Arzunun Yarım Kalan Şarkısı

 



İşte o anda öldürüldüğümü hissettim.

Bir silah sesi yoktu. Hiç kimse bağırmamıştı. O ise hiçbir şey olmamış gibi tekrar bana baktı. Ama ben artık aynı yerde değildim. Sandalyede oturuyordum, evet, ama içimdeki biri kalkıp gitmişti. O bakışın yöneldiği yerde kalmıştı. Belki de yere düşmüştü.

Garip olan şuydu: kimse fark etmemişti.

Çok sessiz öldüm. Bir bakışın içinde, bir cümlenin ortasında, bir gülüşün gölgesinde. Sanki içimdeki bir oda boşaltılmış, eşyalar apar topar çıkarılmış ve kapı kilitlenmişti. Kendi içimdeki taşıdığım odaları ancak birileri onları terk ettiğinde keşfettim. O zamana kadar her şey doğal görünürdü: nefes almak, konuşmak, birine bakarken içinin hafifçe genişlemesi…

Zihnin labirentlerinde inşa edilen o parıltılı sığınak, aslında hakikatin yıkıcı darbelerine karşı örülmüş ince bir koza gibidir. Şehrin neon ışıkları altında bir başkasına can simidi olmaya çalışan bilinç, gerçekte kendi parçalanmış ruhunu yamamaya uğraşır. Bu yüzden insan, olamadığı her şeyin toplamından bir persona kurar: pürüzsüz bir ten, kusursuz bir yetenek, dokunulmamış bir masumiyet kokusu… Kendini yeniden yazmanın, kendini başka bir hikâyeye dönüştürmenin o büyüleyici cazibesi.

Bir başkasının hikâyesine sığınarak kendi hikâyesini yeniden kurma çabası… Ama bu kırılgan oyun uzun sürmez. O ağır kadife perdelerin arkasından yükselen “Silencio” feryadıyla sahne birden bozulur. Sesin kaynağı yoktur; orkestra hayaldir. Duyulan her şey bir kayıttır. Ve bu an, zihnin kendine yönelttiği en çıplak itiraftır: kurulan dünya bir temsilden ibarettir, yaşananlar ise yalnızca bir simülasyon.

Mavi kutu açıldığında rüyanın koruyucu zarı yırtılır. Zamanın ve mekânın doğrusal akışı kırılır; ışıltılı stüdyoların yerini rutubet kokan dar bir daire alır. Bir zamanlar şefkatle gülümseyen yüzler artık vicdanın devasa, çarpık ve alaycı cellatlarına dönüşmüştür. Kapı altından sızan o tekinsiz kahkahalar, kaçılan gerçekliğin geri dönüşüdür; zihnin bütün savunma mekanizmalarını bir bir dağıtan o acımasız geri dönüş. Kendi yarattığı canavarlardan kaçmaya çalışırken aslında yalnızca kendi gölgesinin içinde dolaştığını fark eder. Masadaki yapay neşeler, paylaşılan o zehirli akşam yemekleri, arzunun nasıl yavaş yavaş bir yıkıma dönüştüğünü gösterir. Sevilenin bir başkasına yönelttiği her bakış, öznenin varlığına indirilmiş sessiz bir infaz gibidir. Çünkü arzu burada sadece bir sahiplik duygusu değildir; var olmanın ta kendisidir. Ve bu arzu reddedildiğinde geriye mutlak bir boşluk kalır. O boşlukta cebinde ağırlaşan mavi anahtar, suçluluğun soğuk ağırlığı gibi durur.

İlk bakışta her şey sıradan görünür: tabakların birbirine değen ince sesi, kadehlerde dolaşan kırmızı şarabın ağır kokusu, arada sırada patlayan küçük kahkahalar… Ama bu kahkahaların içinde tuhaf bir sertlik vardır. İnsan dikkatle dinlediğinde, onların aslında bir savunma olduğunu anlar. Sanki herkes aynı anda bir şeyi saklamaya çalışıyordur. 

Masada oturan herkes, görünmeyen bir gerilimin etrafında dönüyordur.

Konuşmalar yüzeyde kalır. Hava durumundan, bir filmden, şehirde açılan yeni bir mekândan bahsedilir. Ama bütün bu cümlelerin altında başka bir şey dolaşır. Görünmeyen, ama hissedilen bir akıntı. Çünkü arzunun olduğu yerde her şey biraz zehirlenir. İnsanlar konuşurken bile gözleri birbirini tartar. Bir bakış, bir an fazla uzun sürer. Bir sessizlik, bir saniye fazla uzar.

Ve tam o küçük anlarda, masanın gerçek hikâyesi ortaya çıkar.

Sonunda o görkemli tabelanın gölgesinde kurulmuş bütün hayaller, restoranın arkasındaki o karanlık ve tanımsız figürün kucağına düşer. O figür, zihnin bastırdığı korkuların, başarısızlıkların ve işlenen günahların somutlaşmış halidir. Maskeler düştüğünde, bütün o gürültülü yalanlar sustuğunda sahnede yalnızca çıplak bir keder kalır. Rüya biter, temsil sona erer ve geriye telafi edilemez bir trajedinin o derin, sonsuz sessizliği kalır.

Kadın çantasından sigarasını çıkarır. Bir tane yakar. Duman yavaşça yükselir. O dumanın içinde kendi siluetini görür sanki. Dağılan, şekli bozulmuş bir şey.

“Çok sessizsin,” der.

Belki de sessiz değildim derim. Belki de konuşacak kişi artık orada değildir.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü