Petrikorun Kimyası

 




Bir kahraman, eylemlerinin sonucunda bir isim kazanır; o ise eylemlerinin sonucunda ismini biraz daha kaybediyordu. Bir anahtar, kapıyı açtığı sürece kıymetlidir; dişleri aşındığında ya da kilit değiştiğinde ise sadece bir metal parçasıdır. Değerli olan yaptığıydı, kendisi değil. 

O, bir kahraman değil; sadece çok kullanımlık bir anahtardı.

Bir adam vardı, ama bu cümle daha baştan yanlıştı. Çünkü o adam aslında bir tane değildi; ya da belki hep aynıydı, sadece eski bir bilgisayar dosyasının "farklı kaydet" tuşuna basılmış hali gibi her seferinde biraz daha yıpranarak kabuk değiştiriyordu. Adının bir önemi yoktu, çünkü adı her öldüğünde onunla birlikte anlamını biraz daha kaybediyordu.

Pürüz dedikleri şey; bir kadının gülüşüne dalıp gitmesi, yağmurun kokusunu sevmesi, o koku, adamın kodlanmış benliğinin altına gizlenmiş olan hayvanı uyandırıyordu. Yağmurun kokusu dünyayı bir "yuva" olarak hatırlatıyordu. Ya da ölmeden önceki o son saniyede hissettiği o muazzam yaşama arzusuydu. İlk başlarda ölüm onun için dramatik bir olaydı; insanlar ağlar, sistem kayıt tutar, ışıklar sönerdi. Ama pürüzlerin garip bir huyu vardı: Ne kadar kazırsan kazı, izi kalıyordu. Tıpkı eski bir kasetin üzerine yeni bir şarkı kaydettiğinde, sessiz anlarda alttan gelen o eski, cızırtılı melodi gibi... Sonra bir sabah uyanırdı; aynı kahve kokusu, aynı baş ağrısı, aynı sıkıntı... Sadece insanlar her seferinde biraz daha az üzülürdü. Bir süre sonra ölüm, iş tanımının sıradan bir parçasına dönüştü:

 "Bugün ne yapıyorsun?" "Ölüyorum. Yarın yine gelirim."

Hatıralar vardı ama ağırlıkları yoktu; bir travmanın hissi silinmiş gibiydi. Bir gün aynaya baktığında gördüğü yüz tanıdıktı ama bu tanıdıklık artık güven vermiyordu. "Ben miyim bu?" diye sordu, ancak cevap gelmedi çünkü soru hatalıydı. Doğru soru "Ben hangisiyim?" olmalıydı ama bu sorunun da bir anlamı yoktu; her "ben" bir öncekini miras alıyor ama onun yerine geçmiyordu. Tıpkı bir nehir gibi; aynı nehir diyordun ama su sürekli değişiyordu ve sonunda fark ediyordun ki, belki de nehir diye bir şey hiç yoktu.

İlk hayatındaki ilk aşkının yüzü, dördüncü ölümünde sadece bir renk paletine, onuncu ölümünde ise sadece "mutluluk" kelimesinin yanına iliştirilmiş soğuk bir dipnota dönüştü. Duygular artık yaşanmıyor, sadece arşivleniyordu. Silinmekle devam etmek arasındaki o ince çizgide, hangisinin daha korkunç olduğuna karar veremeden... O soğuk ve temiz boşluğa dönmeyi diliyordu. Çünkü artık biliyordu: Ölmek kolaydır, asıl zor olan her gün aynı kişi olarak uyanmaya mahkûm olmaktı.

"Vah vah, ne kadar acı çekmiş," diyordu kendi kendine, ama bunu sanki bir yabancı için söylüyordu. Kendi cesedi, onun için sadece eski bir model telefon gibiydi; modası geçmiş, bataryası şişmiş ve kenara atılmış. Onun ölümü, ofisteki bir ampulün patlaması kadar ilgi çekiyordu. Işık söner, kısa bir karanlık olur, sonra yeni bir ampul takılır ve hayat kaldığı yerden, aynı parlaklıkla devam ederdi.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna




 

 


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü