Kuşların Gitmediği Ev

 


Mahallede kimse adını pek bilmezdi; o sadece "Necla’nın kızı"ydı. Çünkü annesi Necla, girdiği her ortamda kendi hikâyesini o kadar büyük, o kadar gürültülü yaşardı ki kızının varlığı hep o gölgenin altında kalırdı.

Kızın adı Elif’ti. Sekiz yaşındaydı ve sekiz yaşındaki bir çocuğun taşıyamayacağı kadar yetişkindi.

Annesi Necla, kırkına yaklaşmış, güzelliğini hâlâ hayattaki en büyük sermayesi olarak gören bir kadındı. Hayatı boyunca sorumluluk kelimesini ağır bir yük gibi taşımış, omuzlamak yerine hep başkalarının sırtına bırakmayı seçmişti. İnsanlarla kolayca yakınlaşır ama aynı hızla uzaklaşırdı. Verdiği sözleri unutmazdı aslında; sadece tutmayı önemsemezdi. Hayatındaki her başarısızlığın mutlaka hazır bir suçlusu vardı: Patronu, eski eşi, komşular, devlet, ekonomi, şans… Kendisi dışında herkes.

Necla’ya göre dünya ona haksızlık eden insanlarla doluydu; bu yüzden değişmesi gereken kişinin kendisi olduğuna hiç inanmadı. Patronunun "kötü niyetli" olduğunu söyleyip işten çıkar, bir ayda edindiği arkadaşını "kıskanç" ilan eder, her ilişkinin sonunda karşı tarafı "anlayışsızlıkla" suçlardı. Hayatı boyunca aynı hikâyeyi farklı isimlerle yaşadı ama bunu hiçbir zaman fark etmedi. Bencilliği, çevresindeki her şeyi yutan sessiz bir girdap gibiydi. Anne olmayı hiçbir zaman beceremedi; daha doğrusu, kendi içindeki olgunlaşmamış çocuktan sıyrılıp bir başkasına sığınak olmayı hiç istemedi.

Çocuğunu bir birey olarak değil, kendi duygusal ihtiyaçlarını karşılayan bir uzantı, yalnız kaldığında sarılacağı bir aksesuar gibi gördü. Bu yüzdendir ki, Elif’e her "Sen benim dünyamsın" deyişinde aslında onu kendi dünyasının sınırlarına mahkûm ediyordu. Necla’nın bu bencil ve sarsak halleri, Elif’in çocuk ruhunda iyileşmesi imkânsız, derin yaralar açtı. Elif, bir annenin şefkatli kollarında büyümek yerine, annesinin bitmek bilmeyen dramalarının, ani öfke patlamalarının ve duygusal tutarsızlıklarının arasında savruldu. Bir çocuğa verilebilecek en büyük zararı verdi ona: Güvensizliği ve sürekli tetikte olma zorunluluğunu miras bıraktı.

O anne, kızına "dünyam" derdi ama en özel gününde, sekizinci yaş mumu tek başına eriyip pastanın üzerine akarken eve gelmeyebilirdi. Okul müsabakasında ya da yıl sonu gösterisinde, tüm çocukların gözleri salonun kapısına kilitlenmişken ve her açılan kapıda birer ebeveyn içeri girerken, Elif’in gözleri o boş kapıya baka baka donuklaşırdı. Anneler sokağın başında görünür, babalar çocuklarını omuzlarına alırdı; Elif ise sahnede, kalabalığın ortasında tek başına dururdu. Annesi, akşam yemeğinde en sevdiği yemeği pişireceğine dair söz verip gece yarısı, üstünde yabancı kokular ve alkol puslu bir sesle eve dönebilirdi.

Küçük bir çocuk zihni ve kalbi için bu, çözülmesi imkânsız, devasa bir çelişkiydi. Kelimeler "çok seviyorum" diyor, ama eylemler "yokum" diye bağırıyordu. Elif bu tezatların arasında büküle büküle, hayatı boyunca taşıyacağı o ağır dersi henüz sekiz yaşında çıkardı:

"Demek ki bir insan seni dünyası kadar çok sevdiğini söylerken bile seni unutabilir, yalnız bırakabilir ve gelmeyebilirdi."

Evin ne bir kuralı ne de bir düzeni vardı. Bazen buzdolabı günlerce boş kalır, bazen ev gereksiz eşyalarla dolup taşardı. Bir ay faturalar ödenmez, ertesi hafta eve pahalı perdeler alınırdı. Necla duygularıyla ve anlık dürtüleriyle yaşardı. Mutluysa dünyanın en şefkatli annesi olur, üzgünse saatlerce odasına kapanır, öfkeliyse fırtınasını evdeki herkesin üstüne salardı.

Elif her sabah annesinin yüzüne bakarak o gün havanın nasıl olacağını anlamaya çalışırdı. Bu bir çocukluk değil, sürekli fırtına bekleyen küçük bir meteorolog gibi yaşamaktı. On yaşına geldiğinde Elif’in en büyük yeteneği insanları okumak olmuştu. Birinin ses tonundan sinirini, ayak seslerinden annesinin eve sarhoş gelip gelmediğini, anahtarın kilitte dönüş biçiminden evdeki havayı tahmin edebiliyordu. Güvenli evlerde büyüyen çocuklar oyun oynardı; güvensiz evlerde büyüyenler ise nöbet tutmayı öğrenirdi. Elif’in ruhu, bir çocuğun değil, tetikte bekleyen bir nöbetçinin ruhuydu.

Necla’nın gürültülü kahkahaları, ansızın yükselen öfke nöbetleri, eşyaların savrulduğu o tekinsiz akşamlar ve evin duvarlarına sinmiş olan o ağır, öngörülemez gerilim, kuşları hep uzak tutardı. O evin balkonunda ne bir yem kırıntısının sıcaklığı vardı ne de dingin bir nefesin güveni.

Annesi evdeyken hiçbir kuş pencerenin pervazına konmazdı. Sabahları pencere açık olsa bile serçeler karşı çatıda bekler, güvercinler avlunun taşlarına iner ama evin camına hiç yaklaşmazdı.  Necla evden çıktığında ise sessizlik değişirdi. Önce uzaktan bir cıvıltı duyulur; ardından çekingen bir serçe pencereye konup başını eğerek içeriyi seyrederdi. Bir süre sonra diğerleri de gelir, Elif’in avucuna bıraktığı ekmek kırıntılarını yerlerdi. Hatta bazıları korkmadan omzuna kadar sokulurdu.

Kız, kuşların neden bunu yaptığını hiç kimseye anlatmadı; çünkü büyükler, çocukların gördüğü bazı şeyleri hemen hayal sanırlardı. Ama Elif emindi: Kuşlar insanların sesini değil, içlerinde taşıdıkları havayı duyuyordu. Annesinin içindeki fırtına eve dolduğunda kanatlar yaklaşmıyor, ev ancak Necla gittikten sonra yeniden nefes alabiliyordu.

Elif bazen pencerenin önünde oturur, serçelerin minicik ayak izlerini cam kenarında seyrederdi.

Bir gün öğretmeni sınıfa sordu:"Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?

"Diğer çocuklar veteriner, astronot ya da doktor olmak istediğini söylerken Elif uzun süre sustu. Sonra başını kaldırıp çok yavaşça konuştu: 

Evim olsun istiyorum.

Öğretmeni gülümsedi. "Tamam ama ne iş yapacaksın?"

Elif başını iki yana salladı.  Hayır... Sadece evim olsun istiyorum. Kapısı hep açık olan... Kimsenin sözünü unutmadığı, akşam yemeğinin vaktinde hazır olduğu ve birinin beni mutlaka almaya geleceğini bildiğim bir ev...

Elif annesini çok seviyordu. Ama çocuk sevgisi gerçeği değiştirmiyordu. Bir çocuk annesini çok sevebilir ve yine de onun yanında kendisini yapayalnız hissedebilirdi. Sevgi vardı ama güven yoktu. İnsan ruhunu en çok yoran da buydu zaten. Elif kötü bir anneyle değil; ne zaman hangi anneyle karşılaşacağını bilemediği bir anneyle yaşadığı için, dünyayı öngörülemez bir yer olarak öğrenmişti.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü