İki Beyaz Göz




Sabahları ilk olarak telaşı görüyordu. 

Otobüse yetişmek için koşturan memurlar; bir ellerinde çanta, diğerinde yarım kalmış bir simitle zamana karşı yarışıyorlar ve sanki birkaç dakika gecikseler yalnız kendi hayatlarının değil, dünyanın da ritmi aksayacakmış gibi koşuyorlardı. Kamera, her sabah aynı köşeden soluk soluğa geçen bu ayrı kaderleri, birbirine değmeden yan yana akan hayatlar olarak kaydediyordu.

Dükkânını açarken esneyen esnafı görüyordu. Adam, her sabah kepengi kaldırmadan önce gökyüzüne bakıyor, ardından cebinden çıkardığı anahtarla o paslı kilidi açıyordu. Yıllar içinde saçları ağarmış, omuzları biraz daha çökmüştü; fakat o sabah ritüeli hiç değişmemişti.

Okul çantasını arkasından sürükleyen çocukları görüyordu. İlk gün ağlayarak okula gidenleri, birkaç yıl sonra arkadaşlarıyla kahkahalar atarak yürüyenleri, sonra da üniversite için başka şehirlere uğurlananları...

Her gün aynı bankta oturan yaşlı adamı da görüyordu. Saat tam on birde gelen adam, elindeki ekmek kırıntılarını güvercinlere atıyor, sonra uzun uzun karşıdaki boş arsaya bakıyordu. Ancak bir gün gelmedi, ertesi gün de... Sonra bir daha hiç görünmedi.

Âşıkları da görüyordu: İlk kez el ele tutuşurken çekinen o acemi parmakları, bakışlarıyla dünyanın geri kalanını tek bir karede donduranları ve nihayetinde aynı köşede, o amansız sessizlikle ayrılanları... Zamanın sinsi akışında, bir zamanlar birbirinin nefesiyle yaşayan iki insanın, yıllar sonra karşı kaldırımlardan yürürken birbirlerinin gözlerine bakıp da hiçbir şey göremeyişlerini izliyordu. Sanki o kaldırımdan geçenler onlar değil de, geçmişin o dar sokağında unutulmuş iki eski gölgeydi.

Yağmur altında şemsiyesini paylaşanları, kardan adam yapan çocukları, sokak kedilerine mama bırakan kadını ve her akşam iş çıkışında aynı ağacın altında sigara içen o adamı görüyordu.

Kamera, sokak lambalarının altında yankılanan o pervasız, sarhoş kahkahalarıyla dünyayı fethedecekmiş gibi yürüyen gençleri kaydediyordu. Zaman, o geniş zamanların pürüzsüz yüzlerini çizgilerle doldurduğunda ise, o çocukları yıllar sonra yine aynı kaldırımda; bu kez tek tip takım elbiseler içinde, saatlerine bakarak ve hayatın kurallarına teslim olmuş birer yetişkin olarak ağır adımlarla yürütüyordu. Bir zamanlar o caddede koşan özgür gölgeler, yerini artık hayatın provasını ciddiyetle icra eden yabancılara bırakmıştı.

Korna sesleriyle caddeden geçen düğün konvoylarını, pencereden uçuşan gelinlik tüllerini izlediği kadar; aynı caddeden bu kez başları öne eğik akrabaların eşliğinde sessizce geçen cenaze kortejlerini de görüyordu.

Bir bebeğin ilk adımlarına tanıklık ediyor, sonra aynı çocuğun yıllar sonra sevgilisiyle o kavşakta buluşmasını izliyordu.

İnsanların yüzleri tıpkı mevsimler gibi değişiyordu; bir zamanlar pürüzsüz olan tenlerde kırışıklıklar beliriyor, siyah saçlara kar düşüyor, çocuk sesleri kalınlaşırken o güçlü adımlar yavaşlıyordu. Yıllar geçtikçe dükkânların tabelaları da bu değişime ayak uyduruyor; eski terzi dükkânının yerini bir telefoncu, onun da yerini bir kafe alıyordu. Apartmanlar boyanıyor, ağaçlar büyüyor, bazıları kesilirken yerlerine yenileri dikiliyordu.

Şehir sürekli değişiyordu. Ama direğin tepesindeki kamera aynı yerde duruyordu. Herkesin hayatından bir parça görüyor fakat hiçbir hayatın içine giremiyordu.

Yıllar boyunca o kavşağı izledi. Sonra bir gün bir genç geldi. Kimsenin dikkat etmediği bir öğleden sonraydı. Sırt çantasından çıkardığı siyah kartonu ve beyaz boyayı yere serdi. Saatlerce çalıştı. Akşamüstü direğe tırmandı ve kameranın yanına iki beyaz göz yerleştirdi.

Ertesi sabah başlarını kaldırıp bakan insanlar, 'Kameranın yüzü olmuş,' diyerek gülümsediler; fotoğraflar çekip yukarıya el salladılar.

Ve o günden sonra orada küçük bir şey değişti. İnsanlar artık sadece önlerine bakarak yürümüyor,  arada bir başlarını kaldırıyor, direğin tepesindeki o tuhaf yüzle göz göze geliyorlardı.

Bir sonbahar akşamı, yağmur ince ince çiseleyerek kavşağı tenhalaştırmıştı. O sırada gelen genç bir kadın, direğin tam altında durup bir süre sessizce gökyüzüne baktı. Ardından kamerayı ve o iki beyaz gözü fark etti; sanki karşısında gerçekten biri varmış gibi uzun süre baktı.

Yağmur, yüzüne karışan gözyaşlarını gizlerken rüzgârda kaybolacak kadar kısık bir sesle, doğrudan direğin tepesindeki o iki beyaz göze bakarak fısıldadı:

"Babam beni çocukken her sabah okula bırakırdı. Şimdi eve dönüyorum ama beni bırakacak kimse yok."

Duraksayıp gözlerini kameranın yanındaki o iki beyaz kâğıda sabitledi ve hüzünlü bir tebessümle devam etti:

"Sana bu gözleri yapan çocuk benim oğlumdu. Biliyor musun, insanların en büyük yaraları başkalarının açtıkları değil, kimsenin artık dinlemediği hikâyelerdir. Bu yüzden sırf biri bizi görsün, kaydetsin diye şu iki beyaz gözü seviyoruz."

Son kez baktı o iki beyaz göze; omuzlarındaki o ağır hikayeyle birlikte köşeyi dönüp gözden kayboldu.

Kamera onu bir daha hiç görmedi.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

  1. Güzel...👍👍👍
    Bir de kamerayı konuştur, o neler gördü, neleeerrr...ne hissediyor bakalım hayata insanlara dair...😍

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü