The Backrooms

 


The Backrooms, klasik bir "korku labirenti" hikayesini aşarak postmodern döneme ait kolektif bir panik atağın somutlaşmış haline dönüşür. Geleneksel korku filmleri gibi bizi karanlıktan ya da bilinmeyen canavarlardan korkutmaz; tam aksine fazla aydınlık olan, çok iyi bildiğimiz ve her gün içinden geçtiğimiz o ruhsuz, yapay dünyayla yüzleştirir.

Filmin arkasındaki itici güç olan ASYNC araştırma enstitüsü; 20. yüzyılın Soğuk Savaş dönemi ve sonrasındaki kontrolsüz bilimsel kibrin bir temsilidir. ASYNC, manyetik bozulma sistemini çalıştırıp "Karmaşık" adını verdikleri bu boyuta kapı açtığında, aslında modern kapitalizmin en büyük rüyasını gerçekleştirdiğini sanır. Ancak Backrooms coğrafi bir "mekan" değil, gerçekliğin dokusunda açılmış iltihaplı bir yaradır. İnsanlık burayı anlamaya ve evcilleştirmeye çalıştıkça, boyut bu yabancı maddeleri reddeder ve kendi yapay ekosistemiyle onları yutar.

Fransız sosyolog Marc Augé, modern dünyada kimliksiz, tarihsiz ve ilişkisiz mekanları tanımlamak için "Olmayan-Yer" (Non-Place) kavramını ortaya atar. Havaalanları, otoyollar, zincir otel koridorları ve devasa alışveriş merkezleri bu gruba girer. Bu mekanlar sadece "geçiş" içindir; oralarda yaşamazsınız, sadece oradan geçersiniz.

The Backrooms bize bu "olmayan-yerlerin" sonsuzluğa uzandığı bir cehennem tasvir eder. Floresan ışıklarının monoton cızırtısı, endüstriyel halı kokusu ve sarı duvar kağıtları... Burası; insanın ruhunu besleyen doğadan (toprak, gökyüzü, ağaçlar) tamamen koparılmış, tamamen insan yapımı olan ama içinde insana dair hiçbir sıcaklık barındırmayan bir hapishanedir. Sürekli aynı cızırtıyı duymak ve aynı rengi görmek, bir süre sonra beynin halüsinasyon üretmesine sebep olur. Köşeyi döndüğünüzde hep aynı yere çıkma hissi ise klostrofobiyi tetikler. Film; modern insanın her gün işe giderken, plazalarda çalışırken ya da metrolarda yürürken hissettiği o hafif "yabancılaşma" hissini alır ve bunu mutlak bir dehşete dönüştürür. Evimiz dediğimiz modern şehirler, aslında bizi kendi özümüzden ayıran birer Backrooms varyasyonudur.

Oyun terimi olan "No-Clip", bir oyuncunun haritanın fiziksel sınırlarını ihlal ederek grafiklerin arkasındaki boşluğa, yani oyunun kodlarının bittiği yere düşmesidir. Filmde bu kavram, varoluşsal bir kırılmanın metaforu olarak işlenir. Gerçek hayatta her şey yolunda giderken, bir gün aniden ayağınız kayar ve kendinizi sistemin dışlanmış, unutulmuş bir bölgesinde bulursunuz. Bu durum, modern toplumda bir insanın bir gecede statüsünü kaybetmesi, delirmesi veya sistemin dışına itilmesi gibidir. Tek başınasınızdır ve artık ne hukuk geçerlidir ne de toplumsal kurallar.

Backrooms’taki mekanlar statik ve birbirinden bağımsız zeminler değildir. Siz düz bir koridorda yürürken arkanızı döndüğünüzde, o koridorun yerinde devasa bir uçurum veya dipsiz bir merdiven boşluğu bulabilirsiniz. Mekan, bir prizma gibi çalışarak içine giren insanların zihnindeki mekan algısıyla oynar; onların anılarını kırar, büker ve yüzeylerine yansıtır. Karakterler sarı bir koridorda yürürken aniden kendilerini çocukluk evlerinden kalma bir beton parçasının veya tanıdık bir nesnenin önünde bulabilirler.

Burada mimari, işlevinden tamamen kopartılmıştır: Kapılar hiçbir yere açılmaz, pencerelerin arkasında sadece kapkara bir boşluk vardır, merdivenler tavana doğru uzanıp kör bir noktada biter. Hatta ev gibi güvenli bir kavramın, devasa bir hangarın içine hapsedilmiş ruhsuz maketlerden (sahte bir mahalle ve sahte bir gökyüzü) ibaret olduğunu görmek derin bir tekinsizlik yaratır ve insanı delirtir. Bu mekansal kaos; karakterlerin zihnindeki travmalar, suçluluk duyguları ve başarısızlıklarla birleşerek her bir katı, kaçamayacakları klostrofobik birer psikolojik hapishaneye dönüştürür.

Aslında Backrooms, insanların kendi hayatlarında sıkışıp kaldıkları yıkıcı döngülerin (rutinlerin, travmaların) fiziksel olarak somutlaşmış halidir. Filmdeki psikolog Mary, hastası Clark'ı kendi içsel döngüsünden kurtarmaya çalışırken, kendisini de bu labirentin fiziksel döngüsünde kapana kısılmış bulur. Mary’nin karakter motivasyonunun temelinde, annesi Nora ile olan trajik geçmişi yatar. Ağır bir anksiyete ve şizofreniyle boğuşan agorafobik annesi, pencerelerini kapattığı dış dünyadan kopuk evlerinde Mary’yi çocukken adeta labirent gibi bir iç mekana hapsetmiştir. Yani Mary, aslında çocukluğunu tıpkı Backrooms gibi "asla çıkışı olmayan, klostrofobik" bir yerde geçirmiştir. Annesinin akıl hastanesine yatırılmasına şahit olan Mary, onu "kurtaramadığı" için ömür boyu suçluluk duymuş ve bu zihinsel labirentlerde kaybolan insanları iyileştirmek amacıyla psikolog olmuştur.

Mary, Clark tarafından Backrooms'un içine çekildiğinde ve ASYNC enstitüsü tarafından sorgulandığında bir aydınlanma yaşar: Annesinin onu hapsettiği o pencerisiz ev ile Backrooms’un sonsuz sarı odaları arasında hiçbir fark yoktur. Clark, kendi hatalarının sorumluluğunu almayı reddedip labirentin içinde bir canavara dönüşürken; Mary, geçmişinden kalan o sembolik anı nesnesini kırarak kendi döngüsünden özgürleşmeyi seçer. ASYNC enstitüsü tarafından alıkonulsa bile, finaldeki o tekinsiz gülümsemesi, çocukluğundan beri kaçtığı o "klostrofobik hapishane" ile nihayet yüzleştiğini ve onu kabullendiğini gösterir.

Labirentte dolaşan, kemik seslerine benzeyen çatırtılar çıkaran o zayıf, siyah, kablo ya da bakteri benzeri yaratıklar aslında dışarıdan gelen birer "uzaylı" değildir. Onlar, bu mekanda daha önce kaybolmuş; yönünü, zaman algısını ve en önemlisi kimliğini kaymetmiş insanların biyolojik ve psikolojik mutasyonudur. O pürüzsüz sarı duvarlar ve yapay ortam, organik olanı bozar ve kendi çürümüş formuna dönüştürür. Sonunda insan, mekanın bir parçası haline gelir. Canavar sizi sadece öldürmek istemez; sizi kendisi gibi mekanın bir uzantısı yapmaya çalışır. Yaratığın çıkardığı feryatlar ise aslında insanlığını kaybetmiş bir kurbanın, sistem içindeki son çırpınışlarıdır.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü