Aşılmaz Saydam Sınırlar
Akvaryumun köşesinde, suyun ve zamanın yavaşladığı o dar açıda, yüzünü camın hafif yosun tutmuş yeşil buğusuna dayamış bir canlı duruyordu.
Bir adı
yoktu. Çünkü bu şeffaf hapishanede isimler, varlığı sabitlemeye yetmeyecek
kadar hafifti; burada sadece kesintisiz bir “ben buradayım” uğultusu
geçerliydi. Yine de kendi zihninin kuytularında kendine bir unvan
yakıştırmıştı: Bıyıklı Filozof. Bıyığı yoktu elbette, ama bu durum pürüzsüz
pullarını hiç rahatsız etmiyordu. Ne de olsa bu sınırlı su kütlesinde
gerçeklik, güçlü bir arzuyla her an yeniden tanımlanabilirdi.
Bıyıklı
Filozof’un kozmolojisi tek bir formüle dayanıyordu: Akışkan bir varoluş,
aşılmaz saydam sınırlar ve yukarıdaki boşluktan düzenli olarak düşen mana
taneleri. Yemek, mutlak bir dikey eksenden, yani "yukarıdan" gelirdi.
Bu yüzden uzun zamandır su yüzeyinin hemen üzerinde, görünmez ve erişilmez bir
“Tanrı Balık” yaşadığına inanıyordu. Bu yüce varlığın yegane gayesi, zamanı ve
mekanı anlamlandırmak adına, yukarıdaki o kaotik boşluktan küçük kahverengi
mutluluk parçaları yağdırmaktı.
Ancak bir
öğleden sonra, akvaryumun dışındaki mutlak karanlıktan bir gölge koptu ve cama
doğru yaklaştı. Bu bir çocuktu. Burnunu soğuk cama dayadı, gözlerini kocaman
açarak içeriye baktı.
Bıyıklı
Filozof’un solungaçları heyecanla titredi. Büyük bir sarsıntı yaşamıştı; çünkü
o ana kadar “dışarı” diye bir kavram zihninin sınırlarından içeri sızmamıştı.
Camın ötesi, mantıksal olarak imkansızdı. Işık orada bükülüyor, formlar
dağılıyordu. Eğer orada bir şey varsa bile, muhtemelen su kalitesi berbat,
filtre sistemi olmayan kötü tasarlanmış bir başka akvaryum olmalıydı.
Çocuk,
parmağının ucuyla cama vurdu.
Ses, suyun moleküllerini ezen devasa bir dalga gibi Bıyıklı Filozof’un gövdesine çarptı. Dehşete kapıldı. Tanrı Balık, varlığımızı sorguladığımız için bizi cezalandırıyor!
Oysa
akvaryumun diğer sakinleri hiçbir şey olmamış gibi, aynı ritmik ve uyuşuk
kavislerle yüzmeye devam ediyorlardı. Onlar, nesiller boyu süren o büyük
evrimsel felsefeyi çoktan sindirmişlerdi: Her şey ya normaldi ya da görmezden
gelinmesi gerekiyordu. Bu iki kabul de fırtınalı bir denizde bile mutlak bir
huzur getirirdi.
Çocuk camın
arkasından bir şeyler mırıldandı. Ancak ses, yoğun su kütlesinin içinden
geçerken büküldü, anlamını yitirip biçimsiz bir gürültüye dönüştü. Bıyıklı
Filozof bu kozmik mesajı kendi diline tercüme etti:
“Gökyüzü
konuşuyor. Fakat kullandığı lehçe çok barbarca.”
Sonra o
büyük gölge, geldiği karanlığın içinde kaybolup gitti.
O gece,
akvaryumun motorundan yayılan monoton fısıltı eşliğinde Bıyıklı Filozof derin
bir sessizliğe gömüldü. Eğer bir "dışarısı" varsa, içinde yüzdükleri
bu şey neydi? Korunaklı bir ev mi? Kusursuz bir dünya mı? Yoksa sadece daha
büyük bir gücün keyifle izlediği “çok inandırıcı bir iç mekân dekorasyonu” mu?
Varlığın sınırları nerede bitiyordu?
Dipteki
yapay bitkinin yaprağına tutunmuş olan yaşlı bir balık, uykulu gözlerini
kırpıştırarak mırıldandı:
“Boş ver
evlat… Dışarısı varsa bile, muhtemelen suyu soğuktur ve akıntısı çoktur.”
Bu cümle,
akvaryum metafiziğinin temel taşıydı: Bilinmeyeni arzulama, çünkü filtre
sistemi daha yeni temizlendi ve suyun sıcaklığı tam olması gerektiği gibi.
Bilmek, konforu bozardı.
Bıyıklı
Filozof yine de zihnindeki o şeffaf duvarı yıkamadı. Ertesi sabah, suyun
yüzeyindeki hafif dalgalanmaya bakıp kendi yansımasıyla yüzleşti:
“Ben evrenin
merkeziyim. Çünkü bakışlarımın ulaştığı ve beni doğrulayan başka bir yer
görmedim.”
Tam bu
narsistik teselliye sığınacaktı ki, camın ötesindeki o tekinsiz boşlukta yeni
bir yarık açıldı. Çocuktan tamamen farklı, her türlü mantığı ve akvaryum
fiziğini reddeden bir başka olgu belirdi.
Sessizce,
adeta boşlukta süzülerek camın tam hizasına yerleşti. İki devasa, dikey göz
bebeği olan parıl parıl yeşil iki güneş... Bu güneşlerin etrafı, suyun altında
hiç şahit olmadığı türden, tüylü ve karanlık bir sis dalgasıyla kaplıydı.
Yaratığın yüzünün iki yanından, tıpkı Bıyıklı Filozof’un kendine yakıştırdığı
ama asla sahip olamadığı o unvan gibi, gerçek, uzun ve tehditkar fırçalar
uzanıyordu.
Gerçek
bıyıkları olan bir canavar, ona bakıyordu.
Bıyıklı Filozof kaskatı kesildi. Solungaçları korkuyla
daraldı. Bu yeni anomalinin ne olduğunu, evrenin hangi çekmecesine koyacağını
bilemiyordu. Bu, Tanrı Balık’ın ta kendisi miydi? Eğer öyleyse, neden yukarıda
değil de yanal evrendeydi ve neden bakışlarında kutsal bir şefkat değil,
pullarını eriten keskin, yırtıcı bir arzu vardı? Yoksa "dışarı"
dedikleri o kötü tasarlanmış akvaryumun, camı kırıp içeri sızmaya çalışan
karanlık bir dalgası mıydı?
Yaratık,
önündeki o tüylü ve beş uçlu uzvunu yavaşça kaldırdı. Camın yüzeyine sürttü.
Hiç ses çıkmadı ama camın moleküllerinde hummalı bir gerilim sarsıntısı
yayıldı. O iki yeşil güneş, Bıyıklı Filozof’u milim kıpırdamadan izliyordu. Bu
bakışta ne çocuğun merakı vardı ne de diğer balıkların uyuşukluğu. Bu, varlığı
tamamen yutmak isteyen, anlamlandırılamaz bir Hiçlik’ti.
"Evren
yarılıyor," diye dehşetle düşündü Filozof. "Yukarıdaki düzen bir
yalandı. Dışarısı bir kaos değil, bizi izleyen ve henüz adını koyamadığım tüylü
bir kıyamet."
Zihni
felsefi bir felcin eşiğindeydi. Bu geometrik şekli, bu hipnotik ritmi ve camın
arkasındaki o tüylü karanlığı suyun diline tercüme edemiyordu. Bilgi yetersiz
kalmış, metafizik çökmüştü.
Tam o sırada, akvaryumun üst kapağı büyük bir gürültüyle aralandı ve gökten o tanıdık, kahverengi pullar dökülmeye başladı. Tanrı Balık ya da her neyse günlük rızkı göndermişti. Zihni bulandıran, varoluşu sarsan o iki yeşil gözün yarattığı dehşet, dış dünyadaki o tüylü canavarın gizemi ve her türlü kozmik sancı bir anda darmadağın oldu. Açlık, bilme arzusundan daha kadim ve daha baskındı.
Bıyıklı
Filozof, arkasındaki o gece gözlü yaratığa arkasını döndü, açılan ağzıyla en
büyük yemi kapmak için hızla yukarıya doğru hamle yaptı. O yemi yutarken,
zihnindeki tüm karmaşayı tek bir hamlede süpüren o kesin ve pragmatik sonuca
ulaştı:
"Evren,
düzenli aralıklarla yukarılardan yemek gönderen mekanik bir sistemdir.
Gerisi... gerisi arkamızda beliren, ne idüğü belirsiz yeşil gözlerin ürettiği,
suyun dengesini bozan birer spekülasyondan ibarettir."
Akvaryumda hayat, kendi dairesel döngüsünde akmaya devam etti. Camın ötesindeki o tüylü, bıyıklı ve yeşil gözlü gizem ise, bir anlığına suyun içinde bir korku dalgası olarak parladı… sonra yavaşça dibe çöktü ve yapay çakıl taşlarının, dışkıların ve yosunların arasında, unutuluşun derinliğine gömüldü.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Ooooooo bravo...👏👏👏
YanıtlaSilTeşekkürler, hoş bir hikaye..👏👏👏
YanıtlaSil