Yazarın Tıkanıklığı ve Yüzleşme Senfonisi
İmleç bir süre bekledi, sonra beklenmedik bir şey oldu. Ekrandaki o siyah çizgi, yazarın gözlerinin önünde kontrolden çıkarak titremeye başladı. Sanki metalik bir kalp çarpıntısına tutulmuş, “hadi ama bir şey yaz artık” diye sinir krizi geçiriyordu.
“Bir karakter girer…” cümlesinin hemen altına, yazarın parmakları klavyeye dokunmadığı halde yeni bir satır eklendi:
Karakter: “Yalnız, kapı kilitliymiş. Giremedim. Öylece bekliyorum koridorda, haberin olsun. Hem biraz cereyan var, romatizmam azdı.”
Yazarın gözleri fal taşı gibi açıldı. Sandalyesinden öyle bir fırladı ki, az önce tavana bakarak kurduğu o melankolik sanatçı pozu paramparça oldu. Ekrana yaklaştı, gözlüklerini düzeltti. Halüsinasyon mu görüyordu? Kahveyi fazla mı kaçırmıştı? Yoksa varoluş sancısı sonunda dijital bir deliliğe mi evrilmişti?
Titreye titreye ellerini klavyeye koydu ve yazdı:
“Sen de kimsin?”
Ekran hiç beklemeden cevap verdi:
Karakter: “Az önce ‘girer’ dediğin kişiyim işte. İsmim de yokmuş üstelik. ‘Bir karakter’ demişsin. Müthiş özgünlük. Bir alkış da kendine istersen.”
Yazar, hayatı boyunca taşımaya çalıştığı o ağırbaşlı “sanatçı” maskesinin çatır çatır döküldüğünü hissetti. Şaşkınlığı, hızla savunmaya dönüştü.
Yazar: “Şu an bir tıkanıklık yaşıyorum. Dünyanın sahteliği ve kurgunun beyhudeliği üzerine düşünüyordum.”
Karakter: “Ben onu bunu bilmem de koridorda ayakta beklemekten dizlerim kilitlendi. Ya içeriye bir koltuk yaz, bir sehpa yaz, hadi olmadı bir kase leblebi yaz da insan gibi yaşayalım. Ayrıca dışarıdaki insanlar ‘kendi hikâyesinin farkında olmayan figürler’ değil, sabah servis kaçırmamaya çalışan insanlar. Biraz dışarı çık, iki hava al. Senin kurgu damarın kurumuş.”
Yazar, kendi zihninin ona bu kadar laubali davranabileceğini hiç düşünmemişti. Ama o an fark etti ki; o çok korktuğu “sahtelik”, aslında fazla ciddiyetten besleniyordu. Hayat, o kadar da ağır olmak zorunda değildi.
Karakter (İsmi artık Hayri olsun): (Kapıyı omuzlayarak içeri girer.)
“Sonunda be! Kapıyı kırmak zorunda kaldım ama değdi.”
Hayri, odanın ortasındaki pofuduk turuncu koltuğa kendini bıraktı. Masanın üstünde, yazarın telaşla eklediği bir kase taze leblebi duruyordu. Hayri bir avuç aldı, birini havaya attı, ağzıyla yakalamaya çalıştı… ve leblebi burnuna çarpınca kendi kendine kahkahayı bastı.
Bir anda odadaki bütün ağır felsefi hava dağıldı; yerini kızarmış nohut kokusu ve Hayri’nin saçma ama neşeli varlığı aldı.
Hayri: “Bak işte, bu oldu. Şimdi ‘bir şey oluyor’ diyebilirsin. Leblebi burnuma çarptı. Büyük trajedi değil ama gayet gerçek.”
Sonra sağ dizini ovuşturdu.
Hayri: “Şu an zihninde ‘insanın evrendeki fırlatılmışlığı’ üzerine tirat yazdığını biliyorum ama evren beni biraz sert fırlatmış. Diz kapağım hava durumundan önce yağmuru haber veriyor.”
Yazar sustu. Çünkü Hayri haklıydı. Gerçeklik her zaman büyük laflarla gelmiyordu. Bazen yalnızca diz ağrısı kadar sıradan, leblebi kadar kuru ama bir o kadar sahiciydi.
Hayri bir leblebi daha aldı, sanki paha biçilemez bir mücevhermiş gibi havaya kaldırdı. “Bir, iki, üç… Bak,” dedi, “insanın elinde sayacak leblebisi olunca hayat daha katlanılır oluyor.”
Yazar gülümsedi. Eskiden olsa bu cümlede metafor arardı; leblebiyi hayatın geçiciliğine, saymayı ölüm korkusuna bağlardı. Ama şimdi buna ihtiyaç duymuyordu. Hayri sadece leblebi sayıyordu ve bu, olduğu haliyle yeterince güzeldi.
Hayri: “Şuna bak. Küçücük, sarı, buruşuk. Hiçbir iddiası yok. Ama boğazına kaçsa bütün felsefen biter. ‘Neden yaşıyorum?’ diye düşünürken bir anda ‘Su nerede?’ diye paniklersin. İşte insanın en dürüst olduğu an budur.”
Yazar kahkahasını tutamadı ve ekrana yazdı:
Hayri, leblebi tozundan boğulma tehlikesi atlatırken evrenin sırları kısa süreliğine rafa kaldırıldı.
Hayri: “Sen beni buraya insan ruhunun derinliklerini temsil etsin diye koydun ama ben şu an koltuğun döşemesi terletiyor mu ona bakıyorum. Eğer karakterin dizleri ağrıyorsa, canı sıkılıyorsa ve leblebi istiyorsa, o karakter yaşamaya başlamış demektir. Dertler felsefeden daha eğlencelidir. Çünkü çözümü vardır. Diz ağrıyorsa uzatırsın. Leblebi bittiyse yazarsın, gelir.”
Yazar güldü. Parmakları klavyeye ilk kez rahatça dokundu. Sahne artık bir sınav değil, oyun alanıydı. “Hayri şimdi neyle mutlu olur?” diye düşündü. Bu soru, yıllardır zihninde dolaşan bütün büyük sorulardan daha canlıydı. Belki Hayri’ye yeni bir tabak leblebi gelebilirdi. Belki pencerenin önüne şaşkın bir güvercin konabilirdi. Belki kapı çalar, elinde yanlış teslim edilmiş dev bir pasta olan biri içeri girerdi. İhtimaller saçmaydı ama yazar ilk kez saçmalıktan korkmuyordu. Çünkü saçmalık, hayatın ta kendisine benziyordu; plansız, komik, tutarsız ama capcanlı.
Yazar: “Tamam Hayri, dizini uzat, leblebin taze. Peki şimdi odaya yanlış adrese gelmiş bir pizza kuryesi girse ve pizzanın üstünde sadece ananasla leblebi olsa?”
Hayri’nin gözleri parladı.
Hayri: “İşte şimdi yazmaya başladın! Gerçeklik saçmadır yazarım. Gerçeklik bazen leblebi kadar kuru olur ama biraz hayal gücü serptin mi şahane meze olur.”
O sabah tavan artık baskıcı değildi. İmleç, Hayri’nin her çiğneme sesine tempo tutar gibi neşeyle yanıp sönüyordu.
Hiçbir şey açıklanmıyordu ama her şey gerçekti.
Yazar gülümsedi. Bu kez o kırık, buruk gülümsemelerden değil; düpedüz keyifli bir gülüştü.
Klavyenin başına geçti. Yazmak, ille de hakikatin özünü yakalamak zorunda değildi; bazen yalnızca bir karakterin canını sıkmamak için de yazılabilirdi. Belki sanatın en dürüst hali buydu; gösterişli anlamlar icat etmek değil, bir sahnenin içine biraz hayat üflemek.
Pencereye baktı. Dışarıdaki insanlar yürüyordu. Ama artık onları figüran gibi görmüyordu. Belki açlardı, belki ayakkabıları vuruyordu, belki içlerinden biri leblebi yakalamayı hayal ediyordu.
Ekrana döndü.
Yazar: “Peki Hayri, şimdi bu odaya elinde bir saksafonla bir penguen girse, bu gerçekten saçma mı olur; yoksa biz anlamlandıramadığımız şeylere mi saçma deriz?”
Hayri hiç düşünmeden cevap verdi:
“Yaz gitsin be yazarım! Belki de hayatın en gerçek yanı, mantığın açıklayamadığı tuhaflıklarda gizlidir. Hem penguenin ne suçu var? Adam belki caz seviyordur.”
Bu kez içinde ağır anlamlar değil, kahkaha, leblebi ve saksafon çalan bir penguen vardı. Yazar yazdı. O masanın başında, dünya bir kez daha "ilk kez" kuruldu.
@Detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder