Liza, the Fox-Fairy

 



Dünya, bazıları için geniş bir oyun alanı değil; kenarları keskin ve üzerine bir türlü oturmayan emanet bir elbise gibidir. Liza, o elbiseyi çocukluğundan beri üzerinde taşıyan, dikiş yerleri ruhuna batan o kadınlardan biriydi. Liza’nın yalnızlığı, mutfaktaki tozlu bir kavanozun içindeki bekleyişe benzerdi. Kimsenin elini uzatmadığı, ışığın süzülüp geçtiği ama asla ısıtmadığı o kuytu köşe... Bu ağırlığı taşımak zordur. İnsan, yalnızlığıyla baş başa kaldığında içindeki boşluk bir canavara dönüşmesin diye, onu ehlileştirecek bir masal uydurur. Liza da kendine en zarif, en hüzünlü maskeyi seçti: O bir tilki perisiydi.

İnsan bazen güçlü yanlarıyla değil, tam da saklamak için ömrünü harcadığı çatlaklarıyla tanınmak ister. Liza’nın özlemi buydu: Kusurlarının üzeri örtülmeden, ama onlara rağmen değil onlarla birlikte kabul edilmek. Lanet ise insanı zamansız bir suçluluğa hapseder. Liza, birinin bu iki kelime arasındaki farkı anlayacak kadar dikkatli, ama o farkı yüzüne vurmayacak kadar şefkatli olmasını bekliyordu. Onu iyileştirmeye çalışmadan, kırıklığını düzeltilecek bir hata gibi görmeden… Sadece yanında kalarak, o kırığın artık bir tehdit olmadığını hissettirecek birini arıyordu.

Bu bir kaçış değildi, hayır. Bu bir hayatta kalma estetiğiydi. Çünkü sıradan bir kadın olarak sevilmemek bir başarısızlıktır; ama lanetli bir tilki perisi olarak sevilmemek, kaderin kaçınılmaz bir cilvesidir. Liza, acısını bir masala sararak onu katlanılır kıldı. Korkuyu mistik bir hâleye, dışlanmışlığı ise kutsal bir mesafeye dönüştürdü. Onun evreninde eşyalar sadece madde değildir; hatıraların nefes aldığı, hayaletlerin fısıldaştığı canlı varlıklardır. Yanı başında dolanan o hayalet, aslında kimsesizliğin ete kemiğe bürünmüş halidir. Liza, o dairesel zamanın içinde, geçmişin yankılarıyla dans ederken aslında tek bir şeyi bekliyordu: Gerçekliğin şefkatli bir el tarafından onarılmasını.

Ölüm ise bu masalda kara bir mizahın peleriniyle dolaşırdı. İnsanlar Liza’nın çevresinde tuhaf bir koreografiyle hayata veda ederken, o her düşüşte kendi lanetini biraz daha kabul etti. Trajedi, gökten inen bir bela değil; Liza'nın kendine bakışındaki o kırık aynaydı. Dokunduğu her şeyin solacağına inandığı için ellerini cebinden çıkaramıyordu. Kalbi, birine çarpmasın diye göğüs kafesinde büzüşen ürkek bir kuşa dönüşmüştü.

Bütün bu absürt ölümlerin, pastel renkli hüzünlerin ve tuhaf tesadüflerin tam kalbinde, o çok insani, o çok çıplak arzu atıyordu: Kırılmadan sevilmek. Birinin çıkıp gelmesi ve o "lanet" dediği şeyi, sadece bir "yara izi" olarak görmesi. Birinin, onun tilki kuyruğunu değil, titreyen ellerini tutması.

Asıl soru, bir akşamüstü çay kokusuna karışan o ince sızıda saklıydı: Liza, bir başkası onu "normal" gördüğü için mi iyileşecekti, yoksa kendisi masalından vazgeçtiği gün mü dünya ona kollarını açacaktı?  


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü