Dünden Gelen Ses
Bir kadın telefonda ağlıyordu.
“Hayır, o yaşıyor, dün konuştuk!”
Hemen yanında duran Mahir, kadına bakarak mırıldandı:
“Ölüler konuşmaz.”
Kadın onu duymadı bile.
Mahir bir süre daha kadını izledi. Gözyaşları gerçekti; sesi titriyor, cümleleri dağılıyordu. Ama bu gerçeklik, onun içinde hiçbir şeye karşılık gelmiyordu. Sanki kadının yaşadığı şey, başka bir katmanda gerçekleşiyordu. Dokunulmaz, geçirimsiz bir yerde.
Cebinden küçük bir defter çıkardı. Sayfaları doluydu; her biri kısa notlarla, isimlerle ve tarihlerle kaplıydı. Kadına bir kez daha baktı, sonra deftere şunları yazdı:
Kadın. Siyah mont. Israrla yaşayan bir ölüye inanıyor.
Defteri kapattı. Bu, son zamanlarda edindiği bir alışkanlıktı. İnsanları kaydediyordu; onların gerçekliklerini. Çünkü artık hiçbir şey ortak değildi. O ise en azından bir harita çıkarmaya çalışıyordu—parçalanmış bir dünyanın haritasını.
Bu haritada sokaklar yoktu, yönler yoktu, mesafeler ölçülemiyordu. Burada “yakınlık”, aynı yerde durmakla değil, aynı şeye inanmakla ilgiliydi; “uzaklık” ise kilometrelerle değil, algıların birbirine ne kadar yabancılaştığıyla ölçülüyordu. Bu yüzden defterinin sayfaları düzensizdi. Aynı kişi, farklı günlerde bambaşka gerçekliklerle yeniden ortaya çıkıyordu. Bir sayfada yaşayan bir baba, diğerinde yıllar önce ölmüş; birinde sevilen bir kadın, diğerinde hiç var olmamış biri olarak yer alıyordu.
Kadın hâlâ konuşuyordu:
“Sesini duydum diyorum! Bana ‘iyiyim’ dedi… Neden kimse bana inanmıyor?”
Mahir yavaşça yaklaştı.
“Çünkü o öldü,” dedi sakince.
Kadın bir an durdu; sanki ilk kez biriyle temas etmiş gibiydi. Gözleri Mahir’e çevrildi ama bu bakışta tanıma yoktu, yalnızca kısa bir şaşkınlık.
“Hayır,” dedi, neredeyse fısıldayarak. “Sen duymadın.”
Mahir başını salladı.
“Duyulacak bir şey yoktu.”
Kadının yüzü değişti. Bir an öfke belirdi, sonra hızla dağıldı; yerini tuhaf bir boşluk aldı.
“Sen… hangi gündesin?” diye sordu.
Mahir bu soruya alışkındı.
“Üç gün sonrası,” dedi.
Kadın gözlerini kapattı, dudakları titredi.
“Ben hâlâ dündeyim,” dedi. “O yüzden konuşabiliyorum onunla. Eğer bugüne gelirsem… susacak.”
Bu cümle havada asılı kaldı. Mahir ilk kez tereddüt etti. Defterine bakmak istedi ama elini cebine götürmedi; çünkü ilk kez yazamayacağı bir şeyle karşılaşmıştı.
Kadın yavaşça geri çekildi.
“Beni bugüne getirme,” dedi. “Lütfen.”
Mahir onu izledi. Kadın kalabalığın içine karıştı ama kaybolmadı; sanki aynı mekânın içinde başka bir zamana geçti, farklı bir katmana sızdı.
Uzun süre yerinden kıpırdamadı. Sonra defterini çıkarıp sayfaları çevirdi. Aynı kişiyle ilgili daha önce yazılmış bir kayıt yoktu ama bunun artık bir anlamı kalmamıştı. Çünkü insanlar sabit değildi; her karşılaşma, başka bir tanımaydı.
Kalemini kaldırdı. Yazmak istedi ama durdu. Çünkü ilk kez şu soruyla karşı karşıyaydı:
Eğer birinin gerçeği onu hayatta tutuyorsa, o gerçeği yok saymak bir tür cinayet midir?
Defteri kapattı, başını kaldırdı. O an, kadının az önce durduğu yerde bir telefon çalıyordu, yerde, yalnız başına.
Mahir eğildi, telefonu aldı. Ekranda bir isim yanıp sönüyordu:
Arayan: “O”
Önce önemsemedi. Son zamanlarda cihazlar da insanlar gibi tutarsız davranıyordu. Ama titreşim kesilmedi; ısrarcıydı. Açarsa ne olacağını, açmazsa neyi inkâr edeceğini düşündü.
Sonunda kabul etti. Kulağına götürdü.
Bir süre yalnızca nefes sesi duyuldu. Sonra, çok uzaktan gelen bir erkek sesi, sanki başka bir zamandan konuşuyormuş gibi fısıldadı:
“Ben hâlâ buradayım.”
Mahir’in zihninde bir şey kıpırdadı ama hatırlamak mümkün değildi; sanki anı daha oluşmadan siliniyordu.
“Geç kaldın.”
“Sen… kimsin?” diye sordu Mahir. “Ne zaman?”
“Dün.”
“Dün diye bir şey yok artık,” dedi Mahir. “Sen… ölüsün.”
“Beni neden arıyorsun?”
Uzun bir sessizlik oldu. O kadar uzun ki konuşmanın kesildiğini sandı. Tam telefonu indirecekken ses yeniden geldi:
“Sen karar verdiğinde.”
Hat kesildi. Ekran karardı.
Mahir’in gözleri kadını aradı ama kadın yoktu.
Bir an düşündü: Belki de her ölüm, bir başkasının gerçeğine geçişti.
Defteri kapattı, başını kaldırdı. İçinde bulunduğu dünyanın ne kadar ince bir çizgi üzerinde durduğunu hissetti. Yaşamakla başka birinin hikâyesine dönüşmek arasındaki o görünmez sınırda. Mahir, parçalanmış dünyayı anlamaya çalışmıyor, onu sabitlemeye çalışıyordu. Ama bu dünya, sabit kalmayı reddediyordu.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

İyiymiş!
YanıtlaSil