Ulaşılamayan aşk, Yabancılaşma ve Zamanın Geçişi
Wong Kar-wai, sinemasında sıkça işlediği “ulaşılamayan aşk”, “yabancılaşma” ve “zamanın geçişi” temalarını en yoğun şekilde In the Mood for Love’da bir araya getirir. Film, 1962 Hong Kong’unda, dar ve kalabalık apartman dairelerinin, loş koridorların ve sokak lambalarının arasında gelişen, ama hiçbir zaman “tam anlamıyla” yaşanamayan bir aşkın hikâyesini anlatır. Zamanın ritmi, yavaşlatılmış sahneler, tekrar eden müzikler ve geçişler aracılığıyla sürekli hissedilir. Karakterlerin hayatlarında bir “doğru zaman” yoktur; hep biraz geç, biraz eksik, biraz yanlış anda buluşurlar. Wong Kar-wai çoğu sahneyi kapı aralıklarından, aynalardan veya dar kadrajlardan çeker. Bu, izleyiciye “gizlice izliyoruz” hissi verir. Karakterler de sanki hep bir kafesin içinde gibidir. Sonunda ise her şey geçmişin gölgesinde kalır. Wong Kar-wai’nin sinemasında aşk çoğu zaman yakalanamayan bir hayaldir. İki karakterin yakınlaşması her defasında bir bakış, bir omuz teması ya da bir merdiven başında duran sigara dumanıyla sınırlıdır. Gerçek bir “aşk itirafı” veya fiziksel birliktelik neredeyse hiç yaşanmaz. Bu da aşkı “yaşanan” bir deneyimden çok “hissedilen” bir varoluş hâline getirir. Su ve Chow’un ilişkisi, aslında hiç yasaklı bir boyuta taşınmasa bile, çevrelerindeki meraklı gözler nedeniyle bir “skandal” gibi algılanabilir. Bu da onların kendi arzularını bastırmalarına neden olur. Nat King Cole’un şarkıları eşliğinde çekilen ağır çekim sahneler, aşkın yaşanamayan ama hissedilen yoğunluğunu görsel bir melodiye dönüştürür. Shigeru Umebayashi’nin ünlü parçası Yumeji’s Theme her tekrarında iki karakterin duygularının yoğunlaştığını hissettirir. Nat King Cole’un İspanyolca şarkıları ise nostaljik bir melankoli katmanı ekler. Kierkegaard’ın “imkânsız aşk” düşüncesiyle paralellikler taşır. Karakterler seçim yapma özgürlüğüne sahiptir, ama her seçim bir kayıp getirir. Birlikte olsalar toplumsal damgalanmaya maruz kalacaklar; uzak dursalar kendi kalplerinden vazgeçecekler.Bu ikilem, modern insanın varoluşsal yalnızlığını temsil eder. Film, aşkı yalnızca bireyler arası bir ilişki olarak değil, insanın kendi varoluşuyla girdiği bir sınav olarak gösterir.
@detaycilarkulubu - Selçuk TUNA
s.tuna@live.com

Filmde renklerin kullanımı, filmin dokusunu da oluşturmuş. Aşkın kırmızı hali, Su’nun elbiselerinin renkleri, duvar kağıtları…Nesnelerin yakın çekim ile özne olma hali(saat, perde, terlik, telefon…) yanında, dış mekan olarak sokağın ve sokak lambasının gece, yağmurda ve gündüz hallerinin takibini yapan kamera hareketi, sıkışık ve dar alanları görsel bir şölene dönüştürmüş. Filmin şiirsel bütünlüğü hem bu ayrıntıların hem de müziğin ustaca kullanımıyla da sağlanmış ve filmi birden çok kez izlemeye değer kılmış. Ayrıca eklemek gerek yönetmen, aşkın iki kişilik dünyasını üçüncü kişiler ile diyaloglarında bile sadece ana karakterleri kadraja alarak ustaca sağlamış . Su’nun kocasıyla veya Chow’un karısıyla olan konuşmalarında kameranın sadece Su ve Chow’u çekmesi ile bizleri de, üçüncü kişiler konuşurken karakterlerimizin duygu durumlarını izleyen, aşkın özel ve küçük dünyasında birer tanığa dönüştürüyor.
YanıtlaSil