Mutlu Çiftler Festivali – FELAKET AMBALAJLI AŞK
Modern insan için görünür olmak, artık varoluşun koşulu hâline gelmiş durumda. Bir zamanlar içsel derinliklerin loşluğunda olgunlaşan kimlikler, şimdi sürekli ışıklandırılması gereken bir vitrin gibi. Sanki herkes, kendini “gösteren” bir cihazın önünde duruyor ve içsel karmaşasını gizlemek için parlak bir yüzey üretmek zorunda hissediyor. Ne kadar parlaksa, o kadar kabul edilebilir; ne kadar kabul edilebilirse, o kadar “gerçek” olduğu yanılsamasına kapılıyor.
Modern insan için
kendisiyle yüzleşmek, yalnızca uygun ışıklandırılmış bir mekânda, bilet
kesilmiş bir gezi programının parçası olarak katlanılabilir hâle gelmiştir.
Beğeniler, içsel sızıyı uyuşturan dijital bir anestezi gibidir artık. İnsan
kendisini anlamaya çalışmak yerine, bildirimlerin küçük elektrik darbelerini
takip ediyor; var olmak artık görünür olmanın zorunluluğu ile eş anlamlı.
Görünürlük, modern toplumda bir ritüeldir. İnsan sabah gözlerini açmadan önce bile varlığını dijital aynasında yoklar:
“Ben hâlâ buradayım, değil mi?”
Bu soru artık kendi bilincine değil, anonim bir kalabalığın tepkisine yönelir.
Beğeniler ve yorumlar, insanın ruhuna sürülen bir krem gibi: acıyı geçici
olarak hafifletir, ama hiçbir yarayı iyileştirmez.
İçsel çatlaklardan
sızan korkuyu bastırmak için avuç avuç sosyal onay yutulur. Kendi başına
kalmak, karanlık bir odaya girip kapıyı kapamak kadar tehlikeli hissettirir.
Modern toplum, bu yüzleşmeyi steril hâle getirmiştir: “Kendini keşfetme” adında
biletli etkinlikler düzenlenir, içsel yolculuklar uygun aydınlatma, rehber ve
Wi-Fi ile güvenli hâle getirilir. Artık hakikate bile bir dekor gerekir; dimmer
ayarı olmayan gerçeklik katlanılmazdır.
Görünürlük töreni günün her saatinde sürer. İnsanlar, gördüklerinden çok görülmeyi ister. Bir paylaşım yapıldığında, saniyeler içinde gelen tepkiler, insanın kendi kendine söyleyemediği cümlenin dışarıdan yankısı gibi:
“Değerlisin.”
Ama yankı hızla sönüyor; insan, yeniden görünür olmak için bir sonraki dozu
arıyor.
Başkalarının
gözünde parlamak, kendi içindeki gölgeleri yok etmez; yalnızca erteler. Zaaflar
görkemli maskelerle süslenir, kırılganlıklar filtrelerle parlatılır, acılar
estetik hâle getirilir. Bazen, gecenin geç bir vaktinde bildirimler susar,
ekran kararır ve görünürlüğün ışığı söner. İşte o an, dijital anestezinin
etkisi azalır ve insan kendi içindeki sızıyla karşı karşıya kalır.
Çağ, varlığı
kalabalığın onayıyla ölçerken, birey kendine yönelme yetisini neredeyse tamamen
yitirmiştir. Modern insan için hakikatle karşılaşmak, yalnızca planlanmış bir
mekân, loş bir ışık ve rehber eşliğinde mümkün olur. Kendisiyle yüzleşme bile
ticarileşmiş, deneyim paketlerine bölünmüş, steril bir forma sokulmuştur.
“Ben kimim, görünmediğimde kim oluyorum?”
İkiyüzlülük bu
çağın ayıbı olmaktan çıkmış, işleyiş mekanizması hâline gelmiştir. İnsan,
kendisine ait olmayan yüzleri takarak ilişkiler kurar; çünkü kendi yüzünü
taşımak artık fazla samimi, fazla çıplak, fazla risklidir. Samimiyet,
kırılganlığın açığa çıktığı bir alan olduğundan, modern insan bunu gereksiz bir
lüks sayar. Bunun yerine bilinçli bir mesafe, kontrollü bir sıcaklık, ölçülü
bir yakınlık tercih edilir; sahiciliğe benzeyen ama asla tam olarak o olmayan
bir şey.
İlişkiler bir tür
modern tiyatrodur: herkes rolünü bilir, repliklerini çalışır, yalnızca sahne
ışıkları yanarken birbirine yaklaşır. Işık söndüğünde herkes kendi odasına,
kendi açlığına, kendi görünmezliğine geri döner.
İnsan, kendisini
insan yapan o ince çatlakları saklar. Çatlak göstermek ayıp sayılır; vitrinde
kusur görünmez. Bu yüzden herkes, kendi kırılganlığını makyajlayan bir
yanılsama dili konuşur. Yorgunluk değil “yoğunluk”, acı değil “denge”,
yalnızlık değil “kişisel alan” vardır. Modern insan, kendi çığlıklarını bile
estetik bir fısıltıya dönüştürerek paylaşır.
Ve sonunda,
görünürlük sustuğunda, insan hâlâ oradadır; yalnız, sessiz ve kendi sızısı ile
baş başa. İşte o an, dijital anestezinin çözüldüğü, maskelerin düşmeye
başladığı ve gerçek benliğin kendini fısıldadığı andır.
@detaycilarkulubu - Selçuk TUNA

Yorumlar
Yorum Gönder