Çuval Dolusu Kendimiz
Noel Baba bu yıl bacadan değil, doğrudan hayatın ortasından geldi. Üstelik çuvalı her zamankinden ağırdı; çünkü hediyeler oyuncak değildi, fazlasıyla tanıdıktı. Kimse sipariş vermemişti ama herkes bir şey alacaktı, itiraz hakkı yoktu.
İlk paketi açanlar şaşkındı. İçinden yarım bırakılmış kararlar çıktı. Etiketi hâlâ üzerindeydi: Sonra bakarız. Noel Baba omuz silkti. Bunlar iade kabul etmiyor, dedi. Yıl boyu sepette beklettiniz. Hemen ardından, parlak kâğıda sarılmış bir kutudan geç kalınmış mesajlar döküldü. Okuyanlar tanıdıktı: Yarın ararım, Bir ara görüşelim, Müsait olunca yazarım. Hepsi hâlâ okunmamıştı.
Çuvaldan bir kahkaha daha çıktı: Yeni yıl kararları kullanılmamış. Kutunun içi tertemizdi. Spor salonu üyelikleri hiç terlememiş, diyet listeleri hiç incelmemiş, kitap ayraçları sayfa yüzü görmemişti. Noel Baba göz kırptı: Korkmayın, dedi, bunlar dekoratif.
Bazı hediyeler daha özeldi. Birine başkalarının hayatını kıyaslama seti geldi; içinde sosyal medya filtresi ve sahte mutluluk aparatı vardı. Başkasına gereksiz suçluluk duygusu aile boyu paketi verildi. En çok ilgi gören hediye ise kendinle konuşmaktan kaçınma kulaklığı oldu. Gürültü engelleme özelliği çok güçlüydü.
Çuvaldan çıkanlar bununla da bitmedi. Noel Baba, biraz duraksayıp en alta sakladığı paketleri çıkardı. Bunlar hassas, dedi. İlkini açan, her şeye yetişiyormuş gibi yapma kiti’yle karşılaştı. İçinden ajanda, üç farklı kalem ve asla tutulmayacak bir program çıktı. Ajandanın ilk sayfasında kocaman bir not vardı: Yoğunum ama neden bilmiyorum.
Bir başka paketten fazla düşünme gece modu çıktı. Kullanım kılavuzu kısaydı: Gece 02.00’den sonra otomatik devreye girer. Sabah pişmanlık garantilidir. Alanlar başlarını salladı; ürün tanıdıktı, hatta evde aynısı vardı.
Noel Baba bu kez kahkahayı bastıramadı. Bu benim favorim, diyerek bir kutu uzattı. Üzerinde yazıyordu: İlişki konuşmaları ertelenmiş sürüm. İçinden yarım cümleler çıktı: Aslında ben…, Şöyle hissettiğimde…, Yanlış anlama ama… Cümleler tamamlanamıyordu; pil ömrü hep konuşmanın ortasında bitiyordu. Kalabalık gülüyordu ama biraz da utangaçtı. Çünkü herkes kendi paketini tanımıştı. Tam o sırada, küçük ve sade bir hediye ortaya çıktı. Ne parlak kâğıdı vardı ne de etiketi. Açıldığında içinden yalnızca bir cümle çıktı: Bugünlük yeter. Noel Baba ciddi bir sesle konuştu: Bunu herkes almıyor, dedi. Alanlar da hemen kullanmıyor.
Son olarak, çuvalın dibinden kırık dökük bir ayna çıkardı. Bu benden, dedi. Filtre yok. Güncelleme yok. Ama hâlâ çalışıyor. İnsanlar aynaya baktı; biraz güldü, biraz durdu. Çünkü gördükleri şey kusursuz değildi ama tanıdıktı. Noel Baba giderken arkasından seslendi: “Merak etmeyin, seneye yine gelirim. Aynı hediyelerle. Ama bir iki tanesini kullanmış olursanız, çuvalım hafifler.
@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA
s.tuna@live.com

Kalemine sağlık sevgili Selçuk ne de güzel demiş NOEL Baba 🎅 ☺️
YanıtlaSilÇok güzel bir hikaye... Gruptaki herkes mutlaka okumalı...
YanıtlaSil