen yatıyor; bu tezat, anlatılanların vahşetini hafifletmek yerine daha da görünür kılıyor. Cassie'nin yüzündeki sakinlik ve gündelik hayatın sıradanlığına uyum sağlayan hâli, içindeki öfkenin büyüklüğüyle sürekli çatışıyor. Mulligan karakterini yalnızca öfkeli bir figür olarak oynamıyor; kırılganlığını, soğukkanlılığını ve zaman zaman ürkütücü hale gelen kararlılığını aynı anda hissettiriyor. Bu sayede Cassie, kolayca yüceltebileceğimiz tek boyutlu bir intikam kahramanına dönüşmüyor.

Başlangıçta Cassie'nin geceleri kurduğu tuzakları izlerken kendimizi bir tür intikam fantezisinin içinde buluyoruz. Ancak hikâye ilerledikçe mesele tek tek erkeklerin davranışlarından çıkıp çok daha geniş bir toplumsal ağın içine yerleşiyor. Film, kötülüğü sadece o suçu işleyen tekil bir "canide" aramadığı için kıymetli. Nina’nın başına gelenleri hafife alanlar, "kollayacağız" bahçesiyle susanlar, hatta mağdurun adını lekeleyenler... Hepsi bu suç ortaklığının birer parçası. Ve işin en sinir bozucu yanı, bu insanlardan tek bir tanesinin bile çıkıp "Ben kötüyüm" dememesi. İnsan zihni o kadar bencil bir mekanizma ki; arkadaşını yarı yolda bırakmayı "sadakat", birinin kariyerini karartmayı "akılcılık" diye yutturabiliyor kendine. Vicdan dediğimiz o iç ses, insanı sorgulatan bir alarm olmaktan çıkıp bildiğin aklanma aracına dönüşüyor. Açıkça kötü olanı parmakla göstermek kolay; zor olan, kendi rahatımız bozulmasın diye adaletsizliğe göz yumduğumuz o gri alanları, hatta bizzat kendi ikiyüzlülüğümüzü yakalayabilmek.

Cassie ise bütün varlığını Nina’nın anısına hapsetmiş durumda. Bu intikam takıntısı onun da bugünden tamamen vazgeçmesine yol açıyor. Ryan’la tanıştığında insan gibi yaşamayı deniyor aslında; fakat geçmişin o pis bağı ortaya çıkınca yine darmadağın oluyor. Güvendiğimiz ilişkilerin arkasında bile örtbas edilmiş bir suç yatabileceğini görmek insanın inancını sarsıyor. Toplumun en iyi yaptığı şey de bu zaten: Korkunç gerçekleri kökünden yok etmek değil, onları günlük hayatın içine, o pürüzsüz cila altındaki sıradanlığa tıkıştırmak.

Yetenekli Genç Kadın kusursuz bir film olduğu için değil, o üzerine düşünmekten kaçtığımız pislikleri halının altına süpürmeden önümüze koyduğu için aklımda kaldı. Bir haksızlığa bizzat el kaldırmamak, ona karşı durduğumuz anlamına gelmiyor. Birini koruyacağız diye gerçeği sakladığımızda aslında sadece kendi konforumuzu koruyoruz. Kendi hakkımızda kurduğumuz "ben iyi bir insanım" masalı, işler sıkışınca sorumluluk almamızı engelliyorsa o iyiliğin de bir kıymeti kalmıyor. Kötülük her zaman büyük bir vahşetle gelmiyor; bazen sadece susmakla, görmezden gelmekle ve başkasının adaletini kendi rahatımızdan daha az önemsemekle palazlanıyor. Film de tam olarak bunu hatırlatıyor insana.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü