İnceliğin İktidarı


 

The Power of the Dog, maskülenliğin kırılganlığını, güç ve zayıflık arasındaki görünmez bağları, arzunun bastırılmasının yarattığı içsel şiddeti anlatan bir psikolojik dramdır. Jane Campion, film boyunca geniş bozkır manzaralarını, karakterlerin hapishanesi olarak kullanır; her sahne, duyguların bastırıldığı, sözcüklerin eksik kaldığı, bakışların ise neredeyse birer silah gibi işlediği bir gerilimle örülüdür. Phil Burbank’in başlangıçtaki gaddarlığı, sadece başkalarını değil, en çok kendisini hedef alan bir işkence biçimidir aslında. Kaba, küstah ve acımasız yaklaşımı, onu hem çevresine hâkim kılan hem de iç dünyasındaki kırılganlığı gizlemeye yarayan bir zırh işlevi görür. Bu zırhın arkasında yıllardır bastırdığı bir duygu, kendini ifade edememiş bir sevgi ve aynı ölçüde bir utanç taşır.

Phil’in Rose’a yönelttiği görünmez şiddet, gerçek anlamda bir toksik maskülenlik portresi değil; daha çok Phil’in kendi duyusal yaralarını başkasının ruhunda yeniden sahneleme çabasıdır. Peter ise tüm bu dünyaya ilk bakışta yabancı görünür; narin, içine kapanık, tuhaf ve neredeyse kırılgan bir beden diliyle dolaşır. Peter ise tüm bu dünyaya ilk bakışta yabancı görünür; narin, içine kapanık, tuhaf ve neredeyse kırılgan bir beden diliyle dolaşır. Bu kırılganlık, yüzeyde onu korumasız, hatta çevresindeki sert erkek dünyasının kolay lokması gibi gösterir, ancak Campion bu algıyı bilinçli olarak kurar. Peter’ın inceliği bir zayıflık değil, toplumun kaba normlarına sığmayan farklı bir güç formudur. İnceliğin, kırılganlığın ve sessizliğin de bir strateji, hatta bir tür görünmez direnç olabileceğini film ilerledikçe fark ederiz. Babasının tıp bilgisiyle büyümüş, ölümü bilimsel bir soğukkanlılıkla ele almayı öğrenmiş olması, onun duygu yerine gözleme, gürültü yerine içsel hesaplamaya yönelen bir zihin yapısı kurar. Bu nedenle Peter, kovboy dünyasının tüm gösterişli güç ritüellerini dışarıdan izleyen, onları birer davranış paterni gibi okuyan bir gözlemciye dönüşür. Masaya oturduğunda çatal bıçak tutuşundan yürüyüş ritmine, her davranışında adeta “bu mekâna ait değilim ama sizi anlıyorum” diyen ikili bir bilinç taşır. Fakat film ilerledikçe bu kırılganlığın ardında sert, kararlı ve hesaplayıcı bir zeka ortaya çıkar.

Peter’ın Phil ile kurduğu ilişki, hem bir güç mücadelesi hem de iki bastırılmış duygunun birbirini tanıma sahnesi gibidir; iki karakterin karşılaşması, birinden beklenen saldırganlığı, diğerinden beklenen pasifliği altüst ederek ilerler. Fakat Peter’ın bu yakınlaşmayı nasıl kullandığı, filmin tonunu neredeyse sessizce değiştiren, beklenmedik bir intikam estetiği yaratır. Peter’ın eylemi, Phil’in şiddetle örülmüş dünyasına bilimsel, soğukkanlı ve ustalıkla karşılık veren bir tür “güç tersyüzüdür.” Böylece film, maskülen güç hiyerarşisinin en zayıf görünen tarafının en ölümcül hamleyi yapabileceğini, iktidarın her zaman en gürültülü olanda olmadığını gösterir.

Peter’ın pencere önünde sakin bir şekilde durması, bu dünyada hayatta kalmanın bazen güç gösterisiyle değil, sessizlik, zeka ve sabırla mümkün olduğunu ima eder. The Power of the Dog, büyük jestlerle ilerleyen bir western değil; insan ruhunun karmaşık bölgelerini küçük işaretlerle, bakışlarla, nesnelerle, kırılgan ses tonlarıyla inşa eden bir film. 


@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

s.tuna@live.com

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü