Yaratıcılığın Sessiz Çöküşü
Love & Mercy, sadece bir müzisyenin biyografisi değildir; Tanrı’ya dokunmak isterken yanarak düşen bir insanın hikâyesidir. Film, Brian Wilson’ın 1960’larda Pet Sounds albümünü yaratma sürecine odaklanırken, bir müzisyenin iç dünyasındaki kaosu neredeyse laboratuvar estetiğiyle işler. Paul Dano’nun Brian’ı, notalarla ve seslerle konuşan bir adamdır. Onun müziği, dünyayı anlama biçimidir. Stüdyoda duyduğu ses yankıları, bozuk ritimler ve disonanslar, hem zihninin karmaşasını hem de dâhiliğini yansıtır. Brian, bir çocuğun merakıyla evreni dinler. Denizin uğultusunda bir bas hattı, rüzgârda bir melodi, kalp atışında bir ritim duyar. Fakat bu duyma hali, bir noktadan sonra işitmenin ötesine geçer bir işkenceye dönüşür. Seslerin güzelliğiyle birlikte, onların bitmeyen gürültüsü de zihnini ele geçirir. Yönetmen, bu süreci lineer bir anlatım yerine işitsel bir deneyim olarak kurgular: seyirci, Brian’ın kafasının içindeki sesleri gerçekten “duyar”. Özellikle Good Vibrations kayıt sahneleri, yaratıcılığın kontrolsüzlüğünü ve aynı zamanda doğurganlığını gösterir. Filmde yaratmak, bir tür kendinden geçme hâlidir güzellik ve yıkım aynı bedende yaşar. Bir zamanlar evreni bestelemiş adam, şimdi kendi evinde konuşmasına bile izin verilmeyen bir çocuğa dönüşmüştür. Psikiyatristi Dr. Landy, onun zihninde bir tiran kurar: onu “kurtardığını” iddia ederken aslında kimliğini siler. Bu, modern çağın trajedisidir şefkatin maskesini takmış tahakküm.
Brian Wilson (Paul Dano) için müzik, Tanrı’nın fısıltısı
gibidir. Duyduğu sesler, birer melodiye dönüşür; o sesleri kaydetmek,
evrenin iç düzenini anlamak gibidir. Fakat bu “ilahi frekans”, zamanla bir içsel
kaosa dönüşür. Aynı sesler, artık ona emirler vermeye, tehditler
fısıldamaya başlar. Yaratıcılığın başlangıç noktası, Tanrı’nın bir nefesi
gibiyken; sonrası aklın içinde patlayan bir yankıya dönüşür. Bu,
Nietzsche’nin “Eğer uzun süre uçuruma bakarsan, uçurum da sana bakar” sözünün
sinemadaki karşılığıdır. Wilson, müziğe baktıkça kendi uçurumunu görür ve
sonunda müzik, onu yutmaya başlar.
Paul Dano’nun canlandırdığı genç Brian, her şeyin içinde
anlam arayan, ama anlamın ağırlığı altında ezilen bir çocuk gibidir. Gözlerinde
Tanrı’yı duymaya çalışan bir müzisyen değil, Tanrı’nın sesini susturamayan bir
insan vardır.
Yıllar sonra… Artık yaşlı bir Brian Wilson görürüz (John Cusack). İlaçlarla bastırılmış, denetim altında, kendi müziğinden kopmuş. Onu kontrol eden Dr. Eugene Landy, sadece bir terapist değildir; aklın üstüne çökmüş otoritenin sembolüdür. Ama sonra Melinda gelir. Sessiz, sabırlı, sıcak bir yüz. Ve ilk kez biri, Wilson’a tedaviyle değil, şefkatle yaklaşır. Melinda, onun için bir “duygusal frekans” gibidir kaotik seslerin arasına giren yumuşak bir sessizlik.
@detaycilarkulubu - Selçuk Tuna
s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder