Kuşların Gitmediği Ev
Mahallede kimse adını pek bilmezdi; o sadece "Necla’nın kızı"ydı. Çünkü annesi Necla, girdiği her ortamda kendi hikâyesini o kadar büyük, o kadar gürültülü yaşardı ki kızının varlığı hep o gölgenin altında kalırdı.
Kızın adı
Elif’ti. Sekiz yaşındaydı ve sekiz yaşındaki bir çocuğun taşıyamayacağı kadar
yetişkindi.
Annesi Necla, kırkına yaklaşmış, güzelliğini hâlâ hayattaki
en büyük sermayesi olarak gören bir kadındı. Hayatı boyunca sorumluluk
kelimesini ağır bir yük gibi taşımış, omuzlamak yerine hep başkalarının sırtına
bırakmayı seçmişti. İnsanlarla kolayca yakınlaşır ama aynı hızla uzaklaşırdı.
Verdiği sözleri unutmazdı aslında; sadece tutmayı önemsemezdi. Hayatındaki her
başarısızlığın mutlaka hazır bir suçlusu vardı: Patronu, eski eşi, komşular,
devlet, ekonomi, şans… Kendisi dışında herkes.
Necla’ya göre dünya ona haksızlık eden insanlarla doluydu; bu
yüzden değişmesi gereken kişinin kendisi olduğuna hiç inanmadı. Patronunun "kötü niyetli" olduğunu söyleyip işten çıkar, bir ayda
edindiği arkadaşını "kıskanç" ilan eder, her ilişkinin sonunda karşı
tarafı "anlayışsızlıkla" suçlardı. Hayatı boyunca aynı hikâyeyi
farklı isimlerle yaşadı ama bunu hiçbir zaman fark etmedi. Bencilliği,
çevresindeki her şeyi yutan sessiz bir girdap gibiydi. Anne olmayı hiçbir zaman
beceremedi; daha doğrusu, kendi içindeki olgunlaşmamış çocuktan sıyrılıp bir
başkasına sığınak olmayı hiç istemedi.
Çocuğunu bir birey olarak değil, kendi duygusal ihtiyaçlarını
karşılayan bir uzantı, yalnız kaldığında sarılacağı bir aksesuar gibi gördü. Bu
yüzdendir ki, Elif’e her "Sen benim dünyamsın" deyişinde
aslında onu kendi dünyasının sınırlarına mahkûm ediyordu. Necla’nın bu bencil
ve sarsak halleri, Elif’in çocuk ruhunda iyileşmesi imkânsız, derin yaralar
açtı. Elif, bir annenin şefkatli kollarında büyümek yerine, annesinin bitmek
bilmeyen dramalarının, ani öfke patlamalarının ve duygusal tutarsızlıklarının
arasında savruldu. Bir çocuğa verilebilecek en büyük zararı verdi ona:
Güvensizliği ve sürekli tetikte olma zorunluluğunu miras bıraktı.
O anne, kızına "dünyam" derdi ama en özel gününde,
sekizinci yaş mumu tek başına eriyip pastanın üzerine akarken eve
gelmeyebilirdi. Okul müsabakasında ya da yıl sonu gösterisinde, tüm çocukların
gözleri salonun kapısına kilitlenmişken ve her açılan kapıda birer ebeveyn
içeri girerken, Elif’in gözleri o boş kapıya baka baka donuklaşırdı. Anneler
sokağın başında görünür, babalar çocuklarını omuzlarına alırdı; Elif ise
sahnede, kalabalığın ortasında tek başına dururdu. Annesi, akşam yemeğinde en
sevdiği yemeği pişireceğine dair söz verip gece yarısı, üstünde yabancı kokular
ve alkol puslu bir sesle eve dönebilirdi.
Küçük bir çocuk zihni ve kalbi için bu, çözülmesi imkânsız,
devasa bir çelişkiydi. Kelimeler "çok seviyorum" diyor, ama eylemler
"yokum" diye bağırıyordu. Elif bu tezatların arasında büküle büküle,
hayatı boyunca taşıyacağı o ağır dersi henüz sekiz yaşında çıkardı:
"Demek ki bir insan seni dünyası kadar çok sevdiğini
söylerken bile seni unutabilir, yalnız bırakabilir ve gelmeyebilirdi."
Evin ne bir kuralı ne de bir düzeni vardı. Bazen buzdolabı günlerce boş kalır, bazen ev gereksiz eşyalarla dolup taşardı. Bir ay faturalar ödenmez, ertesi hafta eve pahalı perdeler alınırdı. Necla duygularıyla ve anlık dürtüleriyle yaşardı. Mutluysa dünyanın en şefkatli annesi olur, üzgünse saatlerce odasına kapanır, öfkeliyse fırtınasını evdeki herkesin üstüne salardı.
Elif her sabah annesinin yüzüne bakarak o gün havanın nasıl
olacağını anlamaya çalışırdı. Bu bir çocukluk değil, sürekli fırtına bekleyen
küçük bir meteorolog gibi yaşamaktı. On yaşına geldiğinde Elif’in en büyük
yeteneği insanları okumak olmuştu. Birinin ses tonundan sinirini, ayak
seslerinden annesinin eve sarhoş gelip gelmediğini, anahtarın kilitte dönüş
biçiminden evdeki havayı tahmin edebiliyordu. Güvenli evlerde büyüyen çocuklar
oyun oynardı; güvensiz evlerde büyüyenler ise nöbet tutmayı öğrenirdi. Elif’in
ruhu, bir çocuğun değil, tetikte bekleyen bir nöbetçinin ruhuydu.
Necla’nın gürültülü kahkahaları, ansızın yükselen öfke
nöbetleri, eşyaların savrulduğu o tekinsiz akşamlar ve evin duvarlarına sinmiş
olan o ağır, öngörülemez gerilim, kuşları hep uzak tutardı. O evin balkonunda
ne bir yem kırıntısının sıcaklığı vardı ne de dingin bir nefesin güveni.
Annesi evdeyken hiçbir kuş pencerenin pervazına konmazdı.
Sabahları pencere açık olsa bile serçeler karşı çatıda bekler, güvercinler
avlunun taşlarına iner ama evin camına hiç yaklaşmazdı. Necla evden çıktığında ise sessizlik
değişirdi. Önce uzaktan bir cıvıltı duyulur; ardından çekingen bir serçe
pencereye konup başını eğerek içeriyi seyrederdi. Bir süre sonra diğerleri de
gelir, Elif’in avucuna bıraktığı ekmek kırıntılarını yerlerdi. Hatta bazıları
korkmadan omzuna kadar sokulurdu.
Kız, kuşların neden bunu yaptığını hiç kimseye anlatmadı;
çünkü büyükler, çocukların gördüğü bazı şeyleri hemen hayal sanırlardı. Ama
Elif emindi: Kuşlar insanların sesini değil, içlerinde taşıdıkları havayı
duyuyordu. Annesinin içindeki fırtına eve dolduğunda kanatlar yaklaşmıyor, ev
ancak Necla gittikten sonra yeniden nefes alabiliyordu.
Elif bazen pencerenin önünde oturur, serçelerin minicik ayak
izlerini cam kenarında seyrederdi.
Bir gün öğretmeni sınıfa sordu:"Büyüyünce ne olmak
istiyorsunuz?
"Diğer çocuklar veteriner, astronot ya da doktor olmak istediğini söylerken Elif uzun süre sustu. Sonra başını kaldırıp çok yavaşça konuştu:
Evim
olsun istiyorum.
Öğretmeni gülümsedi. "Tamam ama ne iş
yapacaksın?"
Elif başını iki yana salladı. Hayır... Sadece evim olsun
istiyorum. Kapısı hep açık olan... Kimsenin sözünü unutmadığı, akşam yemeğinin
vaktinde hazır olduğu ve birinin beni mutlaka almaya geleceğini bildiğim bir
ev...
Elif annesini çok seviyordu. Ama çocuk sevgisi gerçeği değiştirmiyordu. Bir çocuk annesini çok sevebilir ve yine de onun yanında kendisini yapayalnız hissedebilirdi. Sevgi vardı ama güven yoktu. İnsan ruhunu en çok yoran da buydu zaten. Elif kötü bir anneyle değil; ne zaman hangi anneyle karşılaşacağını bilemediği bir anneyle yaşadığı için, dünyayı öngörülemez bir yer olarak öğrenmişti.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Kalemine sağlik...👏👏👏
YanıtlaSil