Arındıran Ateş

 


Anne 

Zamanın henüz yorulmadığı, mekânın ise sonsuz bir boşlukta tek başına soluk alıp verdiği o ilk şafakta; ahşap ve taştan değil, merhamet ve emekten inşa edilmiş bir Mabet yükseliyordu. Bu evin her bir tahtası, toprağın en derin köklerine bağlıydı; duvarları nefes alıyor, pencereleri dünyanın uyanışına bakıyordu. Mabedin kalbinde ise Kadın vardı. O, toprağın kızı, hayatın kadim nefesiydi. Elleriyle duvarlardaki çatlakları sıvıyor, dokunuşuyla soğuk zemine can veriyor, varlığıyla bu kapalı evreni bir rahme dönüştürüyordu. O, sessizce var eden, karşılık beklemeden besleyendi.

Evin loş odalarında saklı olan Adem ise, göğsünde binlerce kelime ve dindirilemez bir açlık taşıyordu. O, yokluğun sessizliğini kendi sesiyle yırtmak isteyen bir fırtınaydı. Kadın’ın sunduğu sükûnet, O, tapınılmak istiyordu; kendi yansımasını başkalarının gözlerinde bir Tanrı gibi görmek için can atıyordu. Kadın hayatı dokuyor, Adem ise o hayatı bir sahnede sergilemek için kapıları ardına kadar açıyordu.

Ve sonra, ilk gölge kapıya vurdu. Sessizlik bozuldu.

Mabede önce merak, sonra ihtiras, ardından yıkım sızdı.

Gelenler, sonsuz bir iştahla doğanın sofrasına oturan yabancılardı. Kadın’ın sakındığı her köşe, Adem’in kibri uğruna feda edildi. Yasak meyveler koparıldı, kristal fanuslar parçalandı ve mabedin koridorlarında kardeş kanı toprağa karıştı. İnsanlığın o bitmek bilmeyen istilası başlamıştı; onlar sadece misafir değil, kendi evini ateşe veren hoyrat birer efendiydiler.




Kargaşanın ve kanın ortasında, Kadın’ın rahminden bir Işık doğdu. Bu bebek, karanlık çağa sunulmuş son bir kefaretti. Ancak Adem, bu mucizeyi bile kendi şanının kurbanı olarak gördü. En masum olanı, dışarıdaki vahşi kalabalığın histerik ellerine bıraktı. Işık, açgözlü parmaklar arasında söndürüldü; hayatın kendisi, kutsal bir ayin gibi sunulduğu mezbahada parça parça edildi.

Kadın’ın çığlığı, göğün direklerini sarstı. Duvarlar artık kan ağlıyor, yer sarsılıyor, gökyüzü bu büyük ihanetin ağırlığıyla çöküyordu. Doğa Ana, bedeninin ve emeğinin her zerresinin sömürüldüğünü gördü. Kendisini bir kaynak gibi tüketen, evini bir enkaz yığınına çeviren bu kibirli yaratıma verilecek tek bir cevap kalmıştı:

 

Arındıran Ateş.

Mabedin derinliklerinde, yaşamın başladığı o gizli ocakta Kadın, öfkesini serbest bıraktı. Alevler yükseldi; günahı, kibri, sahte duaları ve Adem’in o devasa kütüphanesini yuttu. Ev, kendi yaratıcısıyla birlikte küle döndü. Sis çöktüğünde ve her şey sustuğunda, Adem küllerin arasından bir anka kuşu gibi doğdu. Elini, Kadın’ın kömürleşmiş bağrına uzattı ve oradan, sönmeyen o parıltıyı kristalleşmiş  çıkardı. Bu, sonsuz döngünün tohumuydu. Adam, yok ettiği canın kalbinden yeni bir dünya kurmak üzere gülümsedi.

Mabet yeniden yükselecek, yeni bir Kadın uyanacak ve her şey, o ilk günah işlenene dek yeniden yaşanacaktı. Çünkü insanın hırsı sönmeyen bir cehennem, doğanın sabrı ise kendi yıkımıyla beslenen sonsuz bir kurban töreniydi.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


 


Yorumlar

  1. "Sen suçlu değilsin, benim için her zaman her şey yetersiz. Yoksa ben yaratamazdım. Şimdi her şeye baştan başlamalıyım." Film olağanüstüydü.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü