CLARA – Bilimin Sessizliğinde Ruhun Yankısı




 İnsan, evrenin sessizliğinde kendini nasıl duyar?


Sevgi, ilişkinin en saf biçimidir: sevdiğimizde, başka bir varlığı kendi varlığımız kadar gerçek kılarken, kendi varlığımızı da teyit ederiz. Heidegger

Clara yüzeyde bir astronomun evrende yaşam arayışını anlatır. Isaac, kaybın ve suçluluğun ağırlığını taşıyan bir bilim insanıdır. Kızını kaybetmiş, duygularını bastırmış, kendini yalnızca gözlemlenebilir olana adayan bir aklın temsilidir. Kendi evreniyle bağı kopmuştur. Onun teleskobu göğe değil, bir tür içsel boşluğa çevrilmiştir. Kaybettiği anlam duygusunu yıldızlarda arar. Bilim onun için bir tür dinsel ikamedir: Kaosun içinde düzen bulma umudu. Onun evrenle ilişkisi, ölçülebilirlik ve kanıt üzerine kurulu bir monologdur. Clara ise, aynı evreni sezgi, duygu ve varoluşsal bağ üzerinden deneyimler ve evreni yalnızca bir “nesne” olarak değil, içsel bir yankı alanı olarak görür. Evreni bir nesne olarak değil, bir canlı organizma olarak deneyimler. 

    Onun varlığı, Isaac’in kopukluğuna bir karşılık, ruhsal bir yankıdır. Clara’da bilimle ruh arasında köprü kuran kadim bir bilgelik sezilir. Bu yüzden filmdeki asıl “keşif”, yeni bir gezegen değil, iki bilme biçiminin akıl ve sezginin birbirini tamamlayabileceği bir bilinç hâlidir. Bu karşılaşma, insanın hem düşünsel hem duygusal evrimini sembolize eder.  Film, varoluşu iki kutupta anlatır: bilmek ve hissetmek. Rasyonel akıl ile Sezgisel Ruh. Bir taraf sonsuzluğu anlamak ister, diğer taraf onunla bir olur ve “yakın olanı” görünür kılar.

Clara’nın gizemli geçmişi ve sağlığı, aslında insanın evrenle kurduğu kırılgan bağı temsil eder.  Clara hastalandıkça Isaac’in inancı da çöker; Clara, evrenin içinde yankılanan “insan ruhunun sesi”dir. Onun yokluğu, evrenin sessizleşmesi gibidir. Film, bilimin gerçeği açıklayabildiğini ama anlamı veremediğini söyler. Anlam, bilincin değil, farkındalığın ürünüdür, yani varlık, bilincin değil, bağın sonucudur. O “yaşamın kendisi” gibidir: sezgisel, akışkan, belirsiz ama anlamlıdır.

Isaac için ölüm, bilimin açıklayamadığı bir eşiktir. Ancak Clara,  Isaac’in rüyalarına, sezgilerine dokunur. Isaac’in sonunda gördüğü “yaşam sinyali” bu nedenle iki anlam taşır  dış evrende bir varlık işareti olabilir, ama aynı zamanda iç dünyasında yeniden doğan yaşam enerjisinin yankısıdır. Psikolojik açıdan, film yasın dönüşümünü anlatır.  

    Clara’nın sezgisel doğası, evrenle insan arasındaki bağı tekrar hatırlatır: Belki de evren, bilincimizin bir aynasıdır. Gözlemlediğimiz yıldızlar, kendi içimizdeki boşlukları aydınlatmak için vardır. Isaac’in teleskopu dışarıya çevrilmiş gibi görünür ama aslında içeriye bakmaktadır.  İnsan, evrende bir toz zerresi kadar küçük olabilir ama anlamı, kurduğu bağlarda büyür. Bilim evreni çözer; sevgi onu yaşanabilir kılar. Ve belki de, Clara’nın adı gibi, evrenin sessizliğinde yankılanan en saf ses budur: insanın yeniden sevme cesareti.


@detaycilarkulubu - Selçuk TUNA

s.tuna@live.com

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü