Kaybolan Ritüelin Postmodern Hafifliği
Modern apartman bloklarının gökyüzünü birer barkod gibi kestiği Rezidanslar Bölgesi’nde, bayramın gelişi sadece telefon ekranlarına düşen bildirimlerle anlaşılıyordu. 27 yaşındaki Can için bayram, "9 Günlük Resmi Tatil Komposizyonu" demekti. Aylar öncesinden Erken Rezervasyon algoritmasını alt ederek kaptığı Ege otelinin konumunu çoktan zihnine kazımıştı. Onun kuşağı için bayram; akraba ziyaretlerinin yarattığı sosyal anksiyeteden kaçmak, Story’lerde "Out of Office" etiketi paylaşmak ve büyüklerin elini öperek kazanılacak nakit akışını dijital cüzdana aktarmaktan ibaretti.
Valizini hazırlarken, yan daireden gelen o tanıdık ve sinir bozucu sesle irkildi. Apartmanın son "eski kafa" sakini, 70 yaşındaki Meliha Hanım’ın kapısı açılmıştı. Can, asansörün düğmesine basarken yakalanmamayı umuyordu ama geç kalmıştı. Meliha Hanım, elinde üzeri streç filmle kaplı, içi ev baklavası dolu bir tepsiyle koridordaydı. Yüzünde, bu çağda artık antika sayılan o ısrarcı, davetkar gülümseme vardı.
Can, AirPods’unun tekini kulağından çıkarıp ekrana baktı. Uber’in gelmesine 4 dakika vardı. "Meliha Teyze, çok sağ ol ama diyetteyim, şeker falan kullanmıyorum biliyorsun. Hem acelem var, uçağı kaçıracağım," dedi. Sesi kaba değildi ama buz gibi bir profesyonellik barındırıyordu. Nazik olmaya harcayacağı enerji, tatil enerjisinden çalınsın istemiyordu.
Nazik olmak; karşısındaki insanın varlığını kabul etmeyi, ona odaklanmayı ve içsel bir çaba harcamayı gerektiriyordu. Can içinse enerji, verimli kullanılması gereken kısıtlı bir sermayeydi. Yabancı bir kadının bayram ritüeline harcayacağı her bir gram dikkat, satın aldığı lüks tatilin konforundan, yani sadece kendisine ayırdığı "bencillik kotasından" çalınmış bir hırsızlık gibiydi. Gülümsemek, hatır sormak, yaşlı bir kadının yalnızlığına birkaç saniyeliğine de olsa ortak olmak... Bunların hepsi onun duygusal bütçesinde birer maliyet kalemiydi. O, içindeki tüm pilleri sadece kendi hazzını şarj etmek için saklıyordu. Başkalarına harcanacak nezaket kırıntılarının, şezlongda uzanırken hissedeceği o mutlak tasasızlığı eksilteceğinden korkacak kadar mekanikleşmişti. Bu yüzden, nezaket için harcayacağı enerjinin tatil enerjisinden çalınmasını istemiyordu.
Meliha Hanım’ın elindeki tepsi biraz ağırlaştı sanki. "Ama bayram bu oğlum..." cümlesini tamamlayamadı. Çünkü Can çoktan asansöre binmiş, kapı kapanırken "İyi bayramlar" diyerek telefonuna gömülmüştü. Meliha Hanım, bomboş koridorda elinde nostaljik bir yükle kalakaldı. Artık kimsenin talep etmediği, tedavülden kalkmış bir bayram ruhunun son satıcısı gibiydi.
Üç saat sonra Can, otelin sonsuzluk havuzunun kenarındaki şezlonguna uzanmıştı. Telefonunu çıkardı, Akdeniz fonlu bir fotoğraf çekip sosyal medyaya yükledi. Altına hiçbir duygu barındırmayan, sadece bir emoji içeren o klişe yazıyı yazdı: "Bayram kafası." Tam o sırada aile grubundan ardı ardına mesajlar düşmeye başladı. Kuzenleri, amcasının gönderdiği bayram harçlığı dekontlarının ekran görüntülerini paylaşıyor, altına "Gelsin paracıklar" yazıyorlardı. Bayram, onlar için bir finansal genişleme dönemiydi. Kimse kimsenin sesini duymak istemiyor, herkes birbirine toplu mesaj listelerinden kopyalanmış, yapay zekanın yazdığı soğuk tebrik metinleri gönderiliyordu. Can, güneş gözlüğünün arkasından etrafındaki yeni nesle baktı. Herkes kendi şezlongunda, kendi dijital dünyasındaydı. Yan yana duran ama birbirine fersah fersah uzak olan yüzlerce insan.
Can mesaja baktı, sonra önündeki ultra lüks açık büfeye. Otelin en pahalı tatlıları birkaç adım uzağındaydı. Birden zihninde, koridorda elinde tepsiyle tek başına kalan o yaşlı kadının görüntüsü belirdi. Meliha Hanım’ın yapmaya çalıştığı şey sadece şeker ikram etmek değildi; o, Can’ın jenerasyonunun çoktan "zaman kaybı" olarak kodladığı bir şeyi, insan sıcaklığını vermeye çalışıyordu.
Can, iç çekip telefonunu ters çevirdi. Havuzun suyuna baktı. Bayram onun için sadece takvimdeki kırmızı bir renkten ibaretti.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Güzel...👏👏👏
YanıtlaSil