Biyolojik Görüş

 

Doktor, kelimeleri masanın üzerine sanki porselen takımı taşıyormuş gibi dikkatle bırakarak, "Zaman," dedi, "artık başka türlü akacak." Bu felsefik çıkışın ardından odada oluşan dramatik sessizlik, doktorun bilgisayara dönüp klavyede çılgınlar gibi yazı yazmasıyla bölündü. Klavyenin tuşları, resmen ölümcül bir hastalık kararı kaydetmiyor da Tetris oynuyormuş gibi şaşırtıcı bir neşeyle tıkırdıyordu. Sonra doktor başını kaldırıp, hafif bir burun akıntısı reçete ediyormuş gibi aşırı rahat bir tavırla “Geçmiş olsun,” dedi. Cümle o kadar komikti ki, Kerem "Sağ ol canım, senin de başına gelmesin inşallah" dememek için kendini zor tuttu. O şok anında ağlasa mı, "Pardon, kaç günümüz var?" diye mi sorsa yoksa hemen en sevmediği akrabalarını arayıp haber mi uçursa bilemedi. Nereye gideceğini kestiremediğinden ayağa kalkmaya yeltendi ama oturacak yer yokmuş gibi geri çöktü; elleri birbirine dolanmış, öylece kaldı. Doktor orada tıbbi ihtimallerden ve günlerden bahsetmeye devam ediyordu ama kelimeler Kerem’in kulaklarına çarpmadan havada dağılıyordu. Akıldaki tek gerçek şuydu: Leyla ölecekti. Bu düşünce içine oturunca dünya bir anlığına durdu.

Dışarıda ise hayat, bütün görgüsüzlüğüyle akıyordu: İnsanlar kollarında pazar poşetleriyle koşturuyor, otobüsler büyük bir gürültüyle duraklara yanaşıyor, bir çocuk annesine bir şey aldırmak için yerde debeleniyordu. Kimse yavaşlamıyordu. Kimse, bir evin içinde bir şeyin geri dönülmez biçimde eksildiğini sezmiş gibi başını kaldırıp pencerelere bakmıyordu. Hayat, başkasının felaketini kendi programına dahil etmeyen soğuk bir memur titizliğiyle sürüyordu. Evren, arkadan hüzünlü bir keman solosu çalma zahmetine bile girmemişti. Dışarıdaki kalabalık, onun acısından habersiz değildi belki; yalnızca haberdar olmanın hiçbir işe yaramadığını çoktan öğrenmişti. Herkes kendi kaybını, kendi borcunu, kendi hastalığını, kendi yarım kalmış cümlesini taşıyordu. Bu yüzden kimse durmuyordu. İnsanlık, birbirinin yasına saygı duymaktan çok, ona çarpmadan geçip gitme sanatında ustalaşmıştı.

Zaten ölümün en sinir bozucu tarafı, eve gelip kurulduktan sonra bile ev işlerinin bitmemesiydi. Ortada büyük bir trajedi vardı ama çöpün de çıkarılması gerekiyordu. Elektrik faturası son ödeme tarihini hatırlatıyor, buzdolabında duran üç günlük yoğurt ise insanlığın en acil meselesiymiş gibi ekşimeye devam ediyordu. Günler böyle tuhaf bir rutinde geçerken, bir akşam elinde çöp poşetiyle kapının önünde durup ağlamaya başladığında Kerem kendine kızdı: "Hayatımın en büyük dramını yaşıyorum ama aklım hâlâ çöpün dibinin sızdırıp sızdırmayacağında!"

Bir gece, Leyla uyurken başucunda oturup yüzünü inceledi. Aşkından ve yaklaşan kaybın acısından yüzü, gözüne bir kıta bir gökyüzü gibi geniş görünmüştü ki, Leyla gözlerini bile açmadan, "Ne düşünüyorsun yine?" diye sordu. Kerem "Hiç," deyince, hastalıkta bile değişmeyen o hafif alaycı sesiyle "Yine fazla düşünüyorsun, devlete yön mü vereceksin?" dedi. Kerem’in ağzının kenarı hafifçe kıvrılacak gibi oldu ama hemen kendini topladı; sevdiği insan ölmek üzereyken gülümsemek kesinlikle yas protokolüne aykırıydı. Oysa Leyla yaşarken kırmızı ışıkta geçmeyi bile kural saymazdı.

Ve o kaçınılmaz sabah geldi. Sabahların en kötü huyu, dünyanın sonu gelse bile ısrarla gelmeleridir. Dünya, "Leyla eksildi, dükkanı kapatalım" demedi; kuşlar cıvıldamaya, rüzgâr esmeye devam etti. Evren, milyarlarca dolarlık ruhsuz bir şirket gibi tıkır tıkır işliyordu. Leyla’nın nefesi durmuştu. Kerem bir süre "Şimdi ne yapıyorduk?" diye kalakaldı. Omzuna dokundu, adını birkaç kez tekrarladı ama karşı taraftan hat kesilmişti.

Cenaze ise tam bir organizasyon faciasıydı. Biri gelip “En azından çok acı çekmedi,” diyerek teselli vermeye çalıştı. Bir diğeri “Allah sabır versin,” dedikten iki saniye sonra, daha taziye çayının şekerini karıştırırken apartmanın otopark sorununu anlatmaya başladı. Kerem insanların tabutun etrafında sanki salona yeni alınmış ama yeri biraz ters düşmüş bir mobilyadan bahseder gibi rahatça konuşmalarına şaşırdı: Park yeri, zamlar, çocukların LGS sınavı, karşı komşunun kedisinin kısırlaştırılması... Bir kadın yaklaşıp “Çok gençti ama yüzü çok huzurlu,” dedi. Yaşayanların, kendi ölüm korkularını bastırmak için cenazelere "Makyajı çok doğal olmuş" muamelesi yapması Kerem’in gözünden kaçmadı. Tabii acılı yakın olduğu için her şeye usulca başını sallamak zorundaydı; çünkü toplum, yas tutarken bile iyi bir dinleyici olmanı bekliyordu.

Ölümün ardından hayat, dairesine icra memuru gibi daldı. Kapıcı “Başınız sağ olsun” dedikten iki gün sonra, çöplerin doğru saatte çıkarılmadığına dair ufak bir uyarı patlattı. Belediye ise sistemdeki kutucukları doldurmak için Kerem’in acısını zerre umursamadan resmi evrak peşinde koşuyordu. Evde Leyla’nın en son su içtiği bardak duruyordu; kimse dokunmuyordu çünkü bardak kalkarsa ölümün resmiyet kazanacağından korkuluyordu. Derken birkaç gün sonra bardakta küf oluştu. Yas tutmanın en sinir bozucu anı buydu: En büyük varoluşsal acılar bile sonunda mutfak süngerine ve “Bunu artık çöpe atalım mı?” sorusuna yeniliyordu. Üstelik ölüm insanı yalnız da bırakmıyordu; aksine, bürokratik iş yükünü iki katına çıkarıyordu. Kerem bir yandan için parçalanarak Leyla’yı özlüyor, bir yandan banka hesabını kapatmak için şubede sıra bekliyordu. Telefondaki müşteri hizmetleri temsilcisiyle “Hanımefendi, kendisi telefonu açamaz” diye tartışıyor, karşıdaki kadın robotik bir sesle “Prosedür gereği kendisinin onay vermesi gerekiyor,” diyor deathmatch oynuyordu. Prosedürlerin en harika yanı, sıfır empatiyle çalışıyor olmalarıydı.

Haftalar geçtikçe çevredekiler "Kerem toparladı artık" dediler. Oysa toparladığı falan yoktu; sadece ölümle ev arkadaşı olmaya alışmıştı. Mutfakta karşılaşınca "Naber usta?" diye başıyla selam veriyor, sonra çayı koyup tarihi geçmiş kıymayı çöpe fırlatıyordu. Bir gün Leyla’nın bardağını yıkarken dudak izini aradı; bunun delilik olduğunu biliyordu ama elinde kalan tek maddi kanıt bir fincan kenarı ve çekmecede unutulmuş fatura arkası notlardı.

Aylar sonra ilk kez parka çıktı. Şehirde her şey yerli yerindeydi, rüzgâr esti ve önüne bir yaprak düştü. Yaprağın öylece düşmesinde bile tam bir "Aman, neyse ne" havası vardı. Parkta çocuklar bağırıyor, köpekler koşuyor, güneş bankın demirinde parlıyordu. İçindeki boşluk artık öyle devasa bir acı değil, rüzgâr alan bir hol gibiydi. Leyla’nın yokluğu da yanındaki bankta oturmuş, hiç konuşmadan telefonuna bakan biri gibi sessizce dikiliyordu. Tam o sırada bir güvercin gelip Kerem’in ayakkabısının dibine kondu. Şöyle bir kafasını kaldırıp adama baktı ve hiç tereddüt etmeden ayakkabısının tam üstüne pisledi. Kerem uzun süre aşağı, ayakkabısına baktı. Bunca felsefi sancının, dramın ve koskoca bir kaybın ardından evrenin ona yaptığı son ve en büyük açıklama buydu demek ki: Bir güvercin, sessizce gelip hayata dair kendi biyolojik görüşünü bildirmiş ve uçup gitmişti.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

  1. Tebrikler dostum.Çoğu cümle sanki benim zihnimden çıkmış gibi onayladım.ölüm kaygısını ölenin arkasını düşündüm.kalemine sağlık...👏👏👏

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü