Seyirciler Şehri

 




 Adam pürüzsüz bir hayatın sahibiydi. Bunu kendisi de biliyordu, çevresindekiler de. Sokak kedilerinin kaplarını her sabah aksatmadan tazeler, yağmurda eğilmiş genç bir fidanı görse hemen yanına bir destek çubuğu bağlardı. Birinin hastalığını sormuş, yaşlıların poşetlerini taşımış, bayramlarda kapısını çalan çocuklara en iyi şekerleri vermişti. Hakkında kötü bir şey söylemek imkânsızdı. Belki de en büyük kusuru buydu: Hakkında kötü bir şey söylenemeyecek kadar ince, ama iyi bir şey söylemeyi gerektirecek kadar da cesur değildi.

Bunu ilk kez bakkalın önünde fark etmişti. İki çocuk, kendilerinden küçük bir çocuğu duvarın dibine sıkıştırmış, elindeki parayı almaya çalışıyordu. Adam birkaç metre ötede durdu. Bir an adımlamak, çocukları ayırmak istedi. Sonra durdu. "Çocuk kavgası" dedi kendi kendine, "Sonuçta birazdan barışırlar." Yoluna devam etti. Akşam yatağa yattığında bu cümleyi zihninde bir mantra gibi tekrarladı ve rahatça uyudu. Yıllar sonra, işyerinde bir adamın üzerine işlemediği bir hata yıkıldığında da aynı mantra sığındığı yer oldu. Hatanın kime ait olduğunu biliyordu. Toplantı boyunca ağzını birkaç kez açtı, kapattı. Söyleyeceği tek bir cümle odadaki bütün dengeleri değiştirebilirdi. Konuşmadı. "Doğrular insanı yalnız bırakır" diye geçirdi içinden. Toplantıdan sonra suçlanan adamın masası boşaltıldı. Adam öğle arasında yanından geçerken başını eğdi, bizimki de aynı şekilde karşılık verdi. O akşam eve yürürken zihninde yeni bir sığınak kurdu: "Sonuçta onu işten çıkaran ben değilim."

Zamanla susmanın ve kendini uyuşturmanın pek çok yolunu buldu. Birinin hakkı yenirken "Meseleyi büyütmemek lazım" dedi. Güçlü birinin güçsüzü ezdiğini görünce "İnsanlar kendi meselelerini çözmeli" diye mırıldandı. Bazen buna tarafsızlık dedi, bazen olgunluk. En çok da "Bana ne?" ve "İki taraf da fazla ileri gidiyor" demeyi sevdi. Gece kahvesini yudumlarken bu sözleri zihninden geçirir, vicdanının sesini bu kelimelerle bastırırdı.

Bir sabah şehirde gösteriler başladı. İnsanlar günlerce yürüdü, bağırdı. Adam olup biteni televizyondan izledi. Arkadaşı, “Peki sen ne düşünüyorsun?” diye sorduğunda omuzlarını kaldırdı: “Bence herkes biraz sakin olmalı.” Arkadaşı yüzüne baktı: “Ben sana sakin olmayı sormadım. Neyin doğru olduğunu soruyorum.” Adam cevap veremedi.

Asıl kırılma, birkaç gün sonra sabaha karşı yaşandı.

Sokakta sert ayak sesleri ve bağırtılar yankılandı. Adam perdeyi aralayıp baktı; karşı apartmanda oturan komşusunu götürüyorlardı. Adamın eli kapı koluna gitti. Soğuk metale dokundu. Parmak boğumları bembeyaz olana kadar kapı kolunu sıktı. Bir adım atsa, kapıyı açıp "Ne oluyor?" dese... Sadece durdu. Parmakları gevşedi, elini çekti. Perdeyi kapattı.

Komşusunun götürülürken pencerelere doğru fırlattığı o son şaşkın bakışı günlerce unutamadı. O gece aynanın karşısına geçti. Yüzünde bir katilin ya da hırsızın izini aradı ama bulamadı. Fakat karşısındaki yüz, bir şey yapması gereken onlarca anda kapı kollarını sıkıp geri çekilmiş olmanın utancıyla ağırlaşmıştı. Kötülüğün her zaman kötülerden doğmadığını, bazen sadece iyi insanların geri çekilmesiyle yayıldığını ilk kez o gece anladı.

Ertesi sabah meydana gitti. Kalabalık dalgalanıyor, siren sesleri yaklaşıyordu. İnsanlar panikle geri çekilmeye, kaçışmaya başladı. Adam ise olduğu yerde çakılı kaldı.

Yanından geçen bir genç, kolundan tutup “Abi, kaçsana!” diye bağırdı.

Adam cevap vermedi. Yıllardır zihninde kurduğu o mantraların hiçbirini hatırlamadı. Sadece gencin panikle büyümüş gözlerine baktı ve tek bir adım bile geri atmadı. Korkuyordu ama kaçmanın bedelinin artık durmaktan daha ağır olduğunu biliyordu. Onu orada, meydanın ortasında aldılar.

Ertesi gün şehir yine aynı rutinle uyandı. Otobüsler çalıştı, fırınlardan taze ekmek kokuları yükseldi.

Adamın ayakkabılarından biri bir binanın duvar dibinde, sekide kalmıştı. Bir süre sonra bir temizlik işçisi gelip ayakkabıyı çöpe attı. Eldivenlerini birbirine vurdu, üstünü silkeledi. Tam o sırada başını kaldırdı; karşı apartmanın perdesi hafifçe aralandı. Bir çift göz, saklandığı tülün arkasından sokaktaki işçiyi izliyordu.

İşçi gözlerini o pencereden kaçırdı, çöp arabasını sürerek kaldırım boyunca ilerlemeye devam etti.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü