Davet: Bir Evliliğin İçine Sızan Yabancılar



Bir akşam yemeği sahnesi izliyorsak, o masanın bir süre sonra bir hesaplaşma yerine dönüşeceğini biliriz. Olivia Wilde’ın Davet’te kurduğu sofra da bundan farklı değil. Fakat filmin derdi, şık bir evin salonunda oturan insanların yüzeyselliğini göstermekten çok, bu sofrayı yavaş yavaş bir evlilik sorgusuna dönüştürmek.

Joe ile Angela’nın ilişkisi, “kötü gitmeyen ama artık iyi de gitmeyen” evliliklerden. Ortada büyük bir ihanet, bitmek bilmeyen kavgalar ya da dramatik bir kopuş yok. Onları birbirinden uzaklaştıran daha sıradan bir şey: zaman. Birlikte geçirilen yıllar, söylenmeyenler, ertelenen arzular ve gündelik hayatın alışkanlıkları, fark ettirmeden iki insanın arasına mesafe koymuş.

Tam o sırada üst kattaki komşular Hawk ve Piña çıkageliyor. Beklenmedik bir anda kapıda belirmeleriyle evin içindeki hava bir anda değişiyor.

Komşu çiftin rahatlığı ve cinselliği konuşmaktan çekinmemeleri, ilk bakışta filmi “açık ilişki ve özgürlük” üzerine bir hikâyeye dönüştürecekmiş gibi görünüyor. Neyse ki Wilde burada kolay bir karşıtlığa sapmıyor. Hawk ile Piña’yı ideal bir çift olarak sunmadığı gibi, Joe ile Angela’yı da yalnızca geleneksel evliliğin kurbanları olarak göstermiyor. Her iki tarafın da kendi sorunları, korkuları ve sakladıkları şeyler olduğunu görüyoruz.

Dolayısıyla mesele, hangi ilişki biçiminin daha doğru olduğu değil. Daha çok, insanın kendi arzuları ve birlikte olduğu kişi karşısında ne kadar dürüst olabildiği.

Filmin en belirgin sorunu ise diyaloglarda ortaya çıkıyor. Bir noktadan sonra karakterler birbirleriyle konuşmaktan çok, ilişkiler üzerine hazırlanmış cümleleri sırayla söylüyorlar. Tek mekân kullanımı filmin gerilimine hizmet ediyor; dört insanın aynı evde ve aynı gece boyunca birbirlerinden kaçamaması iyi bir fikir. Fakat uzun konuşmalar zaman zaman filmi tiyatroya yaklaştırıyor. Bazı cümlelerin fazla düzgün ve açıklayıcı olması da karakterlerin doğallığını zedeliyor. İnsanlar gerçek hayatta kendi bastırılmış arzularını bu kadar rahat tarif edemiyor.

Oyunculuklar ise bu sorunu büyük ölçüde dengeliyor. Seth Rogen, alıştığımız komik ve sempatik adam görüntüsünün altında Joe’nun yetersizlik duygusunu iyi taşıyor. Olivia Wilde, Angela’nın yalnızca kocasından değil, kendi hayatından da uzaklaşmış olduğunu hissettiriyor. Penélope Cruz ve Edward Norton ise başlangıçta daha özgür ve kendinden emin görünen çiftin de aslında kendi çatlakları olduğunu gösteriyor.

Filmin mizahı da çoğunlukla bu gerilimden çıkıyor. İnsanların birbirlerinin özel hayatını merak etmesi, kendi arzularını saklamaya çalışması ve bütün bunlar olurken normal görünme çabası hem komik hem de rahatsız edici. Film, özellikle bu anlarda, ilişkilerin dışarıdan göründüğü kadar düzenli olmadığını iyi yakalıyor.

Davet, “Hangi ilişki modeli daha doğru?” sorusuna cevap vermeye çalışmıyor. Bence filmin daha önemli sorusu şu:

Yanındaki insana en son ne zaman gerçekten baktın?

Gece ilerledikçe Hawk ve Piña’nın varlığından çok Joe ile Angela’nın kendi ilişkilerinde görmezden geldikleri şeyler önem kazanmaya başlıyor. Komşular eve geliyor ama asıl mesele evin içinde zaten uzun zamandır var.

Belki de bir ilişkiyi bitiren her zaman büyük bir olay değildir. Bazen iki insan aynı evde yaşamaya devam eder, aynı masaya oturur, aynı yatağı paylaşır ama birbirlerine bakmayı bırakırlar.

Davet, zaman zaman fazla konuşan ve yer yer tiyatroya yaklaşan yapısına rağmen, tam da bu sessiz uzaklaşmayı anlattığı için ilginç bir film. Çünkü sonunda mesele Hawk ve Piña değil; insanın yıllardır yanında olan kişiye ne kadar yabancılaşabileceği.


@detaycılarkulubu -Selçuk Tuna

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü