"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü
Güneşli bir vaatle başlamıştı her şey. Gregoire, Blanche’ın hayatına girdiğinde sadece bir sevgili değil, bir kurtarıcı, bir parıltı gibiydi. İlk bakışta o kadar "özel" hissettiriyordu ki, Blanche bu tutkunun çekiciliğine kapılırken yön tabelalarının bulunmadığı o tekinsiz labirente girdiğini fark etmemişti.
Zamanla, o parlak ışık yerini yavaş yavaş yoğun bir sis bulutuna bıraktı. Gregoire’in narsisizmi, ahlaki bir kötülükten ziyade, çıplak kalmış benliğinin etrafına ördüğü dikenli bir savunma hattı gibiydi. Blanche, onun yanında yürürken bir "duygu yoksunluğu" ile değil, duyguların Gregoire’in narsisistik bütünlüğüne zarar vermemesi için kurulan titiz bir baraj sistemiyle karşı karşıyaydı. Kaba bir söz telaffuz etmiyordu ama yarım kalmış her tebessümünde ve bitmek bilmeyen onay açlığında o derin boşluk sızıyordu.
Samimiyetin getireceği çıplaklıktan öylesine korkuyordu ki, ancak Blanche’ı kontrol edebildiği veya kendi üstünlüğünü tescillediği sürece ona "duygusal" bir temas kurmaya cüret ediyordu. Blanche, onun dünyasında bağımsız bir birey değildi; Gregoire’in o bitmek bilmeyen kontrol ve onay açlığını doyuran bir besin kaynağıydı. Blanche’in trajedisi ise, Gregoire’in içindeki o duygusal çoraklığa dokunmaya, orayı yeşertmeye çalışırken kendi içini kurutmasıydı. Gregoire bir özne değil, tutarsız bir "hisler bütünü" olarak var oluyordu. Bir akşam Blanche’ı yoğun bir yakınlıkla boğarken, ertesi sabah yerini buz gibi bir mesafeye bırakıyordu. Bu bilinçli bir strateji değil, içsel bütünlük eksikliğinin kaçınılmaz bir sızıntısıydı. İlişki, iki ruhun semada buluşması değildi. Gregoire için; parçalanan benliğini sabitlemeye yarayan bir düzenekti. Blanche ise bu düzenek tıkır tıkır işlediği sürece kutsanan, aksadığında ise fırlatılıp atılan bir dişliden ibaretti.
İdealize etme ve değersizleştirme döngüsü, büyük dramatik patlamalarla gelmiyordu; sessiz çöküşlerle beliriyordu. Gregoire, Blanche’ı olduğu haliyle değil, kendi eksikliğini tamamlayacak bir imge olarak seviyordu. Bu imge en ufak bir kusurla çatladığında, Gregoire’in öfkesi Blanche’a değil, hayal kırıklığı yaratan o "kusurlu aynaya" yöneliyordu. Gregoire’in empati eksikliği bir körlük değildi; Blanche’ın duygularını anlamadığı için değil, onları kendi benliğine birer tehdit olarak algıladığı için görmezden geliyordu. Blanche’ın acısı onun için bir şefkat çağrısı değil, kendi kusursuzluk illüzyonunu sarsan ağır bir yüke, susturulması gereken bir gürültüye dönüşüyordu. Bu durum gündelik anların içine sızmıştı: geçiştirilen cümleler, yarım bırakılan bakışlar, özür gibi başlayıp Blanche’ın suçuna dönüşen o zehirli konuşmalar…Sevgi, bu evde bir paylaşım değil, bir aynaydı. Blanche’ın görevi sevmek değil, yansıtmak olmuştu. Başta güçlü ve duygusal olarak dengeli olan Blanche, zamanla bu aynanın tek yönlü yüzeyinde kendi algısından şüphe etmeye başladı. "Gerçeklik aşındırması" ruhuna işlemişti. Artık “Benim başıma gelmez” konforuna sığınamayacak kadar içerideydi.
Daha rahatsız edici olan, Gregoire’in her krizde kendini ustalıkla kurban pozisyonuna yerleştirmesiydi. Psikolojik manipülasyonun bu en incelikli halinde, yaşanan tüm sorunları kendi "kırılganlığına" bağlayarak sorumluluğu görünmez kılıyordu. Blanche, hem inciten hem de incineni korumak zorunda kalan o hapis hayatına itilmişti. Sevgi vardı ama sürdürülebilir değildi; ilgi vardı ama koşulluydu; yakınlık vardı ama asla derinliği yoktu. Büyük patlamalar yerine yaşanan o yavaş içe çöküş, Blanche’ı “belki düzelir” ihtimaline mahkûm ediyordu. Umut, burada iyileştirici değil, ayrılığı geciktirip sınırları silikleştiren erteleyici bir tuzaktı. Gregoire asla kendine dönüp bakmıyordu; her içsel çatlak dışarıya, Blanche’a yansıtılıyordu. Suç, yanlış anlama veya aşırı beklenti hep karşı tarafa aitti. Kendi yarattığı yıkımın enkazında ağlayan yine kendisi olduğu için, sorumluluk o manipülasyon süzgecinden geçerek buharlaşıp gidiyordu.
Gregoire için bu ilişki bir süreç
değil, anlık bir düzenlemeydi. Verdiği sözlerin muğlaklığı ve yarının
belirsizliği, Blanche’ta sürekli bir tetikte olma hali yaratmıştı. Sonunda
hikâye bittiğinde bile, hiçbir şey tamamlanmış hissi vermedi. Çünkü asıl mesele
ayrılık değildi; geriye kalan o devasa güven kaybı, kendinden şüphe ve ruhun
derinliklerine çöken o ağır tortuydu.
Bu anlatı, aşkı romantize eden tüm
masalların karşısında sessiz bir itiraz gibi duruyordu. Anlamak ile kendinden
vazgeçmek arasındaki o ince çizgiyi sorgulatırken, geride bir hikâyeden çok,
tanıdık ve rahatsız edici bir his bırakmıştı.
@ detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

Narsist ruh ve aşk barut ve ateş gibi, zor konular, kim barut kim ateş, hep karışır.seyirciyi yoran bir anlatım var diyecekken, eee nasıl anlatılır , dedirten bir üslup görüyoruz...senin yorumun kolaylaştrııyor eline sağllık...👏👏👏
YanıtlaSil