Liza, the Fox-Fairy
Dünya, bazıları için geniş bir oyun alanı değil; kenarları keskin ve üzerine bir türlü oturmayan emanet bir elbise gibidir. Liza, o elbiseyi çocukluğundan beri üzerinde taşıyan, dikiş yerleri ruhuna batan o kadınlardan biriydi. Liza’nın yalnızlığı, mutfaktaki tozlu bir kavanozun içindeki bekleyişe benzerdi. Kimsenin elini uzatmadığı, ışığın süzülüp geçtiği ama asla ısıtmadığı o kuytu köşe... Bu ağırlığı taşımak zordur. İnsan, yalnızlığıyla baş başa kaldığında içindeki boşluk bir canavara dönüşmesin diye, onu ehlileştirecek bir masal uydurur. Liza da kendine en zarif, en hüzünlü maskeyi seçti: O bir tilki perisiydi.
İnsan bazen güçlü yanlarıyla değil, tam da saklamak için ömrünü harcadığı
çatlaklarıyla tanınmak ister. Liza’nın özlemi buydu: Kusurlarının üzeri
örtülmeden, ama onlara rağmen değil onlarla birlikte kabul edilmek. Lanet ise
insanı zamansız bir suçluluğa hapseder. Liza, birinin bu iki kelime arasındaki
farkı anlayacak kadar dikkatli, ama o farkı yüzüne vurmayacak kadar şefkatli
olmasını bekliyordu. Onu iyileştirmeye çalışmadan, kırıklığını düzeltilecek bir
hata gibi görmeden… Sadece yanında kalarak, o kırığın artık bir tehdit
olmadığını hissettirecek birini arıyordu.
Bu bir kaçış
değildi, hayır. Bu bir hayatta kalma estetiğiydi. Çünkü sıradan bir kadın
olarak sevilmemek bir başarısızlıktır; ama lanetli bir tilki perisi olarak
sevilmemek, kaderin kaçınılmaz bir cilvesidir. Liza, acısını bir masala sararak
onu katlanılır kıldı. Korkuyu mistik bir hâleye, dışlanmışlığı ise kutsal bir
mesafeye dönüştürdü. Onun evreninde eşyalar sadece madde değildir; hatıraların
nefes aldığı, hayaletlerin fısıldaştığı canlı varlıklardır. Yanı başında
dolanan o hayalet, aslında kimsesizliğin ete kemiğe bürünmüş halidir. Liza, o
dairesel zamanın içinde, geçmişin yankılarıyla dans ederken aslında tek bir
şeyi bekliyordu: Gerçekliğin şefkatli bir el tarafından onarılmasını.
Ölüm ise bu
masalda kara bir mizahın peleriniyle dolaşırdı. İnsanlar Liza’nın çevresinde
tuhaf bir koreografiyle hayata veda ederken, o her düşüşte kendi lanetini biraz
daha kabul etti. Trajedi, gökten inen bir bela değil; Liza'nın kendine
bakışındaki o kırık aynaydı. Dokunduğu her şeyin solacağına inandığı için
ellerini cebinden çıkaramıyordu. Kalbi, birine çarpmasın diye göğüs kafesinde
büzüşen ürkek bir kuşa dönüşmüştü.
Bütün bu
absürt ölümlerin, pastel renkli hüzünlerin ve tuhaf tesadüflerin tam kalbinde,
o çok insani, o çok çıplak arzu atıyordu: Kırılmadan sevilmek. Birinin çıkıp
gelmesi ve o "lanet" dediği şeyi, sadece bir "yara izi"
olarak görmesi. Birinin, onun tilki kuyruğunu değil, titreyen ellerini tutması.
Asıl soru, bir akşamüstü çay kokusuna karışan o ince sızıda saklıydı: Liza, bir başkası onu "normal" gördüğü için mi iyileşecekti, yoksa kendisi masalından vazgeçtiği gün mü dünya ona kollarını açacaktı?
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna
Yorumlar
Yorum Gönder