Bilyenin İçindeki Akşam
Masada boş
bir kâğıdın önünde oturuyordu. Uzun zamandır ne yazacağını düşünüyor, ara sıra
kalemi eline alıp ucunu kâğıda değdirmeden bir süre bekledikten sonra yeniden
bırakıyordu. Zihninden birkaç kelime geçti: var olmak, zaman, bilinç.
Hiçbirini sevmedi. Kâğıdın üzerine gelince kelimeler, zihninde olduklarından
daha ağır ve daha yavan görünüyordu. Sanki başkasının cümlelerini yazmak
üzereydi.
Başını
kaldırdığında gözü pencerenin ahşap pervazındaki bilyeye takıldı.
Eski bir cam
bilyeydi. İçinden ince, düzensiz bir çatlak geçiyor, camın içinde kıvrılarak
bir yerde kayboluyordu. Nereden geldiğini, ne zamandır orada olduğunu
hatırlamıyordu. Belki çocukluğundan kalmıştı. Belki de yıllar önce bir yerden
bulup, neden sakladığını bile bilmeden pencerenin kenarına bırakmıştı.
Akşam güneşi
pencereye iyice yaklaşmıştı. Işık bilyenin içinden geçerken kırılıyor ve
karşıdaki tozlu duvara küçük bir leke düşürüyordu. İlk bakışta yalnızca sarıydı
bu leke; biraz dikkat edince sarının içinde mor, yeşil ve kırmızıya çalan ince
renkler beliriyordu. Sanki camın içinde saklanan başka bir ışık, çatlağın
aralığından dışarı çıkmanın yolunu bulmuştu.
Adam
yerinden kalkıp duvara yaklaştı.
Bir süre
hiçbir şey düşünmeden ışığa baktı.
Sonra,
nereden geldiğini anlayamadığı bir çocukluk görüntüsü belirdi zihninde. Sıcak
bir taş, uzakta bir deniz, yazın ağırlaşmış havası... Görüntü bir türlü
tamamlanmıyordu. Bir an deniz olduğunu düşündü, sonra bunun yalnızca eski bir
evin penceresinden içeri giren öğleden sonra ışığı olabileceğini. Hatırlamaya
çalıştıkça görüntü dağıldı; o da peşinden gitmedi.
Bilyeye
baktığında çatlağın ışığın tam ortasından geçtiğini fark etti. Çatlak
olmasaydı, duvardaki renkler de olmayacaktı. Bunu düşünürken yüzünde belli
belirsiz bir gülümseme oluştu. Bazı şeylerin kusurundan başka bir şey
olmadığını sanıyordu insan; oysa bazen ışık tam oradan geçiyordu.
Dışarıda bir
kuş öttü, uzaktan bir kapı kapandı. Sokaktan geçen arabanın sesi önce yaklaştı,
sonra yavaşça uzaklaştı. Odanın içindeyse başka bir şey oluyordu. Saat
çalışmaya devam ettiği halde zaman sanki bir süreliğine yerinden
kıpırdamamıştı. Adam bunun ne kadar sürdüğünü bilmiyordu. Belki birkaç dakika,
belki çok daha uzun.
Duvarın
üzerindeki ışık yavaş yavaş yer değiştirdi. Renkler inceldi, birbirine karıştı.
Önce mor kayboldu, ardından yeşil. Sarı biraz daha kaldı. Adam, nedenini
bilmeden son ışığın da sönmesini bekledi.
Güneş ufkun
arkasına çekildiğinde duvarda hiçbir şey kalmadı.
Adam bilyeyi
eline aldı. Camın serinliğini avucunda hissetti ve başparmağını çatlağın
üzerinden yavaşça geçirdi. Çatlak hâlâ oradaydı; ince, sessiz ve nedense güzel.
Bilyeyi yeniden pencerenin pervazına bıraktı.
Sonra
masasına döndü.
Kâğıt hâlâ
boştu.
Bu kez
boşluk onu rahatsız etmedi. Kalemi eline aldı ve uzun süre kâğıdın üzerinde
tuttu. Yazmak istediği bir şey yoktu ama ilk kez bunun bir eksiklik olmadığını
düşündü.
Kalemin
ucuyla kâğıda küçük bir nokta koydu.
Bir süre o
noktaya baktı.
Sonra kalemi
bıraktı.
Noktayı da
silmedi.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder