Mutlu Çiftler Festivali – FELAKET AMBALAJLI AŞK


Modern insan için görünür olmak, artık varoluşun koşulu hâline gelmiş durumda. Bir zamanlar içsel derinliklerin loşluğunda olgunlaşan kimlikler, şimdi sürekli ışıklandırılması gereken bir vitrin gibi. Sanki herkes, kendini “gösteren” bir cihazın önünde duruyor ve içsel karmaşasını gizlemek için parlak bir yüzey üretmek zorunda hissediyor. Ne kadar parlaksa, o kadar kabul edilebilir; ne kadar kabul edilebilirse, o kadar “gerçek” olduğu yanılsamasına kapılıyor.

Modern insan için kendisiyle yüzleşmek, yalnızca uygun ışıklandırılmış bir mekânda, bilet kesilmiş bir gezi programının parçası olarak katlanılabilir hâle gelmiştir. Beğeniler, içsel sızıyı uyuşturan dijital bir anestezi gibidir artık. İnsan kendisini anlamaya çalışmak yerine, bildirimlerin küçük elektrik darbelerini takip ediyor; var olmak artık görünür olmanın zorunluluğu ile eş anlamlı.

Görünürlük, modern toplumda bir ritüeldir. İnsan sabah gözlerini açmadan önce bile varlığını dijital aynasında yoklar:


“Ben hâlâ buradayım, değil mi?”


Bu soru artık kendi bilincine değil, anonim bir kalabalığın tepkisine yönelir. Beğeniler ve yorumlar, insanın ruhuna sürülen bir krem gibi: acıyı geçici olarak hafifletir, ama hiçbir yarayı iyileştirmez.

İçsel çatlaklardan sızan korkuyu bastırmak için avuç avuç sosyal onay yutulur. Kendi başına kalmak, karanlık bir odaya girip kapıyı kapamak kadar tehlikeli hissettirir. Modern toplum, bu yüzleşmeyi steril hâle getirmiştir: “Kendini keşfetme” adında biletli etkinlikler düzenlenir, içsel yolculuklar uygun aydınlatma, rehber ve Wi-Fi ile güvenli hâle getirilir. Artık hakikate bile bir dekor gerekir; dimmer ayarı olmayan gerçeklik katlanılmazdır.

Görünürlük töreni günün her saatinde sürer. İnsanlar, gördüklerinden çok görülmeyi ister. Bir paylaşım yapıldığında, saniyeler içinde gelen tepkiler, insanın kendi kendine söyleyemediği cümlenin dışarıdan yankısı gibi:


“Değerlisin.”


Ama yankı hızla sönüyor; insan, yeniden görünür olmak için bir sonraki dozu arıyor.

Başkalarının gözünde parlamak, kendi içindeki gölgeleri yok etmez; yalnızca erteler. Zaaflar görkemli maskelerle süslenir, kırılganlıklar filtrelerle parlatılır, acılar estetik hâle getirilir. Bazen, gecenin geç bir vaktinde bildirimler susar, ekran kararır ve görünürlüğün ışığı söner. İşte o an, dijital anestezinin etkisi azalır ve insan kendi içindeki sızıyla karşı karşıya kalır.

Çağ, varlığı kalabalığın onayıyla ölçerken, birey kendine yönelme yetisini neredeyse tamamen yitirmiştir. Modern insan için hakikatle karşılaşmak, yalnızca planlanmış bir mekân, loş bir ışık ve rehber eşliğinde mümkün olur. Kendisiyle yüzleşme bile ticarileşmiş, deneyim paketlerine bölünmüş, steril bir forma sokulmuştur.

“Ben kimim, görünmediğimde kim oluyorum?”

İkiyüzlülük bu çağın ayıbı olmaktan çıkmış, işleyiş mekanizması hâline gelmiştir. İnsan, kendisine ait olmayan yüzleri takarak ilişkiler kurar; çünkü kendi yüzünü taşımak artık fazla samimi, fazla çıplak, fazla risklidir. Samimiyet, kırılganlığın açığa çıktığı bir alan olduğundan, modern insan bunu gereksiz bir lüks sayar. Bunun yerine bilinçli bir mesafe, kontrollü bir sıcaklık, ölçülü bir yakınlık tercih edilir; sahiciliğe benzeyen ama asla tam olarak o olmayan bir şey.

İlişkiler bir tür modern tiyatrodur: herkes rolünü bilir, repliklerini çalışır, yalnızca sahne ışıkları yanarken birbirine yaklaşır. Işık söndüğünde herkes kendi odasına, kendi açlığına, kendi görünmezliğine geri döner.

İnsan, kendisini insan yapan o ince çatlakları saklar. Çatlak göstermek ayıp sayılır; vitrinde kusur görünmez. Bu yüzden herkes, kendi kırılganlığını makyajlayan bir yanılsama dili konuşur. Yorgunluk değil “yoğunluk”, acı değil “denge”, yalnızlık değil “kişisel alan” vardır. Modern insan, kendi çığlıklarını bile estetik bir fısıltıya dönüştürerek paylaşır.

Ve sonunda, görünürlük sustuğunda, insan hâlâ oradadır; yalnız, sessiz ve kendi sızısı ile baş başa. İşte o an, dijital anestezinin çözüldüğü, maskelerin düşmeye başladığı ve gerçek benliğin kendini fısıldadığı andır.

@detaycilarkulubu - Selçuk TUNA


 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü