Arzunun Yarım Kalan Şarkısı
İşte o anda
öldürüldüğümü hissettim.
Bir silah
sesi yoktu. Hiç kimse bağırmamıştı. O ise hiçbir şey olmamış gibi tekrar bana
baktı. Ama ben artık aynı yerde değildim. Sandalyede oturuyordum, evet, ama
içimdeki biri kalkıp gitmişti. O bakışın yöneldiği yerde kalmıştı. Belki de
yere düşmüştü.
Garip olan
şuydu: kimse fark etmemişti.
Çok sessiz
öldüm. Bir bakışın içinde, bir cümlenin ortasında, bir gülüşün gölgesinde. Sanki içimdeki bir oda boşaltılmış, eşyalar apar
topar çıkarılmış ve kapı kilitlenmişti. Kendi içimdeki taşıdığım odaları ancak
birileri onları terk ettiğinde keşfettim. O zamana kadar her şey doğal görünürdü:
nefes almak, konuşmak, birine bakarken içinin hafifçe genişlemesi…
Zihnin
labirentlerinde inşa edilen o parıltılı sığınak, aslında hakikatin yıkıcı
darbelerine karşı örülmüş ince bir koza gibidir. Şehrin neon ışıkları altında
bir başkasına can simidi olmaya çalışan bilinç, gerçekte kendi parçalanmış
ruhunu yamamaya uğraşır. Bu yüzden insan, olamadığı her şeyin toplamından bir
persona kurar: pürüzsüz bir ten, kusursuz bir yetenek, dokunulmamış bir
masumiyet kokusu… Kendini yeniden yazmanın, kendini başka bir hikâyeye
dönüştürmenin o büyüleyici cazibesi.
Bir
başkasının hikâyesine sığınarak kendi hikâyesini yeniden kurma çabası… Ama bu
kırılgan oyun uzun sürmez. O ağır kadife perdelerin arkasından yükselen “Silencio”
feryadıyla sahne birden bozulur. Sesin kaynağı yoktur; orkestra hayaldir.
Duyulan her şey bir kayıttır. Ve bu an, zihnin kendine yönelttiği en çıplak
itiraftır: kurulan dünya bir temsilden ibarettir, yaşananlar ise yalnızca bir
simülasyon.
Mavi kutu açıldığında rüyanın koruyucu zarı yırtılır. Zamanın ve mekânın doğrusal akışı kırılır; ışıltılı stüdyoların yerini rutubet kokan dar bir daire alır. Bir zamanlar şefkatle gülümseyen yüzler artık vicdanın devasa, çarpık ve alaycı cellatlarına dönüşmüştür. Kapı altından sızan o tekinsiz kahkahalar, kaçılan gerçekliğin geri dönüşüdür; zihnin bütün savunma mekanizmalarını bir bir dağıtan o acımasız geri dönüş. Kendi yarattığı canavarlardan kaçmaya çalışırken aslında yalnızca kendi gölgesinin içinde dolaştığını fark eder. Masadaki yapay neşeler, paylaşılan o zehirli akşam yemekleri, arzunun nasıl yavaş yavaş bir yıkıma dönüştüğünü gösterir. Sevilenin bir başkasına yönelttiği her bakış, öznenin varlığına indirilmiş sessiz bir infaz gibidir. Çünkü arzu burada sadece bir sahiplik duygusu değildir; var olmanın ta kendisidir. Ve bu arzu reddedildiğinde geriye mutlak bir boşluk kalır. O boşlukta cebinde ağırlaşan mavi anahtar, suçluluğun soğuk ağırlığı gibi durur.
İlk bakışta her şey sıradan görünür: tabakların birbirine değen ince sesi, kadehlerde dolaşan kırmızı şarabın ağır kokusu, arada sırada patlayan küçük kahkahalar… Ama bu kahkahaların içinde tuhaf bir sertlik vardır. İnsan dikkatle dinlediğinde, onların aslında bir savunma olduğunu anlar. Sanki herkes aynı anda bir şeyi saklamaya çalışıyordur.
Masada oturan herkes, görünmeyen bir gerilimin etrafında dönüyordur.
Konuşmalar
yüzeyde kalır. Hava durumundan, bir filmden, şehirde açılan yeni bir mekândan
bahsedilir. Ama bütün bu cümlelerin altında başka bir şey dolaşır. Görünmeyen,
ama hissedilen bir akıntı. Çünkü arzunun olduğu yerde her şey biraz zehirlenir.
İnsanlar konuşurken bile gözleri birbirini tartar. Bir bakış, bir an fazla uzun
sürer. Bir sessizlik, bir saniye fazla uzar.
Ve tam o
küçük anlarda, masanın gerçek hikâyesi ortaya çıkar.
Sonunda o
görkemli tabelanın gölgesinde kurulmuş bütün hayaller, restoranın arkasındaki o
karanlık ve tanımsız figürün kucağına düşer. O figür, zihnin bastırdığı
korkuların, başarısızlıkların ve işlenen günahların somutlaşmış halidir.
Maskeler düştüğünde, bütün o gürültülü yalanlar sustuğunda sahnede yalnızca
çıplak bir keder kalır. Rüya biter, temsil sona erer ve geriye telafi edilemez
bir trajedinin o derin, sonsuz sessizliği kalır.
Kadın
çantasından sigarasını çıkarır. Bir tane yakar. Duman yavaşça yükselir. O
dumanın içinde kendi siluetini görür sanki. Dağılan, şekli bozulmuş bir
şey.
“Çok
sessizsin,” der.
Belki de
sessiz değildim derim. Belki de konuşacak kişi artık orada değildir.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

👍👏👏
YanıtlaSil