Görülmeyen Hikâyeler
Sabah, henüz tam uyanmamış bir dünyanın üzerine usulca serildi. Işık, perde aralığından içeri sızarken, odanın duvarlarında yavaş yavaş gezinen bir düşünce gibiydi, ne tam belirgin ne de bütünüyle silik. Toz zerrecikleri, o ışığın içinde ağır ağır dönüyor; her biri kendi küçük yörüngesinde, görünmez bir düzenin parçası gibi süzülüyordu. Odanın içi hâlâ geceye aitti biraz. Sandalyenin sırtına bırakılmış bir gömlek, yarım kalmış bir hareketin hatırası gibi duruyordu. Masanın üzerinde unutulmuş bir kitap, açık sayfalarıyla sanki okunmayı değil, hatırlanmayı bekliyordu. Saatin tik takları bile bu sabah daha temkinliydi. Sokak henüz kalabalığın gürültüsünü kuşanmamıştı; sadece uzaklardan gelen tek tük ayak sesleri, geceden kalma sessizliği incitmeden yürüyordu.
Bir adam, penceresinin önünde duruyordu. Elinde ne bir kahve fincanı ne de bir gazete vardı. Sadece bakıyordu. Gökyüzü açık değildi ama kapalı da sayılmazdı; tıpkı onun zihni gibi—kararsız, geçiş halinde, bir eşiğin üzerinde. İçinden geçenleri tarif edemiyordu. Belki de kelimeler, bu sabah ona biraz fazla dardı. Sokağın köşesinde bir kedi, gölgesini takip eder gibi yürüyordu. Tıpkı insanların, geçmişlerinin etrafında dolanıp durması gibi. Adam, bunu fark ettiğinde hafifçe gülümsedi. Karşı kaldırımda yaşlı bir adam, bastonunu yere her vuruşunda sanki zamanı ölçüyordu. Her adım, geçmişten bugüne düşen küçük bir yankıydı. Onu izleyen genç bir çocuk ise sabırsızdı; adımlarını hızlandırıyor, beklemenin ne demek olduğunu henüz bilmeden geleceğe yetişmeye çalışıyordu. Bir kadın, elindeki poşetleri sıkıca tutarak yürüyordu. İçindeki ekmek hâlâ sıcaktı belki, ama yüzündeki ifade soğuktu. Eve mi dönüyordu, yoksa sadece bir yere gitmiş olmak için mi yürüyordu, belli değildi. Bir apartmanın balkonunda asılı çamaşırlar rüzgârla hafifçe dalgalanıyordu. İçlerinden biri, diğerlerinden daha inatçıydı; rüzgâra direnir gibi geriliyordu.
Önce havanın dokusu inceldi; sonra boşlukta ağır ağır süzülen ilk kar tanesi göründü. Tek başına, kararsız bir düşünce gibi. Ardından bir diğeri… ve bir diğeri daha. Çok geçmeden, sokak sessizce yağan karla doldu. Kar, gürültüyü emiyordu. Ağaç dalları, üzerlerine konan karla ağırlaşırken, sabahın sessizliğine boyun eğmiş gibi duruyordu. Ayak sesleri daha da silikleşti, uzak sesler iyice derine çekildi. Her şey yumuşadı; köşeler, çizgiler, hatta zamanın kendisi bile. Pencere kenarına düşen ince beyazlık, sabahın ışığıyla birleşince, odaya bambaşka bir dinginlik taşıdı.
Ve kedi… Hâlâ gölgesinin peşindeydi. Ama belki de mesele onu
yakalamak değildi. O yürüyüşün kendisi, var olmanın en saf haliydi.
Bugün dünya, büyük olaylarla değil; fark edilmeyen küçük tekrarlarla dönüyordu. Dünya üzerine düşen beyaz örtüyle kendini susturmuş, kendi iç sesini dinlemeye başlamış gibiydi. İnsan, ancak durup baktığında, bu sessiz hikâyelerin içinde kendine dair bir şey bulabiliyordu.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Şiir mi, yoksa bir metin mi bu tümceler?
YanıtlaSil(Nisan karını kaçırdım Ankara'nın, kelebek gibi mi yağdı yine? )
Bunları düşünürken dile getirebiliyor musun, yoksa bu düşünceler eline kalemi alınca mı sözcüklere dönüşüyor? Yalnızken mi? Yanında birinin olması bu düşüncelerin akışına engel oluyor mu?