Gitmenin Yuvarlak Hâli

 


Sevdiği adamdan iki gündür haber alamıyordu. Telefonu sessizde değildi, interneti çekiyordu, şehir yerindeydi. Ama ondan bir mesaj yoktu. İşte tam o boşlukta, sevdiğini kaybetme korkusu bütün ağırlığıyla içeri sızdı.

İki gün önce konuştuklarında sesinin içinde hafif bir geri çekilme sezmişti. Cümleleri kısalmış, aralara küçük suskunluklar girmişti. “Biraz yorgunum,” demişti sadece. Ama o yorgunluk, bedensel değildi; sanki bir kararın eşiğinde duran birinin yorgunluğu gibi. O an üstüne gitmemişti. Şimdi o suskunluk büyüyerek geri dönüyordu. Son haftalarda da bir şeyler değişmişti. Daha az plan, daha az temas, daha az “biz”.

Kendisine uzak davranmasının nedenini bir türlü anlamıyordu. Bir hata mı yapmıştı? Fazla mı üzerine gitmişti? Çok mu sevmişti?  Son konuşmalarını tekrar tekrar düşünüyor, cümleleri geri sarıyor, ses tonlarını çözmeye çalışıyordu. Sanki görünmez bir yerde saklı duran cevabı bulabilirse, bu mesafeyi de geri alabilecekti. O, salonda oturuyordu; çay bardağının buharı yavaşça yükselirken zihni çoktan yokluğun provasını yapmaya başlamıştı. Geçen hafta duyduğu kahkahayı hatırladı; bir gün o sesin kesileceğini düşündü. Elini son tuttuğu an geldi aklına; o elin bir gün boşlukta kalacağını hissetti.

Tam o sırada telefon titredi. Kalbi bir an durdu sanki. Ekrana baktı. Ondandı.

Mesaj kısaydı.
“Konuşmamız lazım. Biraz karışık. Sonra ararım.”

Ne demekti bu? “Karışık” neydi? Kimin için karışık? Bir son mu, yoksa sadece bir açıklama mı? Cümle açık gibi görünüyordu ama içi belirsizlikle doluydu. O üç kelime, zihninde yüzlerce ihtimale dönüştü. Ayrılık mı? Bir itiraf mı? Bir sorun mu?

Bu korku, sevginin içindeki karanlık çekirdektir. İnsan en çok değer verdiğini kaybetmekten korkar; çünkü kayıp, sadece bir insanın gitmesi değildir. Onunla birlikte alışkanlıklar gider, sabah mesajları, gece yarısı gelen “uyudun mu?” soruları, birlikte gülüp geçtikleri küçük saçmalıklar, birlikte kurulan gelecek tasarıları gider. Sevdiğini kaybetme korkusu, biraz da kendinin bir parçasını kaybetme korkusudur. Onsuz kim olacağını bilmemekti asıl ürkütücü olan.

Sürekli teyakkuz halindeydi artık. Mesajı tekrar tekrar okudu. “Sonra ararım.” Ne zaman sonra? Bir saat mi? Bir gün mü? Bu bir hazırlık mıydı? Onu yumuşatmak için mi yazılmıştı, yoksa ani bir kopuşun habercisi mi?

“Ya bir şey olduysa?” cümlesi zihninde defalarca döndü. Ama bu kez korku başka bir yöne de akıyordu: “Ya gitmek istiyorsa?”

Olasılıkları büyüttü, senaryolar kurdu, en kötüsüne kendini hazırlamaya çalıştı. Sanki acıyı önceden düşünürse, geldiğinde daha az yakacakmış gibi. Oysa korku, acının kendisinden önce tüketmeye başlamıştı onu. Bu korkunun köklerinde geçmiş vardı. Açıklamasız bir vedâ, yarım kalmış bir hikâye. Daha önce de bir “konuşmamız lazım” cümlesiyle sarsılmıştı. O cümlenin tonu hâlâ kulağındaydı. Sevgi büyüdükçe korku da büyür; çünkü derin bağlar, derin yaralanma ihtimalini de beraberinde getirir. O adam ne kadar vazgeçilmezse, kayıp ihtimali o kadar ürkütücüydü. Saatler geçti. Telefon sessiz kaldı. Belirsizlik, net bir acıdan daha yorucuydu. Çünkü acının bir şekli vardır; belirsizliğin yoktur. Geceye doğru telefon çaldı. Bu kez gerçekten oydu.

Ekrana bakarken elleri titredi. Açtı.

Sesinin tonu yorgundu. Hafif mesafeliydi. “Yoğunum biraz,” dedi. “Bir şeyler var kafamda. Netleşsin istedim.”

“Ne var?” diye sordu, sesi beklediğinden daha sakin çıktı.

“Bilmiyorum,” dedi adam. “Biraz zamana ihtiyacım var. Karışık.”

Yine o kelime. Karışık. Ama bu kez canlı bir sesle söylenmişti. Net bir ayrılık cümlesi yoktu. “Bitti” demiyordu. Ama “Devam ediyoruz” da demiyordu. Arada asılı bir boşluk vardı. Kaybetme korkusu bazen kaybetmeye zemin hazırlar. Şimdi içinden uzun uzun konuşmak, tutunmak, “Gitme” demek geçiyordu. Ama sustu.  Çünkü sevgi özgürlük isterken; korku tutunmak ister bunu öğrenmişti. O ince çizginin üzerinde durmaya çalıştı. Zaten bu hayatta bir türlü istediği cevapları alamıyordu. Sadece bu ilişkide değil. Hep bir eksik cümle, yarım bırakılmış bir açıklama, tamamlanmamış bir hikâye kalıyordu geride. İnsanlar net konuşmuyor, duygularını açık etmiyor, giderken kapıyı tam kapatmıyordu. O ise her şeyin adının konmasını istiyordu. “Neden?” sorusunun somut bir karşılığı olsun istiyordu. Belirsizlikle yaşamak ona ağır geliyordu. O hep kesinlik aramıştı. Netlik istemişti. “Hep” kelimesine inanmıştı. Oysa belki de gerçek olan “şimdi”ydi.

Günler ağır geçti. İlk gün öfkelendi. İkinci gün yoruldu. Üçüncü gün içinde tuhaf bir sakinlik oluştu. Dördüncü gün akşamüstü telefon çaldı. Ekranda onun adı vardı. Kalbi yine hızlı atıyordu ama paniğin yerini daha derin bir merak almıştı.

Açtı.

Ses tonu önceki günlere göre daha netti.

“Konuşabilir miyiz?” dedi. “Yüz yüze. Görüşmek istiyorum.” Bu cümle, ne bir ayrılık ilanıydı ne de bir barış garantisi. Ama ilk kez kaçmıyordu. İlk kez “karışık” kelimesinin arkasına saklanmıyordu.

“Ne zaman?” diye sordu kadın.

“Yarın. Eğer sen de istersen.”

Eğer sen de istersen.

Bu küçük ek, içindeki düğümü hafifçe gevşetti. İlk kez, kararın sadece onun elinde olmadığını hissetti. Görüşmek… Bu, bir son da olabilirdi. Bir yeniden başlama da. Ama en azından adı konacak bir şey olacaktı. Telefon kapandığında odadaki hava değişmişti. Yarın yüz yüze konuşacaklardı. Ve belki ilk kez, kesinliği değil gerçeği duymaya hazırdı.

Dışarıdan bakıldığında sakin bir adamdı. Tartışmaları büyütmeyen, ölçülü konuşan, ani kararlar almayan biri. Ama iç dünyasında sürekli bir tartı vardı. Her sözü, her davranışı, her sessizliği o tartıda ölçüyordu. Yorulduğunu ilk kez o iç ses fısıldadı ona. “Bu kadar dikkat ederek sevemezsin,” dedi. Adam yoğunluktan korkmuyordu aslında, kırılganlıktan korkuyordu. Çünkü kırılgan sevgi, her an dağılabilecek bir cam gibiydi. Ve o, sürekli cam taşımaktan yorulmuştu. Kadının yanında kendini güvende hissetmiyordu. Bu güvensizlik açık bir ihanet ya da somut bir yalan değil, daha ince, daha görünmez bir şeydi. Kadın bazen çok yakın, bazen ansızın uzak oluyordu. Bir gün geleceğe dair cümleler kuruyor, ertesi gün kendi içine kapanıyordu. Duyguları dalga gibiydi; o ise karaya basmak istiyordu. Kadın sevdiğini söylüyordu ama öfkelendiğinde sevgiyi geri çekebiliyordu. Tartışmalarda cümleler sivriliyor, suskunluklar uzuyor, geri dönüşler geç geliyordu. Onun için sevgi süreklilik demekti; kadının sevgisi ise yoğun ama kırılgandı. Birlikteyken her şey güçlüydü. Ama bir çatlak oluştuğunda kadın geri çekiliyor, kapılarını kapatıyor, ulaşılmaz birine dönüşüyordu. O anlarda adam şunu hissediyordu:

“Ben burada tek başımayım.”

Her tartışmada ilişkinin pamuk ipliğine bağlı olduğunu hissetmeye başlamıştı. Kadının kaybetme korkusu, onu daha çok kontrol etmeye, daha çok sorgulamaya itiyordu. Bu da onun içinde sürekli bir hesap verme hali yaratıyordu. Bir noktadan sonra yoruldu. Çünkü yanında kendini savunmak zorunda hissettiği bir sevgi, huzur vermiyordu. Kadının gözlerinde hep bir şüphe kırıntısı vardı. Küçük gecikmeler, küçük sessizlikler büyüyordu. Oysa o, anlaşılmak istiyordu; sorgulanmak değil. Kadına olan inancı burada sarsıldı. “Biz zor bir anı da sakin geçirebilir miyiz?” sorusuna artık içten bir “evet” diyemiyordu. Onu hâlâ önemsiyordu. Ama bir ilişkide yalnızca sevgi değil, güvenli bir zemin gerekir. O zeminin kaygan olduğunu hissetmeye başlamıştı. Her adımda dikkatli basmak zorunda kalmak, zamanla insanı geri çeker. Sevgi vardı belki, ama o sevginin üzerinde duracağı sağlam bir zemin kalmamıştı.

Bütün gece uyuyamadı.

Yatağın bir ucundan diğer ucuna dönerken, karanlık tavana bakıp aynı soruyu tekrar tekrar düşündü: “Kalmak mı daha dürüst, gitmek mi?” Kadının yanında sevildiğini biliyordu ama güvende hissetmediğini de biliyordu. Her yakınlaşmanın içinde bir tedirginlik, her tartışmanın içinde bir kopma ihtimali sezmişti.

Gece ilerledikçe şunu fark etti: Asıl yorucu olan, sürekli güçlü kalmaya çalışmaktı. Sürekli ilişkiyi ayakta tutan taraf olmaya çalışmak. Sürekli “yanlış anlaşılmayayım” diye kelimeleri tartmak.

Sabaha karşı karar verdi. Bu konuşma kaçınılmazdı.

Buluşma günü geldiğinde şehir olağan akışındaydı. İnsanlar yürüyordu, kahveler içiliyordu, masalar dolup boşalıyordu. Oysa onun içinde zaman ağır ve yoğun ilerliyordu. Kadın gideceği kafeye birkaç dakika erken vardı. 

Adam geldiğinde yüzünde yorgun ama kararlı bir ifade vardı. Sarılmadılar. O küçük mesafe bile çok şey söylüyordu.  Şimdi karşısında oturuyordu. Dün geceden beri zihninde prova ettiği bütün cümleler masanın üzerinde dağılmış gibiydi. Onu terk etmeye gelmişti ama bunu açık, net söyleyemiyordu. Çünkü erkek dünyasında gidiş çoğu zaman bir karar değil, bir kaçıştır; yüksek sesli bir yüzleşme değil, sessiz bir geri çekilmedir.

Kadın gözlerinin içine baktıkça o daha çok içeri kapanıyordu. O bakışta talep vardı. Açıklama vardı. “Neden?” sorusunun ağır, sabırlı bekleyişi vardı. O ise bu sorunun ağırlığını taşıyacak kelimelere sahip değildi. Belki de sahip olmak istemiyordu.

 “Aslında… bilmiyorum,” dedi önce. Bu cümle bir gerçeğin yarısıydı. Çünkü biliyordu ama adını koyamıyordu. İçinde bir süredir büyüyen o huzursuzluk, bir eksiklik değil; fazlalık hissiydi.  Son zamanlarda sessiz oluşunun nedeni bir anda verilmiş bir karar değildi. O sessizlik, kendi içindeki kaçış provasının süresiydi. Telefonu eline alıp mesaj yazmıyor, aramıyor; ama her seferinde ekrana bakıp duruyordu. Söyleyecek bir şey bulamamak değil, söyleyeceği şeyin sonuçlarından ürkmekti onu suskun yapan.  Kadın onun soğukluğunu anlamaya çalışırken, o kendi içindeki soğumayı anlamaya çalışıyordu. Ama bunu dile getirmek demek, “Seni artık aynı yerden sevmiyorum” demekti. Ve bunu söylemek için yeterince cesur değildi. 

Kısa bir hâl hatırdan sonra sessizlik çöktü masaya. Kadın doğrudan baktı ona. Kaçmak istemiyordu artık.

“Ne var?” diye sordu. Sesi sakindi ama içi titrekti.

Adam gözlerini masadaki kahve fincanına indirdi. Uzun bir nefes aldı.
“Ben… bir süredir iyi hissetmiyorum,” dedi.
“Neye dair?”

“Bilmiyorum,” dedi yine. “Sana dair değil belki. Kendime dair. Ama içimde bir şey eksik. Devam edemeyeceğim gibi.”

Ne tam bir ayrılık cümlesiydi bu, ne de bir umut bırakıyordu.  Onun yanında daha iyi bir versiyonuna dönüşmesi gerekirken, kendi eksikliği daha görünür hale gelmişti. Sevilmek aynadır; insan kendini o aynada görmek istemediğinde uzaklaşır.

“Bu seninle ilgili değil.”

Oysa biraz da onunlaydı. Biraz da kendisiyle. Biraz da zamanla. Ardında bıraktığı kırılmayı tam olarak görmek istemeyen birinin huzursuz hafifliği vardı. Kadın için bu terk ediş bir boşluktu. Erkek içinse, adı konmamış bir sıkışmadan çıkış. Bazı ayrılıklar birinin suçundan değil, iki insanın aynı duyguda artık buluşamamasından doğar. Ve bu, en zor açıklanan gidiştir.

Cümleler yuvarlaktı. Keskin değildi. Suçlama yoktu. Somut bir gerekçe yoktu. Bir başkası yoktu. Büyük bir kavga yoktu. Sadece belirsiz bir eksilme.  Kadın bekledi. Daha fazlası gelecek sandı. Bir neden. Bir açıklama. Bir cümle ki tutup anlamlandırabileceği.

Gelmedi.

“Bu kadar mı?” diye sordu sonunda. Sesinde kırgınlıktan çok şaşkınlık vardı.

Adam başını hafifçe salladı.
“Seni üzmek istemedim. O yüzden zamana ihtiyacım vardı. Ama içimde netleşti. Devam edemem.”

Devam edemem.

Ne “artık sevmiyorum” dedi.
Ne “başkası var” dedi.
Ne de “şunu yaptın” dedi.

Sadece devam edemem.

İçinden yüzlerce cümle geçti. “Neden?” demek istedi. “Ne eksikti?” demek istedi. “Düzeltelim” demek istedi. Ama adamın gözlerindeki kapanmışlığı gördü. O gözler, tartışmaya açık değildi. Karar çoktan verilmişti; sadece kelimelere dökülüyordu.

“Güven vermek benim işim değil, güvenmek senin meselen.” diyebildi.

Bu cümleyle birlikte adamın içindeki son umut da sönmeye başladı. Çünkü o, bir ilişkide güvenin karşılıklı kurulduğuna inanıyordu. Kadın ise sanki ilişkide güç dengesini elinde tutmak ister gibiydi. Kırılgan görünmemek için sertleşiyor, kaybetme ihtimalini küçümseyerek kendini koruyordu. Belki gerçekten korkuyordu. Ama korkusunu kabul etmek yerine meydan okumayı seçiyordu.  “Ben kimsenin hayatında kalmak için kendimi değiştirmem,” dedi kadın son olarak. “Kalmak isteyen kalır.”  Bu cümlede bir özgürlük iddiası vardı. Ama aynı zamanda bir mesafe. Sanki bağ kurmak değil, üstün gelmek daha önemliydi.

“Tamam,” dedi sonunda.

Bu “tamam”ın içinde kabulleniş yoktu. Sadece direnmemek vardı. O artık tutunmayacaktı. Tutunmak, gitmek isteyen birini durdurmazdı. Masadan kalktıklarında sarılmadılar. Adam arkasını dönüp yürüdü. Kadın bir süre oturduğu yerde kaldı. Şehir hâlâ aynıydı. İnsanlar hâlâ konuşuyordu. Dünya yerindeydi.

Kahveler soğudu. Garson gelip masayı topladı. Kadın çantasını yavaşça kapattı ama hâlâ kalkmadı. İçinde bir boşluk değil, garip bir uyuşukluk vardı. Ağlamıyordu. Henüz değil. Sanki beden, olan biteni zihninden daha geç kabulleniyordu.  Dışarı çıktığında hava değişmemişti. Aynı cadde, aynı gürültü, aynı akış. Oysa onun içinden bir şey eksilmişti. İnsan en çok da hayatın hiçbir şey olmamış gibi devam etmesine şaşırıyor.

Aradan biraz zaman geçti. Günler tam olarak geçmedi, ama akıp gitti. Kadın gündelik işlerine döndü. Mesaj kutusuna daha az baktı. Telefonu masanın üzerine yüzüstü bırakmayı öğrendi.

Bir akşam, tam her şeyin biraz daha sessizleştiğini sandığı anda telefonu çaldı.

Ekrana baktı. Numara tanıdıktı.

Kalbi bir anlığına hızlandı ama yüzü değişmedi. Telefon çalmaya devam etti. O birkaç saniye, ayrılıktan daha uzun geldi. Şehir yine aynıydı. Dünya yine yerindeydi. Ama şimdi, küçük bir titreşim, bütün dengeleri yeniden değiştirebilecek kadar güçlüydü.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

s.tuna@live.com

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü