Hatırlamanın ve Unutmanın Melodisi






Chomet (Les Triplettes de Belleville, L’Illusionniste) gibi animasyonla tanınmış bir yönetmenin ilk filmi. 

Attila Marcel”, görünüşte tuhaf, absürt bir komedi dram gibi dursa da aslında hafıza, travma ve kimlik üzerine bir yolculuk. Paul’ün hikâyesi, geçmişin yükünü taşıyan herkes için evrensel bir anlam barındırıyor. Hatırlamadan özgürleşmek mümkün değil, ama hatırlamak da acı verici bir yolculuk. İki Hala, toplumsal normların ve ailevi baskının karikatürize edilmiş halleridir. Sevgi adı altında kontrol, disiplin ve “uygunluk” dayatırlar. Paul’ün kimliğinin gelişimini engellerler. Onların obsesif ritüelleri, bireysel özgürlük karşısında geleneksel otoriteyi simgeler. Chomet, masalsı bir dille çok ağır bir psikolojik süreci anlatıyor. Karakterler abartılı, dekorlar teatral, olaylar masalsıdır. Bu, hikâyenin travmatik gerçekliğini hafifletirken aynı zamanda izleyiciye ironik bir mesafe sunar. Halaların soğuk ve katı dünyası pastel ve donuk renklerle, Mme Proust’un dünyası ise sıcak, canlı renklerle resmedilir. Paul’ün iç dünyasını anlatan en güçlü unsur, Piyano sahneleri sadece müzik değil, karakterin ruhunu açığa çıkaran diyaloglar gibidir.

Film, hatırlamanın ve unutmanın melodisini çalan bir piyanonun tuşları gibi işler; Paul’ün sessizliği, bastırılmış anılarla dolu karanlık bir oda, Mme Proust’un dünyası ise bu odanın perdelerini aralayan ince ışık huzmeleri gibidir. Geçmişin gölgeleri, absürt mizah ve masalsı dekorlarla işlenmiş bir tiyatro sahnesinde dans eder.


@detaycilarkulubu - Selçuk TUNA

s.tuna@live.com


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü